aantekening #6186

In De Wereld Draait Door, uitzending van 5 december, draagt tafeldame Dieuwertje Blok een Bob Dylan-shirt. Het komt dus wel goed met de wereld.

Beeld bij de '66-box

Bob Dylan, Arlanda Airport 1966 from Sergei Petrov on Vimeo.

Dylan kort #1189

Vlak na plaatsing van de achtste anti-recensie over The 1966 Live Recordings, vanochtend, stuitte ik op een tweet van het Nobelcomité over een door Bob Dylan geschreven speech. Na het plaatsen van die tweet schreef ik nog een kort stuk na aanleiding van de aanschaf van een Lenny Bruce-boek, zie hieronder, en nu - voorlopig tot slot - stuit ik op een nieuw bericht van het Nobelcomité op Facebook. Volgens dat bericht zal Patti Smith zaterdag op de Nobel-dag "A Hard Rain's A-Gonna Fall" zingen en een door Bob Dylan geschreven speech zal worden voorgelezen.
Het bericht van het Novelcomité (deels): On December 10 The Royal Stockholm Philharmonic Orchestra, under the baton of conductor Marie Rosenmir, will provide musical interludes during the Nobel Prize award ceremony. Patti Smith will perform A Hard Rain’s A-Gonna Fall by Bob Dylan, the 2016 Nobel Laureate in Literature, in an arrangement by Hans Ek. Patti Smith will also take part in the Nobel Week Dialogue seminar on 9 December to discuss the importance of role models.
Towards the end of the Nobel banquet on December 10, one Laureate in each category will give a speech of thanks. This year’s Laureate in Literature, Bob Dylan, will not be participating in the Nobel Week but he has provided a speech which will be read at the banquet. It will be also be published here on Facebook.
In de nieuwe Mojo een interview met Kate Bush:
Isn't it great that Dylan got the Nobel Prize?
I think it's absolutely brilliant. He deserves it.
He's a poet, isn't he? Him and Paul Simon are the great pop poets.
[met dank aan Frans]
W.H. Auden en "As I Went Out One Morning" door Flor Vandekerckhove, zie hier.
Vertaalwedstrijd: Deelnemers aan de scholierenprijsvraag moeten "All Along The Watchtower" vertalen, zie hier. Het zal geen toeval zijn dat Bindervoet en Henkes in de jury zitten. [met dank aan Alja]
Nijgh & Van Ditmar heeft een Dylan-folder online gezet, zie hier. [met dank aan Tjeerd]

Bob Dylan & Lenny Bruce (een vreemd toeval)

Wie mij een beetje kent weet dat ik het album Shot Of Love erg hoog aansla. Op Shot Of Love staat "Lenny Bruce", Bob Dylans eerbetoon aan de gelijknamige komiek en conventiebreker.
Veel Dylan-liefhebbers vinden "Lenny Bruce" maar zoetsappig, niet accuraat en sentimenteel. Misschien ben ik een sentimentele druif, maar ik vind "Lenny Bruce" juist mooi en dan vooral die ene regel die perfect aansluit bij het beeld dat ik van Lenny Bruce heb. Ik heb het over de regel "He just took the folks in high places and he shined a light in their beds".
Mijn beeld van Lenny Bruce (1925 - 1966) was op niks gefundeerd. Ik had geen album van Bruce gehoord, geen boek van of over de man gelezen en toch had ik een beeld van de komiek. Vreemd.
Uit Dylans compositie blijkt dat hij respect voor Bruce had, maar of Bruce ooit van Dylan had gehoord was mij nooit duidelijk. Ik ging er altijd van uit dat het eenrichtingsverkeer was en misschien was dat ook wel zo.
Dylans "Lenny Bruce" had me nieuwsgierig gemaakt, ik wilde meer weten over die man.
Afgelopen april las ik How To Talk Dirty And Influence People, de autobiografie van Lenny Bruce. Een aardig, maar zeker geen groots boek. Helemaal achterin dit boek geeft Bruce een lijst van mensen die hun naam hebben gezet onder een "public protest" tegen een "obscenity trial" dat tegen Bruce was aangespannen. Een van de mensen op die lijst is Bob Dylan.
Ik weet niet of ik nu door het lezen van How To Talk Dirty And Influence People echt zoveel meer te weten ben gekomen over Lenny Bruce. En toch bleef ik nieuwsgierig naar de man en zijn werk.
Gisteren vond ik bij een antiquair het door John Cohen samengestelde boek The Essential Lenny Bruce. Ik heb alleen nog maar een beetje in dit boek zitten bladeren, lezen komt nog wel, ooit.
Tijdens dat bladeren zag ik achterin het boek reclame voor een aantal andere boeken van de uitgever. Tussen die lijst met boeken staat Bob Dylans Tarantula. Een vreemd toeval dat er voor zorgt dat in de twee Lenny Bruce-boeken die ik bezit Bob Dylan te vinden is, al maakt hij geen echt deel uit van het verhaal dat in dat boek te lezen is.


Nobeltweet

Tweet van het Nobelcomité: "Bob Dylan (#NobelPrize in Literature 2016) has provided a speech which will be read at the Nobel banquet in Stockholm December 10."

zie hier.

The 1966 Live Recordings - een anti-recensie #8

Afgelopen vrijdag verscheen The Real Royal Albert Hall 1966 Concert! op cd en elpee. Die cd en elpee hadden eigenlijk een week eerder moeten verschijnen, maar door wat problemen bij de productie werd het afgelopen vrijdag. Ik heb die uitgave inmiddels in huis, maar dwing mezelf nog niet te luisteren. Ik luister de grote '66-box op volgorde en ben nog lang niet bij de Royal Albert Hall, maar nieuwsgierig naar dat concert ben ik wel.
Opvallend aan The Real Royal Albert Hall 1966 Concert! is dat Sony vergeten is om op de hoes te vermelden dat "Visions Of Johanna" in 1985 al op Biograph werd uitgebracht. Dat was mij nog niet opgevallen, Hans wees mij hier op. [dank Hans!] Uiteraard heb ik gelijk even gekeken naar het boekwerkje bij de grote box en ook daar is dezelfde fout gemaakt, geen vermelding van "Visions Of Johanna" op Biograph terwijl de twee andere '66-opnamen op Biograph wel keurig in het boekwerkje genoemd worden.

Goed, ik ben nog niet in Londen. Ik ben nog in Birmingham, het is 12 mei 1966. Afgelopen woensdag luisterde ik voor de eerste keer naar Dylans solo-set uit Birmingham en kreeg toen het gevoel dat Dylan er die dag niet helemaal bij was, dat hij niet op de toppen van zijn kunnen speelde.
Na het beluisteren van die cd heb ik het een aantal dagen (noodgedwongen) zonder Dylan moeten stellen. Vanochtend heb ik wederom de cd met Dylans solo-set uit Birmingham in de speler geschoven. Met de luisterervaring van afgelopen woensdag begon ik met een wat lager verwachtingspatroon aan deze cd, maar al luisterend kom ik op mijn eerste indrukken terug. De solo-set van Birmingham is wel degelijk boven-het-maaiveld-goed. Alles lijkt wat meer ingetogen te gaan tijdens de solo-set in Birmingham.
Opvallend is het mondharmonicaspel in opener "She Belongs To Me". Zowel in "Visions Of Johanna" als in "Desolation Row" - de enige twee incomplete nummers op deze cd -  lijkt Dylan ieder woord eerst nog even te overdenken voor hij het uit zijn mond laat glijden. In "Desolation Row" gaat dat zelfs zo ver dat Dylan soms meer lijkt te praten dan te zingen.
"Just Like A Woman" is zoals altijd breekbaar en "Mr. Tambourine Man" lijkt opgewekt te beginnen, maar was dat in '66 nooit en eindigt in een harmonicasolo om bij weg te zweven in een dagdroom.
"Dirt," zegt Dylan na "Just Like A Woman". Er ligt vuiligheid op het podium en het publiek lacht.

Het duurt bijna een volle 20 seconden voor "Tell Me Momma" echt losbarst, dat doet het met iets te veel nadruk op Hudsons orgel. "Tell Me Momma" is ieder concert uniek. Hoeveel setjes tekst, intonatie en intentie had Dylan voor het openingsnummer van het Hawks-deel tijdens tour '66 klaar liggen?
Lag er in Birmingham een tamboerijn vlakbij een microfoon?
Het moet nogal een schok geweest zijn voor de man of vrouw die in 1966 naar een concert van folk-Dylan dacht te gaan om achtereenvolgens de nooit eerder gehoorde geluidsorgie “Tell Me Momma”, de folk-Dylan compositie “I Don’t Believe You” en de oude folksong “Baby, Let Me Follow You Down” door de mathematische musici Dylan & the Hawks op volle kracht het publiek in geslingerd te horen worden.
Na een wat rommelige "Just Like Tom Thumb's Blues" is er voor het eerst het protest van een enkeling te horen. "Leopard-Skin Pill-Box Hat" doet wat het moet doen. Sterk gitaarspel van Robertson.
Met de oren van 2016 is het niet meer te begrijpen dat mensen vijftig jaar geleden boos de zaal uit liepen.
Het lijkt wel alsof zo rond "One Too Many Mornings" de vermoeidheid bij Dylan toeslaat. Het lijkt wat langzamer te gaan, wat minder scherp.
Luisteren naar "Ballad Of A Thin Man" is een onderdompelen. Adem inhouden en geraakt worden, ook al is dit niet de mooiste versie van dit nummer. Voor een beeld van hoe Dylan de tekst van "Ballad Of A Thin Man" regelmatig iets aanpaste tijdens tour '66 om richting publiek te wijzen doet men er goed aan Judas! van Clinton Heylin te lezen.
En dan wordt het publiek nog een keer terug in de stoelen geblazen met "Like A Rolling Stone", wie kende het niet anno 1966? Nou dan! Klaag niet en luister!
"Thank you very much..."
Applaus en de boe van een enkeling.

The Comic Book And Me #36

Het is al weer even geleden (april) dat de laatste aflevering van "The Comic Book And Me" hier verscheen. De hoogste tijd voor een nieuwe aflevering.

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Op de tekening staat een peervormig figuurtje. Op zijn hoofd, net boven zijn zwarte ogen, rust een muts. In zijn handen draagt hij een scherm met het cijfer nul er op (of is het de letter o?). Hij staat op een stapel stenen, zo lijkt het. Naast dit figuurtje zweeft een praatwolkje met de regel "Black is the coloure ...none is the number". Dit doet wel erg denken aan die ene regel uit Bob Dylans "A Hard Rain's A-Gonna Fall": "Where black is the color, where none is the number". O, en het is natuurlijk een nul op dat schermpje, want: "none is the number".
De tekening van het peervormige mannetje is rond 1968 gemaakt door Rick Griffin (1944 - 1991) en te vinden in Zap Comics No. 2. Rick Griffin is de kunstenaar van - naar mijn smaak - misschien wel de mooiste albumcover ooit: Aoxomoxoa van Grateful Dead (zie hier). Ook is hij - en daar zullen Dylan-liefhebbers Griffin van kennen - de kunstenaar verantwoordelijk voor de hoes van Dylan & the Dead.
Griffin heeft vaker aan Bob Dylan gedacht tijdens het tekenen. Een tekening van Rick Griffin met een duidelijke verwijzing naar een bekende foto die Daniel Kramer van Bob Dylan (en Joan Baez) maakte staat hier. Ook maakte Rick Griffin een tekening voor de hoes van het album Down In The Groove, al werd deze tekening (helaas) nooit voor het album gebruikt, zie hier.

In dezelfde aflevering van Zap Comics kwam ik in een verhaal van S. Cuy Wilson nog een tekening tegen van een figuur die mij wel erg aan Bob Dylan anno 1966 deed denken. Of de tekenaar ook Bob Dylan in gedachten had bij het maken van de tekening blijkt niet uit het verhaal. Mogelijk zie ik in dit geval Bob Dylan waar hij helemaal niet is.


The 1966 Live Recordings - een anti-recensie #7

Twee dagen geleden ontving ik van Jimmy een e-mail met de mededeling dat Dylans allerlaatste concert van tour '66 ook het allerbeste concert is. "Tsjongejonge wat is dit goed!" schrijft Jimmy over dit concert en ik ben geneigd hem onmiddellijk te geloven waardoor de drang om een groot aantal cd's ongedraaid in de box te laten zitten en gelijk over te gaan naar het beluisteren van Royal Albert Hall, Londen, 27 mei 1966 nog maar moeilijk te beteugelen is. Het enthousiasme van Jimmy wordt nog eens versterkt door wat Clinton Heylin in Judas! over dit concert schrijft (koop dat boek!).
Maar ik houd me in. Alles op z'n tijd. Ik ben bij Cardiff.
De opname van Cardiff is gemankeerd: alleen van de Hawks-helft van dit concert is er een soundboard-opname.
Dat halve concert zette me aan het denken: het algemene beeld over tournee '66 en de twee concerthelften is dit: in 1966 was het bezoek onder de indruk van het solodeel, maar voor het Hawks-deel haalden ze hun neus op, met scheldpartijen, gesprongen zeepbellen en voortijdig vertrek uit de concertzaal tot gevolg.
In de jaren ná 1966 ontstond steeds meer het beeld dat Dylan zich tijdens het solodeel stierlijk verveelde, er zich vanaf maakte en dat de ware schoonheid van tour '66 in het Hawks-deel te horen is.
In beide verhalen kan ik me niet vinden, geef mij alles maar. Gewoon twee helften.
Dat ontbreekt in Cardiff dus. In Cardiff - voor de oren van nu - is er alleen het Hawks-deel. De Cardiff-cd bevat de mooiste "Leopard-Skin Pill-Box Hat" die ik tot nu toe gehoord heb. Het heeft een aangename swing, meer dan tijdens eerdere concerten. En vooral Richard Manuels pianospel doet het nummer veel goeds.
In Cardiff lijkt niemand te klagen over het volume dat Dylan & the Hawks de zaal in sturen. Klaagt niemand of wil ik het niet horen? Dat laatste.
Wat zegt Dylan nou aan het begin van "Ballad Of A Thin Man"? Het gaat over de piano. Nog een keer luisteren.
En nog steeds geen idee.
Garth Hudsons orgel jaagt jankende spoken tussen Dylans woorden in "Thin Man". Wie niet bang is wordt het alsnog. Mooi, mooi, mooi.
Is er ooit een "Thin Man" tijdens tour '66 niet goed overgekomen?
Na "Thin Man", voor het concert afgesloten kan worden met een rustig begonnen, maar met steeds meer vuur gespeelde "Like A Rolling Stone", komt er toch wat protest, klein protest uit het publiek.
Het protest wordt de mond gesnoerd met muziek, pudding-dikke klanken. Dylan schreeuwt het uit, wie zijn ogen dichtdoet ziet de man op het podium, daar in Cardiff, druk gebaren makend, wijzend en afwisselend triomfantelijke en geërgerde blikken het publiek in werpend.
"Like a complete unknown..."


Bob Dylan – De avond van de Nobelprijs

Bob Dylan – De avond van de Nobelprijs
De Melkweg / Max, zaterdag 10 december 20:00 uur 

Bob Dylan heeft ‘verplichtingen elders,’ maar op 10 december, de avond dat hij de Nobelprijs aangeboden krijgt, is er een feestelijke avond in de Melkweg. Een keur aan Nederlandse dichters en artiesten brengt een eerbetoon aan de grootste singer-songwriter van deze tijd. Naast de originele uitvoeringen staan ook de schitterende vertalingen van Bindervoet & Henkes op het programma. Een gepast feest voor de man die volgens de jury van de Nobelprijs nieuwe poëtische uitingen heeft gecreëerd in de rijke Amerikaanse muziekgeschiedenis.

Met optredens van o.a. Henk Hofstede, Roos Rebergen, Hans Vandenburg, Wouter Planteijdt, Rini Dobbelaar, Jan Eilander, Beatrice van der Poel, Jan O., Coen Bardelmeijer, Bob Fosko, Stella Bergsma, Wilma Bakker, Pierre van Duijl, Friedrich Hlawatsch, Maurits Westerik, Lucretia van der Vloot, Mieke Stemerdink, John Schoorl, Kees ‘t Hart, met het orkest onder leiding van Jan Robijns. Presentatie: Vic van de Reijt en Sjoerd de Jong.

Entree € 19,95 – deuren open 19:00 uur.
https://www.melkweg.nl/nl/agenda/dylan-vic-vd-reijt-10-12-2016/ 
Organisatie Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar i.s.m. The School of Life en NRC Handelsblad

Bij Nijgh & Van Ditmar zijn verschenen:



Kronieken 1                           Liedteksten 1962-1973                      Liedteksten 1974-2001
9789038803920, €19,99        9789038803937, €29,99                    9789038803944 €29,99