Dylan kort #1270

Trouble No More in Mania (blz. 25), zie hier. [met dank aan Hilda voor de link en de foto van de etalage van Concerto, Amsterdam bij dit bericht]
Nog een recensie van Trouble No More, zie hier.
RTL Nieuws van gisterochtend (23 november) had een item over een veiling van pop-memorabilia. (zie hier vanaf 7:55) Een van de te veilen items is de door Bob Dylan met de hand geschreven tekst van "Like A Rolling Stone". Die handgeschreven tekst is goed te zien. Daarnaast bevat het item een fragment van Bob Dylan die "Like A Rolling Stone" speelt (1966). Dit fragment komt uit No Direction Home. De te veilen tekst is geschreven op briefpapier van The Dorchester aan Park Lane te Londen. Het vreemde is dat deze tekst door Bob Dylan in 2010 is geschreven. Waarom schreef Bob Dylan in 2010 de tekst van "Like A Rolling Stone" op? [met dank aan Rob]
NOS Journaal van afgelopen maandag bevat een item over een onlangs opgedoken foto van Billy the Kid (zie hier vanaf 22:24) In dit item is een fragment uit de film Pat Garrett & Billy the Kid te zien. In dit fragment is Bob Dylans "Knockin' On Heaven's Door" te horen, maar Billy the Kid is in deze scène in geen velden of wegen te bekennen... Oeps.
Gisteren was in het Betty Asfalt Theater "Dylan ontmaskerd" met onder andere Ernst Jansz en J.P. den Tex te zien en horen. Zie hier. Is iemand geweest en zo ja, hoe was 't? [met dank aan Alja]
"de man achter Judas Dylan", een recensie van het boek Testimony van Robbie Robertson, zie hier.

Setlist 20 november: Setlist New York: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 21 november: Setlist New York: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
setlist 22 november: Setlist New York: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Full Moon And Empty Arms / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Getuigeverslag van Bob Dylan 1981 Londen - door Silvester van der Pol

Met jeugdvriend Wim V. (met wie ik overigens al tientallen jaren geen contact meer heb) toog ik naar Londen. Helaas weet ik er niet al te veel meer van. Wat ik me nog wel kan herinneren wil ik hier graag delen.

Om te beginnen moeten de Europese concerten uit 1981 niet los worden gezien van die uit 1978. Dylan was in ’78 voor het eerst sinds lange tijd weer in Europa voor concerten en dat was daarom wel bijzonder. Dat was vooral zo in Groot-Brittannië, waar hij in 1978 precies ook het aantal van zes concerten aaneen in Earl’s Court deed, en daarnaast natuurlijk (als klapstuk) het fameuze openluchtconcert in Blackbushe. Maar helemaal uniek was het voor de Nederlandse fans, die zoals bekend voor het eerst Dylan op eigen grond konden aanschouwen. Dat was wel wat. Het was de eerste keer dat de Kuip voor een dergelijk doel werd afgehuurd. Zoveel mensen voor één popconcert (in wezen bijna een mini-popfestivalletje met totaal vier acts) was nog niet eerder vertoond in Nederland. Er was een sfeer die een beetje deed terugdenken aan de hippiedagen van weleer (denk: Kralingen 1970).

Maar toen raakte Dylan bekeerd. En dat veranderde nogal wat hier in Nederland. Schreef Muziekkrant Oor in 1978 al vrij negatief over het concert in Rotterdam, omdat men ten burele in die dagen volkomen bekeerd was tot de punk en Dylan door die bril natuurlijk de oud garde vertegenwoordigde, zo was het rond 1981 al helemaal gedaan met Bob Dylan. Niet alleen omdat hij geen punk of new wave speelde, maar vooral omdat hij sinds 1979 in de Heer was en naar het zich liet aanzien bleef, en – op een enkele Jesusfreak na – de complete hippiegeneratie diezelfde Heer juist had afgeschaft. Shot Of Love, dat de eerste tekenen vertoonde van seculiere songs was immers nog niet uitgebracht in de lente van ’81. En was Slow Train Coming nog iets wat veel mensen, veelal uit nieuwsgierigheid, kochten, lag daartegenover het unaniem neergesabelde Saved al akelig snel in de uitverkoopbakken. Ik herinner me van de recensies over Shot Of Love vooral dat ze vooral lauw of negatief waren, op "Every Grain Of Sand" na dan natuurlijk, daar kon niemand omheen. Ook al leek Dylan dan voorzichtig terug op het gewenste seculiere pad, het waren andere tijden geworden: punk en new wave waren hot, en mainstream rock had afgedaan. Tenminste, bij de hippe trendvolgers: in praktijk verkocht Rod Stewart nog steeds veel meer platen met één enkel nieuw album, dan alle Sex Pistols- en The Clashplaten bij elkaar, maar dit terzijde.

Om deze redenen zal promotor Mojo het niet hebben aangedurfd om Dylan in 1981 opnieuw naar Nederland te halen. Niemand zal weten wat er zou zijn gebeurd als Dylan zich toen niet tot het christelijk geloof zou hebben bekeerd, maar ik kan me goed voorstellen dat hij dan zeker wel opnieuw zou zijn uitgenodigd door Mojo, en wellicht niet opnieuw de Kuip compleet zou hebben uitverkocht, maar toch zeker wel een Ahoy voor minstens twee keren, zoals later in 1984.

Hoe dan ook, ik kan gelukkig opschrijven dat ik erbij was, zowel in de Kuip als in Londen drie jaar later. Ook omdat ik zelf ook gelovig christen was (en nog steeds ben), wilde ik Dylan dolgraag opnieuw zien, al waren de nieuwsberichten over zijn keuze om voor een deel zijn oude, seculiere werk te spelen allang doorgedrongen tot de Nederlandse popmedia.

The Comic Book and Me #50

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Ik was gisteren met vrouw en kinderen op Comic Con in Utrecht. Uiteraard heb ik daar comics gekocht, waaronder de in dit bericht afgebeelde comics.
De eerste comic is een twijfelgeval, hoort dit bij "Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is" of bij "The Comic Book and Me"? De associatie tussen de titel van de vierdelige serie Jack Of Hearts met Bob Dylans "Lily, Rosemary And The Jack Of Hearts" is er eentje die alleen bestaat in de wereld van de Dylan-liefhebber. Ik geef het toe, het is wat ver gezocht, maar ik kan het toch niet laten om 'm hier te laten zien.

Een aantal maanden geleden kocht ik The Incredible Hulk 193. Achterin deze comic wordt reclame gemaakt voor The Incredible Hulk 194 en uit die reclame blijkt dat de titel van het verhaal in #194 "The Day Of The Locust!" is. Die titel associeer ik dan weer gelijk met het nummer "Day Of The Locusts" van het album New Morning.
Direct na het zien van die reclame ben ik op zoek gegaan naar The Incredible Hulk 194, maar tot gisteren zonder succes.


Comics waarin Bob Dylan bij naam genoemd wordt zijn er niet veel. Ik wist dat Bob Dylans naam te vinden is in The Amazing Spider-Man annual 11 uit 1977. Dit weten is een, maar de bewuste comic ook vinden is een heel ander verhaal. Gisteren lukte het eindelijk.


Dylan kort #1269

Meer over No Direction Home in de bibliotheek:



Zie ook hier. [met dank aan Gertjan] Meer over de vertoning van de film ,zie hier.
EO-radio van 11 november over Trouble No More, luister hier.
"Denekampse dj verslaat Jan Smit en Bob Dylan", zie hier.
"Gitaar van Bob Dylan voor bijna 400.000 dollar geveild", zie hier.
Vertaalwedstrijd: "Scholieren vertalen ‘All along the Watchtower‘, een songtekst van Bob Dylan", zie hier.

Setlist 14 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 16 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 17 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 18 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / Soon After Midnight / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #50


Goede vraag. [met dank aan Alja]

If Dogs Run Free (1970) - door Jochen

If Dogs Run Free (1970)

Na Star Trek heeft hij beslist een verdienstelijke vervolgcarrière gehad. Prijzen gewonnen (een Golden Globe en een Emmy Award voor zijn rol in Boston Legal, bijvoorbeeld), bestsellers geschreven, met een reiswebsite een vermogen van rond de $ 450 miljoen vergaard en redelijk succesvol geregisseerd en geproduceerd, maar iconisch blijft hij toch vooral dankzij die rol als Captain Kirk. Aanvankelijk is Star Trek maar matig populair en William Shatner speelt er ook niet heel lang in; een kleine vier jaar (1966-69). Maar dat geeft hem genoeg moed, en kennelijk ook krediet, om een plaat op te nemen: het bizarre, veel geparodieerde album The Transformed Man (1968).
Het is een pijnlijk mislukt, überpretentieus project, waarop Shatner klassieke literatuur, vooral Shakespeare, aan popsongs koppelt, zowel de toneelteksten als de songteksten schmierend en overacterend declameert, terwijl op de achtergrond gruwelijk verkitschte showorkestversies van de gekozen song dreutelen. “Lucy In The Sky With Diamonds” is wel een dieptepunt, maar Dylans “Mr. Tambourine Man” krijgt er ook flink van langs. Uit de zelfgeschreven hoestekst, perspublicaties en eerste interviews valt op te maken dat het geen grap is, dat Shatner werkelijk heeft toegegeven aan artistieke inspiratie en ambitie, en in eerste instantie reuze trots is op het resultaat. In latere jaren, na de karrenvrachten hoon en hilariteit, probeert hij zich af en toe halfhartigjes te distantiëren van het gedrocht, insinueert dan dat het eigenlijk een grapje was, maar in zijn autobiografie (Up Till Now, 2008) verklaart hij dan toch weer, met aantrekkelijke zelfspot:

In talkshows had ik al wel eens liedteksten van enkele populaire songs gedeclameerd, zonder verder blijvende schade aan te richten. Maar op mijn eerste album wilde ik meer, ik wilde de unieke relatie tussen klassieke literatuur en populaire songteksten verkennen. Ik wilde de poëtische kracht van taal demonstreren, zoals die, zowel in haar geschreven als in haar muzikale verschijningsvorm, de enorme verscheidenheid aan menselijke emoties vermag uit te drukken. Dat was mijn concept voor de plaat. 
Ik besloot om een selectie uit de mooiste literatuur te gebruiken als intro voor een song die daarop aansloot. Of op zijn minst een logisch gevolg daarvan kon zijn. Ik gebruikte bijvoorbeeld een stuk uit Cyrano de Bergerac, de “Gestegen, minder hoog, maar dan ook fier alleen” monoloog en liet dat overvloeien in Dylans “Mr. Tambourine Man”, waarvan werd gedacht dat het Dylans verwijzing was naar zijn ervaringen met LSD – en ik voerde dat dan op als een lied gezongen door een drugsverslaafde, die zichzelf beklaagt dat hij niet zonder drugs kan. 
Voor mij was het volstrekt helder. Maar blijkbaar vonden sommige mensen het een beetje onbenullig. Okee, veel mensen. Goed dan, de meeste mensen.

Tot de minieme minderheid die het niet helemáál onbenullig vindt, behoort zo te zien een van Shatners prominentere slachtoffers, Bob Dylan zelf. Anderhalf jaar na The Transformed Man neemt Dylan “If Dogs Run Free” op, de enige song in zijn catalogus waarin hij de tekst niet zingt of rapt, maar declameert. Minder geëxalteerd dan Shatner, maar toch.

Bob Dylan, 1981


Wie ging in 1981 met Veronica en Transalpino naar Londen om Bob Dylan te zien en heeft daar nog levendige herinneringen aan?
Wie schrijft er een stuk over het bezoeken van een of meerdere concerten van Bob Dylan in Londen in 1981 voor deze blog?
Zo'n stuk zou een mooie aanvulling kunnen zijn op het luisteren naar de concertopnamen van Londen in Trouble No More.


Shot of Love, de Planet Waves van de jaren 80 op vinyl - door Hans Altena

Beste Tom,

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, die van Dylan evenzeer, maar Sony kan er ook wat van. Zo brengen ze allerlei elpees van Dylan weer uit, geremastered, maar de meeste daarvan zijn hier via Music on Vinyl reeds op de markt, we hadden het er al eens over, terwijl diegene die niet beschikbaar zijn niet worden gereleased. Street Legal, Infidels, ik noem er maar een paar belangrijke, Shot of Love... Laat die laatste nu dus toch bestelbaar zijn bij Amazon.de, hoewel niet bij de gewone platenboeren in den lande. Ik kon me ondanks mijn voorliefde voor de fysieke winkel niet bedwingen, want tja, het draait hier wel om de enige plaat van Dylan waar ooit een nummer aan is toegevoegd, en wat voor een bovendien, terwijl in Europa deze nieuwe editie nooit op vinyl verscheen.
Hij arriveerde vandaag, en ik heb hem beluisterd, beseffend dat anderen zich nog verdiepen in Trouble no More, jij ook waarschijnlijk. Een van de dingen die over die box zijn gezegd, in het zo langzamerhand gebruikelijk initiële enthousiasme over de Bootleg Series, kwam er op neer dat de live nummers daarvan de studio edities verre overtreffen. Wel, als eerste aantekening kan ik maken dat dit voor de nummers van Shot of Love iets gecompliceerder ligt, zelfs niet altijd op gaat.
Zoals Shot of Love, jij merkte het laatst terecht op, niet echt tot de Christelijke albums behoort, eerder de beginnende twijfel boekstaaft en het begin is van zijn diepere religieuze zoektocht die zich van georganiseerde religies niets meer aantrekt, zo is het geluid van dit kleine, misschien gemankeerde meesterwerk ook uitzonderlijk. En laat ik met de deur in huis vallen, deze schijf smijt dit in je gezicht, nee, hoe Dylan hier musiceert en zingt doet niet onder voor wat op Trouble no More staat, zeker niet qua intensiteit, maar er zijn lichte aanmerkingen te maken op de remaster, die alles brengt met een scherper contrast. De persing is redelijk goed, niet zonder een klein zeldzaam spatje, toch qua kwaliteit echt aardig boven het lage gemiddelde van tegenwoordig, op het oog zelfs perfect. De drums klinken heel duidelijk en gedefinieerd, diep, het prachtig melodieuze en 'percussionistisch' gedetailleerde spel van Keltner komt prachtig uit, maar de stevige bas van Drummond zit daardoor lijkt het helaas iets lager in de mix en in "Trouble" hoor je hierdoor het tachtiger jaren soundje iets teveel zich aankondigen. De zangweergave evenwel is nog warmer dan origineel, en hoeveel beter zingt Dylan hier dan in de paar voorgaande jaren waar de emotie hem soms teveel werd en de schade van de zeventiger jaren zich vertaalde in een geknepen, geforceerde uithalen. De gitaren ook spatten er uit. "Watered Down Love" dat ik altijd wat minder vond blijkt zo funky! "Property of Jesus" is majestueus nu, op een Phil Spector manier. De keyboards lijken zo van Blonde on Blonde geplukt. En de mondharmonica, prachtig, "Summertime" en "Every Grain of Sand" nog ontroerender (ik vind dit laatste nummer in deze uitvoering wel degelijk op zijn plaats, een geresigneerd troostrijk slot van een tumultueuze tocht)! Kortom, het totaal is een positieve verbetering volgens mij, hoewel ik er nog niet uit ben of de dimensies van de afzonderlijke partijen genoeg ruimte krijgen, de dynamiek voldoende is bewaard, iets, heel weinig, van de loudness war schijnt hier toch zijn sporen na te laten, maar Shot of Love moet uit je boxen stuiteren en dat gebeurt: "Groom" heb ik nog nooit zo gehoord en deze versie kan concurreren met die op Trouble no More waar Santana zijn kunstjes onDylanachtig vertoont, de slide bijt. Laat ik daarbij direct ingaan op de toevoeging van dit nummer: voor mij maakt het de plaat beter, hoewel gezegd moet dat de overgang naar "Dead Man" je even enigszins uit balans brengt, waardoor je de kracht van dat nummer pas goed weer kunt ervaren na het intro, dat wat mager afsteekt tegen het voorgaande geweld.
Ach ik weet nog goed hoe het was Shot of Love voor het eerst te horen op de radio, ik wist meteen: dit lag dichter bij wat ik altijd zo mooi vond bij Dylan, bijtende, humoristische, emotioneel rijke en vooral beeldende teksten en wat jij Tom de Dylan rammel noemt. Voor jou was dit de introductie, voor mij de terugkeer, hoewel ik achteraf Slow Train en Saved meer ben gaan waarderen, als een gedurfde stap en een onderdeel van zijn ontwikkeling, ondanks het wat krampachtige en een dimensionale aspect. Toen kwamen de kritieken. "Lenny Bruce" dat mij op de knieën had gekregen van ontroering, werd kinderachtig genoemd, alsof de simpelheid ervan niet door je ziel sneed. Er zou haat sluimeren achter alles, waar ik alleen innerlijke strijd hoorde. Het was een rommeltje, terwijl ik het rauw en eerlijk vond.
Erger, er kwamen nummers boven water die niet op de plaat waren verschenen, en dat bracht mij pas in verwarring, want de andere verwijten kon ik terzijde schuiven. Het gemis van de meesterlijke  songs "Angelina", "Carribean Wind" en "Groom's still waiting at the Altar" schokte, deed de meeste andere songs wat verbleken, en wakkerde de twijfel over de geestelijke gesteldheid van Dylan weer aan, was hij toch de weg kwijt? Ik raakte gefrustreerd hierdoor, ondanks dat elke keer dat ik het album luisterde ik toch vooral op de tweede kant meegesleept werd, en dan hoe het allemaal begon! Het titelnummer was een knock out van jewelste. Maar ik had liever kant een zien eindigen met respectievelijk "Angelina" en "Carribean Wind". En "Lenny Bruce" dan?
Nu wij die nummers in een andere constellatie toch kunnen beluisteren, en in een goed verband, geniet ik met volle teugen van deze uitstekende heruitgave. Er zijn weinig platen die me zo raken en verwarren en blij maken en verdrietig. Met "Groom" erbij tel ik  toch echt als prijsnummers: "Shot of Love", "Property of Jesus" (echt gestegen in mijn achting), "Lenny Bruce", "Dead Man Dead Man", "Summertime" en "Every Grain of Sand", en de twee andere zijn gewoon goed... Fijne oogst toch. En een unieke sound!
(p.s.  Het dedain over de hoes begrijp ik evenmin achteraf: de foto mooi, de illustratie pop art en in overeenstemming met het karakter van het album, al had ik liever het oorspronkelijke ontwerp gezien. De binnenhoes is echter nog hetzelfde, zonder vermelding van "Groom": een misser en bovendien niet geplastificeerd, wat de spatjes verklaard...)

groet hans altena


~ * ~ * ~ * ~ * ~

Hallo Hans,

Ik heb gelijk een bezoek gebracht aan de website van Amazon Duitsland, na het lezen van je stuk over de heruitgave Shot Of Love wil ik die plaat ook hebben. Tot mijn schrik biedt Amazon de plaat echter niet meer aan. 
En dan te bedenken dat ik afgelopen zaterdag op de platenbeurs in Utrecht die persing nog in mijn handen had, maar niet kocht.
Shot Of Love hoorde ik voor het eerst ergens aan het eind van de jaren negentig. De eerste keer luisteren hoorde ik niet hoe mooi dit album is. Ik was zo dom geweest om te luisteren naar de boeken die ik had gelezen en dus verwachtte ik een ondermaats album. En omdat die verwachting er was, hoorde ik ook een ondermaats album. Pas bij de tweede of derde keer luisteren hoorde ik dat Shot Of Love beter is dan ik uit de boeken had geleerd. Shot Of Love leerde mij eigenwijs te zijn, zelf te luisteren.
In de loop der jaren is Shot Of Love alleen maar beter gaan klinken in mijn oren. Het is inderdaad die Dylan-rammel die het 'm doet.
Na nog wat speuren vond ik een andere webwinkel die mij de herpersing van Shot Of Love wel wil verkopen. Gelukkig maar.
Vanavond draai ik Shot Of Love, je enthousiasme dwingt mij te luisteren. Dat is verre van een straf. Ik luister nog niet naar die herpersing, dat zal nog wel een paar dagen duren voor ik die kan beluisteren.
Dank voor je stuk over de herpersing van misschien wel Dylans beste album van de jaren tachtig.

Groet,
Tom


Aanvulling: ik heb met mijn neus gekeken, Amazon biedt de plaat wel aan, zie hier. [met dank aan Gerbrand en Johan]

Dylan kort #1268

"Fortuin voor gitaar Bob Dylan" zie hier [met dank aan Ference]. Meer over de verkoop van de gitaar, zie hier, hier, hier.

No Direction Home is op 20 november (deel 1) en 27 november (deel 2) te zien in Het Eemhuis in Amersfoort, zie hier.

Trouble No More en Tarantula as cadeau bij een abonnement op Oor, zie hier. [met dank aan Wil]

Nederlands Dagblad had afgelopen vrijdag een artikel over Bob Dylans Trouble No More geschreven door Herman Veenhof. Dit artikel draagt de titel "Bob Dylan is jood én christen". Hieronder enkele opmerkelijke fragmenten uit dit artikel [met dank aan Gertjan]:
"De cd/dvd-box Trouble No More laat zien hoe Bob Dylan zich als artiest ontwikkelde in de periode waarin hij zijn geloof in Jezus Christus zeer publiek uitdroeg, alles buiten die enige weg afzwoer, felle tegenstand kreeg en zijn religieuze opvattingen tenslotte incorporeerde in een breder muzikaal spectrum. Dylan maakte in drie jaar drie albums die expliciet aandrongen op bekering: Slow Train Coming (1979), Saved (1980) en Shot Of Love (1981)."

"De liberale media buitelden over elkaar heen in cynische afkeuring; het echode de kreet ‘Judas!’, die Dylan medio jaren zestig ten deel viel, toen hij akoestische folkmuziek inruilde voor elektrische rock, schrijft Clinton Heylin, de beste Dylanbiograaf. Na Dylans bekering begon in evangelische kringen een even bevooroordeeld triomfalisme, dat Dylan annexeerde in een sfeer van ‘we hebben hem gevangen’. Veel christenen waren opeens altijd al vriendje van Bob geweest."

"Het grote verschil tussen nu en toen is de ontvangst van zijn werk. Juist de ongelovige critici benadrukken nu dat bij Dylan geen sprake is van een ‘religieuze periode’ of ‘christelijke trilogie’, maar dat hij altijd al zowel jood als christen was, en ook zeer serieus."

Het valt mij op dat er anno 2017 nogal verkrampt gereageerd wordt op Trouble No More, op de religie op Bob Dylans muziek. Het lijkt wel alsof je eerst moet 'bekennen' al dan niet gelovig te zijn voor je je mening over Trouble No More mag mededelen.

Ook in het artikel van Herman Veenhof proef ik weer die verkrampte houding, vooral in het laatste van de drie hierboven geplaatste citaten.
Ik kan het niet laten om op dat laatste citaat te reageren.
Ik ben een ongelovige criticus, al zie ik de relevante van mijn geloof - of het gebrek daaraan - bij het beoordelen van Bob Dylans muziek niet. Ik ontken niet dat er een religieuze periode in Bob Dylans carrière valt aan te wijzen, ik bestrijd wel het idee van een religieuze trilogie. Er zijn twee, niet drie albums in Bob Dylans carrière die vol staan met uitgesproken religieuze muziek: Slow Train Coming en Saved.
Bob Dylan is een muzikant. Wat hij wanneer gelooft / geloofde is voor mij als luisteraar alleen relevant wanneer dat geloof mijn luisterervaring raakt.

Setlist 10 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 11 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 12 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Vraag: S. Tuik

Een lezer van de blog kocht onlangs op een veiling in Duitsland een geschilderd portret van Bob Dylan (ca. 160 cm x 60 cm; zie afbeelding). Bij navraag bij het veilinghuis bleek dit schilderij in 2000 gemaakt te zijn door de Nederlandse schilder S. Tuik. De koper van het schilderij is nu op zoek naar meer informatie over de schilder S. Tuik.
Wie is bekend met de schilder S. Tuik en / of kan de koper van dit schilderij in contact brengen met S. Tuik?

Reacties graag naar twillems87[at]gmail.com