Mister D.

Mister D.

Naast mij ligt het door Eric Sackheim samengestelde boek The Blues Line. In dit boek staan transcripties van teksten van oude bluessongs. Soms lees ik in dit boek, nooit meer dan een bladzijde of vier, vijf per keer. De songteksten in The Blues Line lezen als poëzie en niet zomaar poëzie maar poëzie van grote klasse.
In The Blues Line kwam ik de volgende regels tegen:

I twisted and I tumbled
I rolled the whole night long
I twisted and I tumbled 
I rolled the whole night long
I didn't have no daddy to
hold me in his arms

Deze regels komen uit "Eagles on a Half" van Geechie Wiley.
Een paar bladzijden verderop in hetzelfde boek staat de tekst van "Death Sting Me Blues" van Sara Martin met de regels:

Blues, you made me roll and tumble
you made me weep and sigh

En Muddy Waters nam "Rollin' And Tumblin'" op, dat begon met:

Well, I rolled and I tumbled, cried the whole night long
Well, I rolled and I tumbled, cried the whole night long
Well, I woke up this mornin', didn't know right from wrong

Wat bovenstaande volgens mij vooral laat zien - en er zijn veel meer voorbeelden in The Blues Line te vinden - is dat het onmogelijk is om uit het niets een nieuw kunstwerk te creëren. Goede kunst steunt altijd op de fundamenten van eerdere werken.
Aan de andere kant is het ook zo dat alleen goede kunst als fundament voor nieuwe werken kan dienen.

Het gedicht "Op de drempel" van Victor Schiferli uit de bundel Toespraak in een struik (2008) bevat de regels:

De radio speelt zacht maar er is eigenlijk niets 
om uit te zetten. Alleen Louise en haar minnaar,  
die danig in elkaar opgaan.

Nergens in de bundel wordt duidelijk dat Schiferli "Visions Of Johanna" van Blonde On Blonde nodig had om deze regels te kunnen schrijven (of het moet het citaat uit deze songtekst zijn die voorafgaand aan het gedicht in deze bundel staat afgedrukt).

Het is onmogelijk om als kunstenaar te werken zonder geïnspireerd te zijn of te inspireren, zo lijkt het wel, en u doet dat als geen ander.

Happy birthday, Mister D.

Tom Willems

Trouw (23 mei)

Trouw van vandaag heeft een artikel over de tentoonstelling Face Value, vanaf morgen te zien in Museum de Fundatie te Zwolle. Althans, zo lijkt het, afgaande op de voorpagina van de krant (zie afbeelding bij dit bericht). Het artikel van Joke de Wolf gaat echter helemaal niet over Bob Dylan of Face Value, maar over mensen die bekendheid hebben verworven in de politiek, muziek, o.i.d. en vervolgens gaan schilderen en exposeren. De Wolf heeft het meerdere malen over schilderen als "hobby", een slechtere woordkeuze is niet denkbaar.
Uit alles blijkt dat De Wolf de schilderijen van acteurs, muzikanten, politici, etc. niet serieus kan nemen omdat het schilderijen zijn van acteurs, muzikanten, politici, etc.
Het is jammer dat De Wolf in haar artikel niet ingaat op de kwaliteiten - of het gebrek daaraan - van beeldend kunstenaar Bob Dylan, een gemiste kans.

[met dank aan Marnix]

De Volkskrant van 23 mei heeft een bijlage over De Fundatie met een hele pagina over Face Value. [met dank aan Simon]

De leeslijst (2) - door Leo

Over het gedicht Voor Marc Bolan, geschreven door Peter Holvoet-Hanssen


IK BOBDYLAN, JIJ BOBDYLANT


‘Voor Marc Bolan’ heet het gedicht van Peter Holvoet-Hanssen. Het gaat over Bolan, zanger en gitarist van de glamrockband T-Rex. De zanger verongelukte in 1977 toen zijn auto tegen een boom, een esdoorn, reed.  Het is wonderlijke taal waarmee de dichter dicht. ‘Glimglam jezelf uit maan’. ‘Kom dans jezelf uit stof’.  ‘En zwaan voorbij de esdoorn/kleine bowie/tien is gecrasht/maar elf/ is van koper’.  Regel na regel laat hij mij verbluft achter, verward ook, want zijn woorden trekken mij uit mijn eigen veilige woordgebruik. Ik weet nooit zo goed wat ik met zijn poëzie aan moet. De verwarring gewoon verwarring laten zijn, denk ik steeds vaker. En zuig op zijn woorden als op een toverbal. Misschien is dat zijn aantrekkingskracht: ik word van het lezen van zijn poëzie geen verstandiger mens.
Het gedicht is opgenomen in de bundel Als een zwerfkei,  waarvoor Nederlandstalige dichters op verzoek een gedicht schreven over Bob Dylan.  Ja, over Dylan, niet over Marc Bolan…
Maar als een bal onder water die plots wordt losgelaten en omhoog springt staat er aan het einde van de tweede strofe de versregel

bobdylan je als regen in een krater

Lees wat er staat: het werkwoord bobdylan. Ik bobdylan, jij bobdylant. Voor iemand als ik, die al langer dan levenslang optrekt met de liedjes van Bob Dylan, verbeeldt dit werkwoord in één brandend ogenblik de betekenis die Dylan voor mij heeft. Het is een geniale sluiproute waarlangs een woord leven wordt. Dat is, uiteindelijk, als de toverbal is opgezogen, al zijn poëzie.

Dylan & reclame

Ik heb een aantal jaren geleden een aantal malen geschreven over reclame voor albums en singles van Bob Dylan op binnenhoezen van elpees en achterzijden van single-hoezen. Vandaag voor het eerst in een lange tijd vond ik een niet eerder geziene binnenhoes met reclame voor een Dylan-album:


Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #45

Dag Tom,

ik ben al enige tijd op zoek naar een nieuwe wagen en zo belandde ik vorige donderdag in een Alfa Romeo garage.
Mijn oog viel onmiddellijk op de Mito. De verkoper heeft mij een prijsofferte gemaakt en ik ging er nog eens over nadenken.
Gisteren was ik een beetje aan 't surfen op het internet en na het intikken van "alfa romeo commercials" kwam ik bij onderstaand filmpje terecht:


Onmiddellijk verder gezocht en ik vond het volgende:


 Volgende week ga ik de wagen bestellen. Nu alleen nog de kleur kiezen (tangled up in blue?)

Toeval bestaat niet.
Groetjes
Dirk

Appie

Het moet ergens begin jaren negentig zijn geweest. Door Lochem scheurde een klein ventje met een grote zwarte kuif op een solex. Hij droeg een roze t-shirt waarop een gigantisch portret van Bob Dylan stond gedrukt. Dat was Appie Daalmeijer, de enige man die ik ken die een roze t-shirt en een solex er bad ass kon laten uitzien.

April 2011, voor de presentatie van mijn eerste boek, de Bob Dylan Aantekeningen, heeft een medewerker van de boekhandel Appie Daalmeijer uitgenodigd om een aantal nummer van Bob Dylan te spelen. Het roze t-shirt en de solex zijn dan inmiddels verdwenen. Appie is zenuwachtig, maar speelt schitterend enkele nummers van Bob Dylan.

Na die boekpresentatie liep ik Appie zo nu en dan op straat tegen het lijf en maakten we een praatje, altijd over Bob Dylan. Ik was een of twee keer bij hem thuis om te luisteren naar Bob Dylan en ik zag en hoorde hem Bob Dylan spelen, samen met Stef Woestenenk, in het kleinste theater van de weide omgeving. In de pauze stapte hij op mij af. "Was het goed?", vroeg hij.
"Je was weer geweldig, Appie," gaf ik hem terug.

En nu is het voorbij. Appie Daalmeijer is vanochtend op 67-jarige leeftijd overleden. De wereld is een groot Dylan-vertolker ontnomen.

aantekening #6348

Bij het lezen van het stuk van Jochen over "I Threw It All Away" en de liefde van Nick Cave voor de muziek van Bob Dylan (zie hieronder) moest ik denken aan Bob Dylans "Bye And Bye" van het album "Love and Theft" met die verwijzing naar wel het bekendste nummer van Nick Cave:

I’m rollin’ slow—I’m doing all I know
I’m tellin’ myself I found true happiness
That I’ve still got a dream that hasn’t been repossessed
I’m rollin’ slow, goin’ where the wild roses grow

~ * ~ * ~

Sinds een week of twee bestaat mijn muzikale dieet hoofdzakelijk uit afleveringen van Bob Dylans radioshow Theme Time Radio Hour en de muziek van Howlin' Wolf. In een van de afleveringen van Theme Time Radio Hour draait Bob Dylan "I Asked For Water" van Howlin' Wolf, dat beviel mijn oren zo goed dat ik alleen maar meer van Wolf wilde horen. En dus haalde ik de (slechts) 2 cd's die ik van Wolf heb van zolder.
Mijn muzikale dieet van Theme Time Radio Hour en Howlin' Wolf werd afgelopen weekend aangevuld met The Bootleg Series volumes 1 - 3.
Toen The Bootleg Series volumes 1 - 3 in 1991 verscheen was ik verre van een doorgewinterde Dylan-luisteraar. Ik had een album of drie, vier van Dylan gehoord en moest enkele weken van de zomervakantie werken om de aanschaf van The Bootleg Series volumes 1 - 3 te kunnen bekostigen. 
Een schok was het, voor het eerst luisteren naar The Bootleg Series volumes 1 - 3 met mijn achttienjarige oren. Die schok werd alleen maar groter bij de realisatie dat ik luisterde naar de inhoud van Bob Dylans prullenbak. Er is geen artiest waarvan de inhoud van de vuilnisemmer zo schittert als die van Bob Dylan. Luisteren met zonnebril op.
Afgelopen weekend luisterde ik voor het eerst naar de recente cd-heruitgave van The Bootleg Series volumes 1 - 3 en wat blijkt? De opnamen zijn opgepoetst en van een opmerkelijk betere geluidskwaliteit dan dezelfde opnamen op de oorspronkelijke box uit 1991. En dan te bedenken dat ik nog geen €15,- heb betaald voor die uitstekend klinkende nieuwe editie van Dylans prullenbak! 

~* ~ * ~

Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles verscheen. Om dat te vieren wordt het album opnieuw uitgebracht in een opgepoetste versie en voorzien van een greep uit de muzikale prullenmand van The Beatles. 
Om dit feestje wat extra glans te geven heeft BBC een aantal minidocumentaires gemaakt. Die minidocumentaires draaien om de personen die op de iconische hoes van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band staan afgebeeld. 
Een van de personen op die hoes is Bob Dylan. De minidocumentaire van de BBC over Bob Dylan is hier te zien. [met dank aan Rob]

~ * ~ * ~

Ik was het vergeten, maar er is een videoclip waarin zowel Bob Dylan als Milli Vanilli, Woody Harrelson en Woopi Goldberg te zien zijn. Enig idee? Het gaat om een videoclip van Traveling Wilburys, de groep die ontstond toen voormalige Beatle George Harrison een bonustrack voor een maxisingle moest opnemen. De track die voor de maxisingle werd opgenomen was "Handle With Care" en verscheen nooit op die maxisingle van George Harrison, maar wel op het eerste album van Traveling Wilburys, de gelegenheidsformatie bestaande uit Bob Dylan, George Harrison, Tom Petty, Jeff Lynne en Roy Orbison. Voor bedoelde videoclip, zie hier.

~ * ~ * ~

Wat is het toch heerlijk om weer eens naar The Bootleg Series volumes 1 - 3 te luisteren. Ik ken het allemaal van voor naar achter en weer terug en toch valt steeds weer mijn mond open van verbazing bij het beluisteren van al die schitterende muziek op deze drie cd's.
En dan te bedenken dat 't de inhoud van z'n prullenbak is.

~ * ~ * ~

De tweede cd van The Bootleg Series volumes 1 - 3, wie goed luistert herkent in "If Not For You" het gitaarspel van voormalige Beatle George Harrison. 
Op Under The Red Sky, het album dat verscheen direct voorafgaande aan de The Bootleg Series volumes 1 - 3 is dezelfde gitarist te horen, de gitarist bij wie Traveling Wilburys begon.
Er zullen best mensen zijn die denken dat 't toeval is.

~ * ~ * ~


I Threw It All Away - door Jochen

I Threw It All Away (1969)

“Dat lied heeft altijd iets gehad, een eenvoud, een onverschrokken soort eenvoud. Maar tegelijkertijd is het zo… zo krachtig. Ik ben altijd laaiend afgunstig geweest op dat lied.”

Aldus Nick Cave op de vraag of er een song bestaat waarvan hij zou willen dat hij het zelf had geschreven. Een fan had wel kunnen raden dat Cave “I Threw It All Away” zou noemen. Al ruim twintig jaar gaat het verhaal rond dat hij in elke stad waar hij komt een exemplaar van Dylans Nashville Skyline koopt, en de bron van dat verhaal is Cave zelf, in een interview met Andy Gill voor het blad Q, mei ’95:
Ik blijf telkens maar weer een en hetzelfde album kopen; ik heb zó ontzettend veel versies van Nashville Skyline – ik heb van Dylan zo langzamerhand wel … weet ik veel, zoveel als nodig is.

En als de Australiër in 1997 wordt gevraagd om de muziek bij de film To Have And To Hold te verzorgen, verschijnt er een Original Soundtrack met twintig originele composities en één cover: “I Threw It All Away”, gezongen door de legendarische Scott Walker.
De voormalige zanger van de gotische punkband The Birthday Party, die vanaf de jaren 80 vrijwel jaarlijks hoogstaande soloplaten uitbrengt, is een doorgewinterde Dylanfan. In zijn recente bundeling The Sick Bag Song, een verzameling gedachten, gedichten en schetsen die hij gedurende zijn vele vlieguren op de kotszakjes noteert, vinden we ook de poëtische weergave van de eerste en enige ontmoeting met zijn held (Glastonbury, 1998) terug:

Then slowly, extending from his sleeve,
A cold, white, satin hand took mine. 
Hey, I like what you do, he said to me. 
I like what you do, too, I replied. I nearly died. 
Then his hand retracted up his sleeve,
And Bob Dylan turned and took his leave,
Disappearing back into the rain.

Dylan kort #1232

"Zin op Zondag in teken van Bob Dylan", zie hier.
"De heer Buwalda vindt songteksten van Dylan deplorabele fuckgedichten", zie hier. [met dank aan Martijn] De link verwijst naar een deel van de column van Peter Buwalda. Ik heb 't hele stuk gelezen. Het tweede stuk is niet beter of opzienbarender dan het stuk dat gratis op internet te lezen is.
"De laatste trein roept Bob Dylan", zie hier. [met dank aan Dirk]
"Bob Dylan in De Windwijzer", zie hier.
"KANTeLing 2017: Bob Dylan en Guido Gezelle", zie hier.
"Bob Dylan villen", zie hier.

Dylan kort #1231

Setlists: 4 mei, 5 mei, 7 mei (live debuut van "This Nearly Was Mine") en 8 mei.
The Bootleg Series vol. 1 - 3 werd onlangs opnieuw op vinyl uitgebracht. Later deze week verschijnt The Bootleg Series vol. 1 - 3 opnieuw op cd. De verpakking heeft ongeveer het formaat van een dvd-doos. Deze nieuwe uitgave zal zo'n €17,- kosten. Zie ook de afbeelding bij dit bericht. [ met dank aan Gerbrand]
Uncut van juni heeft een artikel van zes pagina's over Bob Dylans Europese tournee, Triplicate en meer. [met dank aan Theo]
De film The Age Of Adaline (2015) bevat Dylans "Simple Twist Of Fate" [met dank aan Alja] "Simple Twist Of Fate" is ook te vinden op de soundtrack van deze film, zie hier.
Waarom weet ik niet, maar ik moest gelijk denken aan een geheel andere film waarin een ander nummer van Bob Dylan te horen is, zie hier.
"Bob Dylandienst in Morgensterkerk met zanger Wim Bevelander", zie hier.
"De 'Workingman's Blues #2' klinkt in het Nederlands net zo rauw als in het Engels", Janita Monna over de Bindervoet & Henkes-vertalingen, zie hier.
"Nostalgie met Appie en Stef", zie hier.
"Muzikale lezing over de ongrijpbare Bob Dylan" door Marc Stakenburg, zie hier.