Duquesne Whistle

Ik bezit twee identieke exemplaren van Tempest. Geen idee waarom. Het zou logisch zijn om dat tweede exemplaar via bijvoorbeeld Marktplaats te veranderen in cash geld of - indien verkopen niet lukt - weg te geven aan de man of vrouw die een Tempest in zijn of haar leven kan gebruiken.
Maar wie moet dan Tempest in ontvangst nemen? Iedereen kan een Tempest in zijn leven gebruiken.

Mijn zwakte is dat ik geen afscheid kan nemen en dus verkoop ik Tempest niet. Ook geef ik die overbodige cd niet weg. Ik heb die tweede Tempest in de auto gelegd.
Het is heerlijk om Tempest in de auto te draaien, raampjes open en dan "Long And Wasted Years" of "Scarlet Town" horen.

Tempest draaide een week of twee in de auto tijdens iedere rit. Tempest verveelt niet, hoe vaak ik dat album ook hoor.
Afgelopen zaterdag was ik met de kinderen op stap en moest Tempest plaats maken voor de muzikale voorkeur van zoon-  en dochterlief en dus hoorde ik tijdens de autorit cd's van Twenty One Pilots en Melanie Martinez.
Vanochtend zat ik alleen in de auto. Direct na het starten van de motor schoof ik Tempest weer in de cd-speler. Het was koud vanochtend, er zat zelfs een dun laagje ijs op de voorruit. Aan alles was te zien dat het een mooie dag zou gaan worden.
Het lange instrumentale intro van "Duquesne Whistle" begeleidde mij de straat uit. Onderweg naar elders. De vingers tikten het ritme van de muziek op het stuur. Heerlijk, luister naar die "Duquesne Whistle".


Dylan kort #1216

Old Crow Medicine Show speelt Bob Dylans Blonde On Blonde zowel op het podium als op de plaat. Een aantal malen besteedde ik hier al aandacht aan. Hierbij nog enkele aanvullingen: een promotiefilmpje, zie hier [met dank aan Bert] een preview, zie hier en "Sad Eyed Lady Of The Lowlands", zie hier.
David Crosby over Bob Dylan, zie hier. [met dank aan Bert] In Mojo van april staat een interview met een andere Byrd, Roger McGuinn. In dit interview praat McGuinn onder andere over het deels door Bob Dylan geschreven nummer "Ballad Of Easy Rider". [met dank aan Theo]
Peter Dejaegher: "Lessen in Dylan (21)", zie hier.
Bijzonder vinyl: In 2011 verscheen de 4 elpee / 3 cd boxset Fifteen Minutes: A Hommage To Andy Warhol. Bob Dylans bijdrage aan deze boxset is een lithografie van de cover van Self Portrait en het nummer "When I Paint My Masterpiece" van Bob Dylan's Greatest Hits vol. II. Voor meer informatie, zie hier (naar beneden scrollen).
In museum Schunck in Heerlen was onder de titel Visual Vinyl een jaar geleden een tentoonstelling over kunstenaarsplaten te zien, zie hier.
Van deze tentoonstelling is nu het boek Visual Vinyl verschenen (zie hier). In dit boek is er aandacht voor (Bob Dylans bedrage aan) Fifteen Minutes: A Hommage To Andy Warhol (zie afbeelding). [met dank aan Harry]



David Fricke geeft Triplicate in zijn recensie in Mojo (mei) 3 van de maximaal 5 sterren. Fricke begint de recensie met: "It takes most of this album’s 96 minutes to get there. But tucked away at the near-end of this 3-CD, 30-song set – Bob Dylan’s third, straight stroll through the romantic battlefield of the Great American Songbook according to Frank Sinatra – is one of the most personal blues Dylan
has ever recorded." [met dank aan Theo]
Michael Gilmore is een stuk positiever over Triplicate dan David Fricke. Hij geeft Triplicate in zijn recensie in Rolling Stone vierenhalf van de maximaal 5 sterren. Gilmore noemt Triplicate "majestic in its own right" en is vol lof over het album. [met dank aan Theo]

The Comic Book And Me #42

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Ik heb het hier al eerder geschreven: met dank aan de lijst met 70 comics met Dylan-verwijzingen van Brian Cronin (zie hier) heb ik niet alleen meer oog gekregen voor Dylan-verwijzingen in comics, maar heb ik ook een zoeklijst. Op die zoeklijst stond, met dank aan Cronin, Jack Staff #3. Aan het begin van deze Jack Staff staat immers "Two riders were", een verwijzing naar Bob Dylans "All Along The Watchtower".
Nou laat deze aflevering van Jack Staff zich niet makkelijk vinden. Deze comic is uit 2000 en dus al weer flink wat jaren oud. Bovendien werd Jack Staff niet uitgegeven door een grote comic-uitgeverij als Marvel of DC. Zelfs niet door een iets minder grote, maar toch wel bekende uitgeverij als Image, Vertigo of Dark Horse. Jack Staff werd in 2000 uitgegeven door de in Engeland gevestigde uitgeverij Dancing Elephant Press.
Hoe obscuur wil je het hebben? De kans dat ik ooit nog eens tegen een Jack Staff #3 aanloop is nihil, op z'n best.

Gisteren vond ik in de bakken vol comics bij een Duitse handelaar niet Jack Staff #3, maar het eveneens door Dancing Elephant Press uitgegeven boek Jack Staff; Yesterday's Heroes met in dit boek afleveringen 1 tot en met 4 van Jack Staff. Op bladzijde 57 van dit boek staat inderdaad die eerste pagina van Jack Staff #3 met de tekst "Two riders were" zoals ik die op de website van Brian Cronin tegen was gekomen.
Lezend in dit boek kwam ik nog een verwijzing naar "All Along The Watchtower" tegen, dit keer over twee pagina's. De titels op bladzijden 75 en 82 vormen samen de zin "The wind begins to howl".
Paul Grist, de maker van de Jack Staff-comics moet wel haast een liefhebber van "All Along The Watchtower" zijn.



Dylan kort #1215

Berichten n.a.v. het interview met Bill Flanagan:
"Bob Dylan liet Elvis in de kou staan", zie hier.
"Bob Dylan lonesome...", zie hier.

Zondag spelen Appie & Stef onder andere songs van Bob Dylan in Zutphen, zie hier.
17 april: College over Bob Dylan, zie hier.
Dichter Lawrence Ferlinghetti is vandaag 98 jaar geworden (zie citaat rechts en het stuk uit 2011 hier).

Dylan kort #1214 [Triplicate]

Acht dagen voor de release van Triplicate komt de publiciteitsmachine op gang:
Op bobdylan.com staat een uitvoerig interview van Bill Flanagan met Bob Dylan over veel zaken, maar vooral over Triplicate, zie hier.
Op whro.org kan de nieuwsgierige mens tien tracks van Triplicate beluisteren, zie hier.
Op nrc.nl staat een uitvoerige door Jan Voolaard geschreven recensie van Triplicate. Vanaf vrijdagochtend kan op deze website geluisterd worden naar de tien nummers van Triplicate die nu al op whro.org te beluisteren zijn.
In NRC Handelsblad van vandaag is er veel aandacht voor Triplicate [met dank aan Frans].

NPO Cultura staat een weekend lang in het teken van Bob Dylan: op 15 april wordt No Direction Home uitgezonden en op 16 april The 30th Anniversary Concert Celebration, zie hier.
Bewogen verhalen: "The Times They Are A-Changin'" vanaf 7:40, zie hier. [met dank aan Hilda]

aanvullingen 20:00 uur:
Don Hunstein, de fotograaf verantwoordelijk voor de schitterende foto op de cover van The Freewheelin' Bob Dylan, is afgelopen zaterdag overleden.
Nobel: "Mr Dylan will not give his Nobel lecture while in Stockholm and there will not be a public ceremony." [dit bericht werd gisteren op Expecting Rain gepubliceerd]
"Bob Dylan liet Elvis in de kou staan", zie hier.



Tarantula in het Nederlands

Volgens webwinkel Amazon verschijnt op 19 september een nieuwe Nederlandse vertaling van Bob Dylans Tarantula. De vertaling is gemaakt door Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes.
Op de website van de Singel Uitgeverijen, de uitgever die deze nieuwe vertaling op de markt zal brengen, staat nog geen informatie over dit boek.
De informatie over dit boek zoals door Amazon gegeven:

"Tarantula is ongetwijfeld Dylans vreemdste songtekst. Maar een lied is het: met een flow en een klankrijke beeldtaal en beeldrijke klanktaal en diepgeworteld in de Amerikaanse muziekcultuur. Ook hier toont Dylan zich de omgevallen platenkast zoals we die kennen van zijn Theme Time Radio Hour, het radioprogramma dat hij een tijd lang vulde met muziek van overal en nergens. Ook in Tarantula komen we ze weer tegen: Aretha Franklin, Woody Guthrie, Leadbelly, de Carter Family en vele, vele anderen. Tarantula is een onmisbare schakel in het oeuvre van Nobelprijswinnaar Bob Dylan. Hij schreef het in 1966, op het hoogtepunt van zijn roem als surrealistisch popidool en onnavolgbare singer-songwriter, vlak voor zijn beruchte motorongeluk, waarna hij tijdelijk alle werkzaamheden staakte. Toen het boek werd gepubliceerd, in 1971, lag die periode al weer achter hem, maar net als de liedjes van die dagen hadden ze nog niets van hun raadselachtige zeggingskracht en ritmische prozamystiek verloren."

Ik hoop dat Singel Uitgeverijen zo verstandig is om er een tweetalige editie van te maken, maar gezien het aantal pagina's (160) van deze nieuwe Nederlandse uitgave van Tarantula verwacht ik dat niet.


Dylan kort #1213

Zomertour: Na het geven van een serie concerten in Europa zal Bob Dylan in de zomer door Amerika trekken om een aantal concerten te geven. Voor de data, zie hier.
Peter Dejaegher: "Lessen in Dylan (20)", zie hier.
Gezocht: In het weekend van 18 maart stond in Het Belang van Limburg een cartoon van Nerd Vader met een citaat uit Bob Dylans "Blowin' In The Wind". Wie kan mij een scan van deze cartoon sturen? Bij voorbaat dank!
Op 22 maart 1965 werd Bringing It All Back Home uitgebracht. Een goede reden om vandaag, precies 52 jaar later, "Maggie's Farm" snoeihard door de kamer te laten schallen (arme buren).

The 1966 Live Recordings - een anti-recensie #19

Het is bijna een maand geleden dat ik schreef over de opname van Bob Dylans concert in de Royal Albert Hall op 27 mei 1966. Dat concert was het laatste concert van Bob Dylans befaamde concertreeks in het jaar 1966, maar de toen beluisterde opname is zeker niet de laatste in The 1966 Live Recordings (al voelt dat soms wel zo). Helemaal achterin het boxje met al die concertopnamen, na de twee cd's met de opnamen van de 27ste mei, zitten nog vijf cd's. Deze vijf cd's bevatten de audience tapes die de box compleet moeten maken. Het gaat om opnamen van de volgende vijf concerten:

5 februari, White Plains
6 februari, Pittsburgh
26 februari, Hempstead
19 april, Melbourne
29 april, Stockholm

Mijn eerste gedachte bij het beluisteren van deze vijf cd's is een open deur: waarom luister ik hier naar? De geluidskwaliteit is maar matig en verbleekt bij al die andere opnamen in The 1966 Live Recordings.
Aan de andere kant: hoeveel opnamen van Bob Dylan met een nog veel slechtere geluidskwaliteit hebben we jarenlang gekoesterd om de eenvoudige reden dat het het beste was wat we hadden? We zijn verwend met de geluidskwaliteit van de eerste 31 cd's in The 1966 Live Recordings en daardoor is het voor de hand liggend om de laatste vijf cd's als 'onder de maat' te bestempelen. Het is beter om dat niet te doen en wel te luisteren naar die audience tapes.De opnamen op deze vijf cd's hebben wat te bieden.

De eerste 31 cd's van The 1966 Live Recordings laten steeds (delen van) dezelfde setlist horen:

01. She Belongs To Me
02. Fourth Time Around
03. Visions Of Johanna
04. It's All Over Now, Baby Blue
05. Desolation Row
06. Just Like A Woman
07. Mr. Tambourine Man

08. Tell Me, Momma
09. I Don't Believe You
10. Baby, Let Me Follow You Down
11. Just Like Tom Thumb's Blues
12. Leopard-Skin Pill-Box Hat
13. One Too Many Mornings
14. Ballad Of A Thin Man
15. Like A Rolling Stone *

* één uitzondering: Sydney, 13 april: "Positively 4th Street" i.p.v. "Like A Rolling Stone"

Toch stond die setlist niet vanaf de eerste concerten in 1966 vast. Dat kon ook niet, begin 1966 werkte Bob Dylan nog aan het componeren van (een deel van) de nummers die later op Blonde On Blonde terecht zouden komen. Een deel van de audience tapes op die laatste vijf cd's in The 1966 Live Recordings werd vroeg in 1966 gemaakt. Dit is te zien aan de setlists.

Tijdens het concert in White Plains op 5 februari speelde Bob Dylan "To Ramona" en "Love Minus Zero / No Limit" in plaats van "Fourth Time Around" en "Just Like A Woman". Hetzelfde geldt voor het concert van een dag later in Pittsburgh. Helaas is de opname van "Love Minus Zero / No Limit" op de audience tape van Pittsburgh incompleet. Het zijn met name deze opnamen van "To Ramona" en "Love Minus Zero / No Limit" die deze audience tapes tot opmerkelijke luisterervaringen maken.
Ook aardig: tijdens het concert in Pittsburgh speelde Bob Dylan zowel "Positively 4th Street" als "Like A Rolling Stone".

Eind februari, het concert in Hempstead: Bob Dylan heeft inmiddels "To Ramona" vervangen voor "Fourth Time Around", maar speelt nog wel "Love Minus Zero / No Limit" in plaats van "Just Like A Woman" als voorlaatste nummer van de solo-set.

Nee, de geluidskwaliteit van de laatste vijf cd's van The 1966 Live Recordings is niet geweldig, maar vanuit een historisch oogpunt is het zeer belangrijk dat de opnamen op deze cd's toch in The 1966 Live Recordings te vinden zijn. Ze laten het begin horen van een (lang) ontwikkelingsproces van niet alleen een zanger en zijn begeleidingsband, maar ook van Dylans zoektocht naar de enige setlist voor 1966.

Iets om uit te zoeken: volgens een kort bericht in Isis issue 190 zijn de opnamen van "Like A Rolling Stone" van Cardiff en Newcastle op de cd's in The 1966 Live Recordings verwisseld.

Wie denkt met de aanschaf van The 1966 Live Recordings alle opnamen van Bob Dylans concerten in 1966 in huis te hebben zit er naast. Hier en daar ontbreekt er nog wel wat in The 1966 Live Recordings. Met dank aan Rob sluit ik dit negentiende en (voorlopig) laatste stuk over The 1966 Live Recordings af met een overzicht van de ontbrekende opnamen.

Live 1966+ door Rob

Vóór de release van The 1966 Live Recordings circuleerden van onderstaande concerten reeds opnamen.  De volgende fragmenten / stukjes opname van bepaalde nummers, of complete opnamen uit andere bron ontbreken op de officiële release.

- February 6, Pittsburgh: enkele seconden tuning aan het begin van ‘Like a rolling stone’ is verwijderd.

- February 26, Hempstead: enkele seconden op de audience tape tussen ‘Mr tambourine man’ en ‘Tell me, momma’ ontbreekt.

- April 13, Sydney: kort stukje aan het begin van ‘She belongs to me’. De pauze (intermission) tussen de akoestische helft en de elektrische helft (publiek). De stiltes (Dylan/audience) tussen de nummers zijn ingekort.

- April 20, Melbourne: op de originele tape is het intro van ‘Mr tambourine man’ nog te horen (ruim 30 seconden). Op de release ontbreekt dit. De stiltes (Dylan/audience) tussen de nummers zijn ingekort.

- April 29, Stockholm: er circuleert een betere opname van de audience tape dan die voor de box is gebruikt. De gereleasde opname is vrijwel identiek aan Disc 10 van de 26-cd bootleg box Jewels & Binoculars op het Vigotone label.

- May 5, Belfast: van Alderson’s mono Nagra tape stamt de live ‘I don’t believe you’ die op Biograph staat, echter in een andere ‘mix’.

- May 10, Bristol: het begin van ‘One too many mornings’ ontbreekt; Sony Legacy had dit van de audience tape kunnen invoegen (zoals wel gedaan bij het begin van ‘Just like Tom Thumb’s blues’ van Liverpool). Voor de ontbrekende akoestische nummers heeft Sony mogelijk opnieuw teruggegrepen op opname van de Bristol audience tape die op de Jewels & Binoculars box van Vigotone staat.  Deze klinkt iets beter op de Scorpio bootleg Away From The Past.

- May 14, Liverpool: zoals dan nu bekend, is het begin van ‘Just like Tom Thumb’s blues’ “gepatched” van de versie van Belfast 6 mei. De b-kant van de ‘I want you’ single klinkt iets droger / schraler dan de opname op The Live 1966 Recordings.

- May 15, Leicester: hiervan staat op The Live 1966 Recordings Alderson’s mono Nagra opname, maar er ciriculeert ook een onvolledige audience tape, waarvan de best klinkende versie te vinden is op Jewels & Binoculars (Disc 16).

- May 17, Manchester: de “CBS Records recording” van de eerste 5 akoestische nummers ontbreekt (in plaats van de 3-track CBS opname heeft Sony Legacy voor de box simpelweg Disc 1 van The Bootleg Series Vol.4: Live 1966 overgenomen, de Nagra tape van Richard Alderson) . De CBS opnamen van deze 5 nummers klinken het best op de bootleg Genuine Live 1966 op het Scorpio label.

- May 20, Edinburgh: de incomplete opnamen van ‘Desolation row’ en ‘Mr tambourine man’ staan wel volledig op de audience tape. Ook deze had Sony dus kunnen complementeren door de ontbrekende fragmenten te “patchen” van de audience tape. ‘Ballad of a thin man’ van Edinburgh was al eerder uitgebracht, op The Bootleg Series Vol.7: No Direction Home, maar staat daarop in een “fake” stereo mix met een laag reverb erover, wat herinnert aan de duophonic mixen van popalbums uit de jaren ’60.

[met dank aan Rob]


I Want You

Dylan kort #1212

Triplicate krijgt in recensie Uncut (mei) een 7 uit 10. De recensie eindigt met: "For all its easy charms,Triplicate labours its point to the brink of overkill. After five albums’ worth of croon toons, this feels like a fat full stop on a fascinating chapter. It’s been fun, and occasionally revelatory, but the take-away from Dylan’s 38th studio album is that, five years after Tempest, now might be a good time for the winner of the Nobel Prize for Literature to dig out his pencil case and, as he promises in the opening refrain of 'PS I Love You', 'Take my pen in hand and start…'" [met dank aan Theo]
Het debutantenbal [gisteravond]: "literatuur is... Bob Dylan", zie hier.

Your debutante just knows what you need
But I know what you want

Video: "Tomorrow Is A Long Time", 3 oktober 1987, zie hier. Beeld is niet geweldig, maar de muziek wel.
Afbeelding: Bob Dylan en Chuck Berry. Berry overleed gisteren, hij werd 90 jaar.