Trrring!

"Hallo?"
"Ja, hoi, met mij."
"Is het belangrijk?"
"Nou belangrijk, belangrijk. Laat ik zeggen dat ik niet voor niks bel."
"Kun je het een beetje kort houden?"
"Jeetje, wat ben je kribbig. Is er wat?"
"Ik sta op het punt van vertrek. Moet over een kwartier bij de tandarts zijn. Kiespijn."
"Oké, ik houd het kort. Moet je luisteren, ben ik vanmiddag in een gerenommeerde platenzaak, je weet wel die zaak die Harry had aanbevolen. Flink stuk voor gereden, uurtje in de auto. Dus ik struin daar zo een beetje door die bakken met platen, vind ik daar een mono-persing van Blonde On Blonde nog in goede staat. Hartstikke blij natuurlijk. Enfin, ik afrekenen. Nou geef ik je te raden wat die knuppel achter die kassa zei toen ik 'm die plaat overhandigde om af te rekenen."
"Geen idee."
"Weet je wat 'ie zegt? Dit geloof je niet, joh. Hij zegt... Als ik er weer aan denk wordt ik weer kwaad. Hij zegt, houd je vast, dit geloof je niet, hij zegt: 'wat is dat voor muziek?'... Dat geloof je toch niet? Die pik kende Blonde On Blonde niet eens, maar wel werken in een platenzaak. Dat kan toch niet."
"Belde je daar voor..."
"Ik wilde die gozer aan z'n haren wel over die toonbank trekken om er een beetje basiskennis in te rammen... Kent Blonde On Blonde niet!"
"Mmm, ja... luister, ik moet..."
"Maar ja, fatsoenlijk als ik ben doe ik dat natuurlijk niet dus ik verzamel al mijn engelengeduld bij elkaar en leg die gozer rustig uit dat Blonde On Blonde een klassieker is, één van Bob Dylans grote drie uit midden jaren zestig. Vraagt die gozer mij doodleuk 'Wie is dat Bob Dylan?' Dat kan toch niet? Dat zou toch niet in een platenzaak mogen werken? Ik bedoel, hij weet niet eens wie Bob Dylan is!"
"Ik moet nu echt gaan, ik kom te laat."
"Onvoorstelbaar! 'Wie is Bob Dylan?', zegt 'ie, met droge ogen. Dus ik zeg tegen die gozer: 'Bob Dylan is verdomme God. Groter dan Dylan worden ze niet gemaakt. En dat jij dat niet weet is een schande van de bovenste plank. Jij hoort hier niet.' Dat vond die gozer niet zo leuk. Weet je wat 'ie deed? Hij zette me zo de zaak uit! En ik had die mono Blonde On Blonde nog niet eens betaald. Het lef van zo'n gozertje. Ik ben nog woest! Maar uhm... daar bel ik dus voor... Zou jij vanmiddag niet naar die zaak willen rijden om die Blonde On Blonde voor mij te kopen. Die plaat moet ik echt hebben en uhm... ik kom er niet meer in bij die gozer..."
"..."
"Hallo? Ben je d'r nog?"
Tuut, tuut, tuut.

Dylan kort #1241

Setlists: 9 juli, 12 juli, 14 juli, 15 juli.
"Bob Dylan wilde niet streamen", zie hier. [met dank aan Dirk]
Filmfragment: Bob Dylan; Warren Beatty; and Bill Clinton, zie hier. [met dank aan Hilda]
Voor de liefhebbers van andere covers: het album Hudson van Jack de Johnette, Larry Grenadier, John Medeski en John Scofield bevat covers van "Lay Lady Lay" en "A Hard Rain's A-Gonna Fall". "Lay Lady Lay" kan hier beluisterd worden en "A Hard Rain's A Gonna Fall" staat hier. [met dank aan Ton]
"Muziek kan helen": de muziekselectie van Dirk De Wachter, eerste keuze: "Its All Over now, Baby Blue", zie hier.

The Comic Book And Me #47

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Soms is een afbeelding genoeg en is een verhaal niet nodig.


Dylan kort #1240

Setlists: 2 juli, 4 juli, 5 juli, 6 juli, 8 juli.
"Beyond Here Lies Nothin'", de videoclip met de foto's van Bruce Davidson, zie hier. [met dank aan Hilda]
Lezing, 29 november, bibliotheek Leeuwarden: "Spraakmakende boeken - Bob Dylan, Liedteksten", zie hier. [met dank aan Frits]
Bassist heeft een interview met Tony Garnier, een stuk uit dit interview is online te lezen, zie hier. [met dank aan Frits]
Elvis; een eenzaam leven van Ray Connolly begint met: "Op een ochtend in augustus 1969 zat ik ergens op kantoor in New York met Bob Dylan te bellen," zo heb ik begrepen van Tjeerd. Van de eerste twee bladzijden gaan anderhalf over Bob Dylan. Verder komt Bob Dylan niet veel in deze biografie voor. Tegen het eind van het boek schrijft Connolly: "Of hij kan worden geboekstaafd als een geweldige zanger is een persoonlijke kwestie. Ik ben zelf altijd erg geporteerd geweest van Bob Dylans uitspraak over de wegbereider die Elvis was. 'Toen ik Elvis voor het eerst hoorde,' aldus Dylan, 'was het alsof ik uit de gevangenis ontsnapt was. Ik dank God op mijn blote knieën voor Elvis Presley.'" [met dank aan Tjeerd]
Bob Dylan in Nederlandse musea: Naast Face Value in De Fundatie te Zwolle en de tentoonstelling over Martin Scorsese in Amsterdam, is Bob Dylan ook te vinden bij de tentoonstelling The Jewish Jukebox. Ik heb die tentoonstelling (nog) niet gezien, kan iemand mij zeggen welk album / welke albums van Bob Dylan bij deze tentoonstelling te bezichtigen zijn, zie hier.

Blowin' In The Wind


Het eerste dat ik ooit van Bob Dylan hoorde was "Blowin' In The Wind". Dat was niet in de jaren dat de haren lang waren en de liefde op straat lag, maar zo'n twee decennia later, ergens in de tweede helft van de jaren tachtig. Bob Dylan kwam voorbij op de radio, zomaar. Arbeidsvitamine was het programma, hij speelde "Blowin' In The Wind". Ik moet een jaar of vijftien, zestien geweest zijn. Mijn wereld stond in één klap op z'n kop.

"Blowin' In The Wind", het eerste nummer van The Freewheelin' Bob Dylan. Na die eerste keer moet ik "Blowin' In The Wind"nog honderden, misschien zelfs wel duizenden keren gehoord hebben.
Na zoveel luisteren komt er een moment waar ik nooit rekening mee had gehouden. Een moment waarop ik "Blowin' In The Wind" zo vaak heb gehoord dat het deel van mijn wezen is geworden. Ik had het zo vaak gehoord dat - als ik het draaide - ik het eigenlijk niet meer hoorde. Dat was het moment waarop de realisatie kwam dat het beter is om voor even niet te luisteren naar "Blowin' In The Wind" simpelweg omdat het niet meer gehoord werd door een overbekendheid met de song.

Alles wat is kan ook veranderen.
Afgelopen week hoorde ik twee keer "Blowin' In The Wind", één keer was ik geroerd en één keer schoot ik in de lach.
Ik draaide The 50th Anniversary Collection en hoorde de eerste take van "Blowin' In The Wind". De eerste take, dat is de take opgenomen direct voor die allerbekendste versie van "Blowin' In The Wind", de take die The Freewheelin' Bob Dylan opent.
Die eerste take is dan wel geen mislukking, maar zeker ook niet perfect. Was die take wel de beste versie die de jonge Bob Dylan uit zijn donder had kunnen persen, dan had Dylan er wel voor gekozen om Freewheelin' met deze eerste take te openen. Dat deed hij niet. Hij nam een tweede take op (en een derde).
De schoonheid van die eerste take schuilt in de bijna perfectie. Het gaat om het bijna. Op deze eerste take klinkt Bob Dylan nog wat onzeker, hij lijkt nog zoekende. De stem is broos en krachtig tegelijkertijd. De eerste take van "Blowin' In The Wind" is er eentje om te koesteren.

Sinds enkele weken beluister ik zo nu een dan een aflevering van Dylans radioprogramma Theme Time Radio Hour. Nooit meer dan één aflevering per dag.
Een paar dagen na het horen van die eerste take van "Blowin' In The Wind" luisterde ik naar aflevering 53 van Theme Time Radio Hour. In deze uitzending draait Bob Dylan "Ruby Tuesday" van The Rolling Stones. Na het draaien van dit nummer prijst Dylan de blokfluit-partij van Brian Jones op "Ruby Tuesday". Vervolgens pakt hij een blokfluit en speelt hij een klein stukje van "Blowin' In The Wind" op het instrument.
Het is een absurd moment in Dylans radioshow. Zo absurd en onverwacht dat het op mijn lachspieren werkte.
Maar het meest absurde is misschien nog wel dat ik door het horen van die eerste take en die blokfluit-fladder weer met nieuwe oren naar "Blowin' In The Wind" kan luisteren.

Ik werd van mijn stuk gebracht door twee nauwelijks bekende versies van misschien wel Bob Dylans bekendste nummer, "Blowin' In The Wind". Ik kan het iedereen aanraden, luisteren naar de eerste take en de blokfluit-flard van "Blowin' In The Wind". Het zet de wereld opnieuw op z'n kop.



Dylan kort #1239

Setlists: 25 juni, 27 juni, 29 juni en 30 juni.
23 juni 1978: Bob Dylan in de Kuip, zie hier.
Recensie: Old Crow Medicine Show speelt Blonde On Blonde in Paradiso, zie hier.
Italiaanse heruitgaven van 37 Dylan-albums, zie hier.
De afbeelding bij deze "Dylan kort" is een still uit de Netflix-docu Abstract; The Art of Design. Dit werk is van Paula Scher. [met dank aan Alja]

The Times They Are A-Changin’ (1963) - door Jochen

The Times They Are A-Changin’ (1963)

“Struikelend over verloren sigaren van Bertolt Brecht,” schrijft Dylan in de laatste van zijn 11 Outlined Epitaphs (1963), waarin hij behalve reflecties over change, over verandering, een hele serie invloedrijke kunstenaars opsomt. Veertig jaar later onderstreept de dichter de invloed van Brecht nog eens, en stukken uitvoeriger, in zijn autobiografie Chronicles. Explicieter ook, dit keer; Dylan belijdt bijna vijf bladzijden lang zijn ontzag voor de Brechtsong “Seeräuber Jenny” en stelt dat hij vanaf nu songs “totaal beïnvloed door Pirate Jenny” probeert te schrijven.
Te danken hebben we de fascinatie aan Suze Rotolo, Dylans toenmalige vriendin, die destijds een baantje had bij een muziekproductie, bij George Tabori’s Brecht on Brecht. Rotolo herinnert zich ook nog hoe haar vriendje getroffen werd door “Pirate Jenny”: “Hij was stil en verroerde zich niet. Wiebelde zelfs niet met z’n been. Brecht zou vanaf nu deel van hem zijn, net als de uitvoering van Micki Grant als Pirate Jenny.”
Dat lied zal echoën in “When The Ship Comes In”, maar überhaupt doet het iets met Dylans kunstopvatting. “Woody (Guthrie) had nooit zo’n soort song geschreven. Het was geen protestlied en geen sociaal commentaar en er zat geen mensenliefde in.” Hij beschrijft vervolgens hoe hij het liedje ontleedt, de magie ervan probeert te achterhalen, vergelijkt het met Picasso’s Guernica en bewondert het als een “intens lied” dat “een nieuwe prikkel voor mijn zintuigen was”, het heeft “veerkracht” en een “buitensporige kracht.”

Misschien geeft Dylan iets te veel eer aan Brecht – zijn kennismaking met “Pirate Jenny” vindt plaats in het late voorjaar van 1963, als hij ook op eigen kracht en inzicht al los begint te komen van topical songs – maar anderzijds verzwijgt hij de impact die een ander lied uit diezelfde Brechtproductie moet hebben gemaakt: “The Song Of The Moldau”.
Das Lied von der Moldau (muziek Hanns Eisler, tekst Bertolt Brecht) komt oorspronkelijk uit een van Brechts latere stukken, Schweyk im Zweiten Weltkrieg, en wordt ook door Tabori vertaald en bewerkt voor Brecht on Brecht. Het is een kort lied (drie coupletten van vier regels, het derde couplet is een herhaling van het eerste) en vooral het tweede couplet ringt een belletje:

Times are a-changing. The mightiest scheming
Won't save the mighty. The bubble will burst.
Like bloody old peacocks they're strutting and screaming,
But, times are a-changing. The last shall be the first.
The last shall be the first.

Ongeveer drie maanden nadat hij dit heeft gehoord, schrijft Dylan “The Times They Are A-Changin’”.

De impact van dit iconische lied is ongeëvenaard. De titel is inmiddels een spreekwoord, het aantal covers is niet te tellen en het behoort tot het uiterst selecte groepje songs dat doordringt tot een uitspraak van het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten, The Supreme Court. “The Times They Are A-Changin’ is een zwak excuus voor het verzaken van je plicht,” schrijft rechter Antonin Scalia bij een zaak in 2010 – en dat is pas de tweede keer dat een liedcitaat tot deze allerhoogste instantie doordringt (de eerste is ook al van Dylan, uit Like A Rolling Stone). Het wordt gebruikt in televisieseries, commercials, films, Steve Jobs citeert het bij de introductie van de Macintosh computer en het wordt tot op de dag van vandaag – al dan niet bewerkt – gezongen bij het maken van politieke statements. Het meest recent door Billy Bragg in 2017.
Die impact was opzet, begrijpen we van Dylans eigen commentaar bij het lied in de liner notes van Biograph (1985): “Dit was absoluut een lied met een doel (…). Ik wilde een grootse song schrijven.” Dat vooropgezette, bewuste blijkt ook uit de bekende anekdote die medemuzikant Tony Glover vertelt. Glover vindt een eerste opzetje voor de song in Dylans typemachine en vraagt, kennelijk weinig geïmponeerd: “What is this shit, man?” Dylan haalt z’n schouders op en antwoordt: “Nou ja, je weet wel, kennelijk willen de mensen zoiets horen.”

Het is een wat defensief weerwoord, misschien zelfs cynisch, maar de tijd geeft Dylan gelijk. Het ís inderdaad een lied dat de mensen graag willen (blijven) horen. En het bewijst Dylans meesterschap, het meesterschap van de kersenplukkende thief of thoughts.
De tekst is tijdloos. De meester is zo slim om, ook bij verwijzingen naar de actualiteit, algemene, universeel geldende bewoordingen te kiezen. Het derde couplet, bijvoorbeeld:

Dylan kort #1238

Wat ziet u, Bob Dylan?
Ik hoor het gehijg van verslaafden ik hoor
De echo's van bommen.
Breng de gedichten tot daden,
Droom hoe gelukkig u bent.
(Hans Dütting - Een kort visioen; blz. 16)

Afbeelding: Toen het vorige week zo bloedheet was ontving ik van Dirk een e-mail met de op het internet gevonden afbeelding bij dit bericht. [met dank aan Dirk]
Setlists: 20 juni, 21 juni, 23 juni, 24 juni.
Er zijn geruchten dat Bob Dylan afgelopen mei een studio in Dublin ingedoken is voor het maken van opnamen, zie hier. [met dank aan Rob]
The Allen Ginsberg project: "Bob Dylan's mother", zie hier.
Coen Peppelenbos in een column over Ernst Jansz: "ondanks een cover van én een loflied op Bob Dylan hield ik nog steeds van Ernst Jansz." Zie hier.


The Comic Book And Me #46

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Tot nog toe bestonden de afleveringen van "The Comic Book And Me" uit een scan van een (bladzijde uit een) comic met een verwijzing naar een song van Bob Dylan of Bob Dylan zelf. Deze aflevering is anders. Dit keer gaat het om een verwijzing van Bob Dylan naar een comic-figuur.
Het gaat om comicserie Daredevil van Marvel. Daredevil gaat over de blinde advocaat Matt Murdock. Deze Matt Murdock gaat 's nachts de straten van Hell's Kitchen in New York City op als superheld Daredevil om vijanden als Bullseye en Kingpin te bevechten.

In aflevering 47 van Theme Time Radio Hour (onderwerp: "Fools", uitzending: 28 maart 2007) leest Bob Dylan, zoals vaker in afleveringen van Theme Time Radio Hour, een e-mail voor.
Nadat Bob Dylan gezegd heeft vele e-mails te ontvangen, zegt hij het volgende (alle verwijzingen naar Daredevil heb ik vet gemaakt):

"This one is from Matt Murdock in New York City. He writes in: 'Dear Theme Time, I enjoy the show. I live in New York City and recently went to Niagara Falls. I couldn’t believe that people jumped over the falls. Who is the first person to ever do that. Sincerely yours, Matt Murdock, Hell’s Kitchen.'
Well Matt, a lot of folks are going over the Niagara Falls in a barrell, but the first person to actually jump the Falls was a guy named Sam Patch. He was known as the Yankee leaper and he was the first famous United States Daredevil. In September of 1827 he jumped of a 70-foot Passaic Falls in New Jersey. He was also the first man to jump Niagara Falls and live to tell about it.
In the background in honor of Sam Patch and all the other Daredevils 'Fools rush in where angels fear to tread'." [Ik moest gelijk aan "Jokerman" denken...]
Vervolgens is een stuk van "Fools Rush In" door Sonny Stitt te horen. (Hier is een versie van Zoot Sims te beluisteren)

Zoveel overeenkomsten tussen een e-mail en de comic-serie Daredevil, dat is natuurlijk geen toeval meer. De door Bob Dylan in deze aflevering van Theme Time Radio Hour voorgelezen e-mail is een grap, een in elkaar gezet verhaal met verwijzingen naar Daredevil om het verhaal van Sam Patch te kunnen vertellen.
Nog grappiger wordt het wanneer Bob Dylan een of twee afleveringen na deze aflevering van Theme Time Radio Hour een e-mail van Jack White (van The White Stripes) voorleest. Jack White schrijft de echtheid van de door Bob Dylan voorgelezen e-mails te betwijfelen. Dylans antwoord: ik lees jouw e-mail toch voor? Het moet dus wel echt zijn...


Dylan kort #1237

De winnaar van het Old Crow Medicine Show prijzenpakket is bekend: Pim.
Pim heeft inmiddels een e-mail van mij ontvangen. Dank aan alle deelnemers.
Setlists: 17 juni, 18 juni.
RTL Boulevard'Plagiaat Bob Dylan in nobellezing', zie hier.
Alleen voor betalende lezers: 'Wil Bob Dylan ons weer op het verkeerde been zetten?', zie hier.
'Een avondje Bob Dylan in De Avonden', zie hier.
NPO Radio 5: 'Op de band in 1965: "Like A Rolling Stone"', zie hier. [pijnlijk detail: de te beluisteren versie van "Like A Rolling Stone" bij dit bericht is niet van Bob Dylan, maar van een slechte imitator...]