Trouble No More: Fan Screening


Exclusieve screening van Trouble No More op donderdag 2 november 
17:00 - 19:00 uur. 

Let op: Zeer beperkte hoeveelheid plaatsen. 

Mocht je interesse hebben (en wie heeft dat nou niet) stuur dan een e-mail naar rsvpnl@sonymusic.com. Vervolgens ontvang je van Sony per e-mail een bevestiging van plaatsing op de lijst. Alleen met deze bevestiging is het mogelijk om de vertoning van Trouble No More nog voor de officiële releasedatum bij te wonen.

Every Grain Of Sand (rehearsal)



[met dank aan Sjon en Rob]

Vergeten schoonheid: "Temporary Like Achilles"

Als ik Blonde On Blonde draai, dan draai ik Blonde On Blonde van begin tot eind.
Als ik aan Blonde On Blonde denk, dan denk ik aan songs als "Visions Of Johanna" en "I Want You" en "Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again" en "Sad Eyed Lady Of The Lowlands" en nog veel meer, maar eigenlijk nooit denk ik aan "Temporary Like Achilles".
Dat nummer is gewoon onderdeel van Blonde On Blonde, het komt voorbij als ik het album draai. Verder denk ik er niet zo vaak aan.

Vanavond moest dat ineens anders. Er was een drang om "Temporary Like Achilles" te horen. Alleen dat, verder niks. ik heb geluisterd. Eén keer, vaker niet.
Uit de context van het album Blonde On Blonde getild valt ineens op hoe mooi "Temporary Like Achilles" eigenlijk is. Subtiele muziek met een aardige brug halverwege het nummer. Het refrein maakt in één klap duidelijk waar het om draait: hij wil haar, maar zij denkt daar anders over.
De coupletten zijn wat minder duidelijk. Dat is oké, dat houdt de lichte twijfel in stand. De lichte twijfel houdt een song in leven. Er is nog te ontdekken.
Ook mooi, dat ene moment waarop Dylan zich vergist en "Well, I lean into your hallway" en niet "Well, I rush into your hallway" zingt. "Lean" moest een regel later: "Lean against your velvet door".
Het mooiste moment is dan al geweest.
Het mooiste moment zit aan het begin van het tweede couplet, Dylan zingt:

Kneeling ’neath your ceiling
Yes, I guess I’ll be here for a while

Allereerst doet die eerste regel van het tweede couplet terugdenken aan de allereerste regel van de song, die luidt: "Standing on your window, honey". Met "Kneeling 'neath your ceiling" is de song ineens rond, een geheel.
Die eerste regel van het tweede couplet...
Vier woorden: "Kneeling ’neath your ceiling". Dat is schrijven. Er zit nogal wat rijm in deze regel. Niet alleen is er de alliteratie in kneeling / neath / ceiling, maar ook de eindrijm in kneeling / ceiling. En dat in een zin van vier woorden.
Een zin met zoveel rijm kan al snel geknutseld klinken wanneer deze wordt gezongen, maar Dylan weet deze vier woorden natuurlijk te laten klinken. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, al die rijmen.
En dan de betekenis, luister even mee:

Kneeling ’neath your ceiling
Yes, I guess I’ll be here for a while
I’m tryin’ to read your portrait, but
I’m helpless, like a rich man’s child

Zo op papier snap ik er geen reet van, jij wel? En toch, als ik Dylan deze regels hoor zingen, dan weet ik precies wat ze betekenen. Zo gaat het eigenlijk het hele nummer. Zolang ik luister is het glashelder.
In bovenstaande heb ik maar een tipje van de sluier die de schoonheid van "Temporary Like Achilles" aan het oog onttrekt opgetild.

Het loont de moeite om "Temporary Like Achilles" voor even uit de schaduw van 'grote songs' als "Visions Of Johanna", "Sad Eyed Lady Of The Lowlands" en andere 'knallers' op Blonde On Blonde te tillen en te luisteren naar dit nummer als een op zichzelf staand werk.
"Temporary Like Achilles" is geen filler, maar een rijke song die aandacht verdient.

Slow Train (Rehearsal with horns - 02/10/1979)

Setlist 14 oktober & Luisteren naar Funner

Things Have Changed / It Ain’t Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Tryin’ To Get To Heaven / Honest With Me / Where Is The One / Pay In Blood / September Of My Years / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Long And Wasted Years // [encores] // Blowin’ In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Luisteren naar Funner
Zondagochtend, ik luister op mijn telefoon naar een matige opname van Bob Dylans concert in Funner van twee dagen geleden. Dit is ver verwijderd van de manier waarop ik bij voorkeur naar muziek luister, maar de omstandigheden zijn nu eenmaal zoals ze zijn.
Het zijn niet de ‘Sinatra-songs’ “Where Is The One” of “September Of My Years” die indruk op mij maken, maar de nieuwe, staccato versies van “Tangled Up In Blue” en “Tryin’ To Get To Heaven”, en de rockabilly-achtige versies van “Honest With Me” en “Thunder On The Mountain”.
Daarboven steekt nog een song uit: de door viool gedreven versie van “Summer Days”. Ondanks het werkelijk belabberde geluid waar ik het mee moet doen vanochtend, krijg ik kippenvel bij het horen van “Summer Days”.

Tweedle Dee & Tweedle Dum (2001) - door Jochen

Tweedle Dee & Tweedle Dum (2001)

De Italiaanse barokcomponist Giovanni Bononcini (1670-1747) geldt als een van de Grote Jongens van zijn tijd. Na zijn beginjaren in Bologna beleeft hij successen in Rome en Venetië, wordt hofcomponist voor Leopold I in Wenen, verovert Berlijn en promoveert vervolgens naar de eredivisie: de Royal Academy of Music, het Italiaanse operahuis in Londen, engageert Bononcini in 1720. Daar moet hij echter wel de levende legende Georg Friedrich Händel naast zich dulden. De concurrentiestrijd om de publieke gunst pakt goed uit voor het publiek en voor liefhebbers van klassieke muziek überhaupt, maar drijft Bononcini wel tot fraude; in 1728 wordt hij betrapt op plagiaat, als hij een madrigaal van Antonio Lotti kopieert en onder eigen naam publiceert. Met zijn staart tussen de benen verlaat hij Londen en echt goed is het daarna niet meer gekomen.
Van zijn faam is tegenwoordig weinig meer over. Onder insiders en barokliefhebbers gaat er nog wel een belletje rinkelen bij de naam Bononcini, maar onvergetelijk wordt hij slechts indirect, dankzij John Byrom. De bedenker van stenografie en dichter van ietwat stijve, religieuze hymnen, heeft ook een talent voor puntige, geestige epigrammen en schrijft over de controverse Händel/Bononcini:

Some say, compared to Bononcini
That Mynheer Handel's but a ninny;
Others aver that he to Handel
Is scarcely fit to hold a candle;
Strange all this difference should be
Twixt tweedle-dum and tweedle-dee.

Voor zover bekend is het de eerste keer dat de combinatie tweedle-dum en tweedle-dee wordt gebruikt. Afzonderlijk zijn tweedle en dum al wel bekend. Byrom kent vermoedelijk ook het kinderrijmpje “The Frog And The Mouse”, een voorloper van “Froggie Went-A Courtin’”, dat door de Oxford Dictionary Of Nursery Rhymes tot 1549 wordt teruggetraceerd:

It was the Frogge in the well,
Humble-dum, humble-dum.
And the merrie Mouse in the Mill,
tweedle, tweedle twino.

Dat, plus het gegeven dat veel stukken van Händel en Bononcini inderdaad, het moet nu maar eens gezegd worden, een hoog twiedeliedie- en twiedeliedomgehalte hebben, inspireert Byrom kennelijk tot de onverwoestbare vondst. Wereldfaam krijgt het tweetal dankzij Lewis Carroll, die de twee kleine dikke mannetjes Tweedledum en Tweedledee opvoert in hoofdstuk IV van het vervolg op Alice In Wonderland, in Through The Looking Glass (1871). Illustrator John Tenniel maakt er op eigen gezag een tweeling van en zo worden ze ook in alle navolgende bewerkingen uitgebeeld: een eeneiige tweeling, klein en dik.

Dylan, de taalliefhebber die zijn faible voor kinderrijmpjes en eeuwenoude volksliedjes als “Froggie Went A-Courtin’” in de jaren 90 weer demonstreert op under the red sky en Good As I Been To You, kan deze klankcombinatie niet weerstaan, maar transporteert het dit keer niet naar een kneuterig versje.
Muzikaal sowieso al niet; “Tweedle Dee & Tweedle Dum” is een voortdenderende rockabilly met jachtige gitaren en neurotisch doortrommelende drums, een eenentwintigste-eeuwse Highway 61. Onderdeel van een bewuste, strategisch gemotiveerde keuze, begrijpen we uit het Robert Hilburn-interview in de Los Angeles Times (16 september 2001):

Setlist 13 oktober

Things Have Changed / It Ain’t Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Tangled Up In Blue / Honest With Me / Where Is The One / Pay In Blood / September Of My Years / Tryin’ To Get To Heaven / Early Roman Kings / Desolation Row / Soon After Midnight / Thunder On The Mountain / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin’ In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Dylan kort #1259

Expecting Rain plaatst vandaag een link naar een zeer interessant artikel over The Bob Dylan Archive in Tulsa. Bij dit artikel staan drie video's:
1. een fragment van Bob Dylan die een akoestische versie van "Tombstone Blues" op het Newport Folk Festival, 1965 speelt;
2. een schitterend fragment (1 minuut) van "Blowin' In The Wind", gespeeld tijdens een concert in Lakeland, 1981;
3. "Gotta Serve Somebody" met blazers, 9 oktober 1979 (alleen audio) van het over enkele weken te verschijnen dertiende deel van The Bootleg Series, Trouble No More.
Het artikel met de bovengenoemde video's en enkele schitterende foto's staat hier.
Bill Pagel: een aardig stuk over de Dylan-collectie van Bill Pagel staat hier.
"Making A Liar Out Of Me": Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar sinds het voor het eerst horen van "Making A Liar Out Of Me", gisteren, ben ik enigszins van slag. Dit smaakt naar meer.
Bij het horen van "Making A Liar Out Of Me" moest ik gelijk aan Shot Of Love denken. Dat zit in de sound. "Making A Liar Out Of Me" klinkt in mijn oren als een vroege voorloper op de nummers op Shot Of Love, misschien wel Dylans best klinkende album.

Dylan kort #1258

Fok forum: "De beste Bob Dylan plaat?", zie hier.
Overmorgen begint Bob Dylan aan een nieuwe tour door Amerika, de Telegraaf schreef daar een maand geleden al over, zie hier.
"Terug naar 1997": Radio 1 over "Make You Feel My Love", zie hier.
Frits over mijn boek Zing mij naar huis; de Bob Dylan aantekeningen 2016 - 2017, zie hier.

Jett Rebel speelt "Like A Rolling Stone"

In de uitzending van De Wereld Draait Door van gisteravond speelde Jett Rebel Dylans "Like A Rolling Stone". Aangezien ik op internet alleen maar positieve geluiden over Jett Rebels versie van "Like A Rolling Stone" lees, moet ik tot de conclusie komen dat ik compleet gek ben geworden. (Ik vind het namelijk niks.) Kijk, luister en oordeel zelf:

 


Dylan kort #1257

"Eerste zin: Tarantula", zie hier.
"Oogst week 40" - onder andere Tarantula, zie hier.
"Bob Dylan krijgt Nobelopvolger", zie hier.
Bob Dylan in 't klooster, zie hier.


Ik geloof er niks van (de grote twijfel)

Sinds gisteren staat het stuk "Bob Dylan: Gelooft u het?" van Wim Boluijt op de website van muziektijdschrift Heaven. Het gaat over Trouble No More - The Bootleg Series vol. 13 / 1979 - 1981 en het (mogelijke) verschil in ontvangst van de muziek uit Bob Dylans zogenaamde religieuze periode toen en nu. Het is zeker geen onaardig stuk.
Oké, er zitten wat oneffenheden in. Zo kreeg Bob Dylan niet in 1965, maar in 1966 tijdens een concert "Judas!" naar zijn hoofd geslingerd, werd Dylan & The Dead in 1989 uitgebracht, niet in 1988 en werd in Nederland "Slow Train" nooit op single uitgebracht. Dan is er nog het essay over Dylans bekering, Boluijt herinnert het zich, maar kan niet meer op de titel van het boek komen. Ik heb het even voor hem opgezocht. Het gaat om het essay "De bekering van Bob Dylan" van Bert Jansen. Het is te vinden in het door Constant Meijers en Boudewijn Büch samengestelde boek Song In The Key Of Life; Popkritiek 1970 - 1980. Eerder (september 1979) werd het essay van Jansen onder de uitstekende titel "De meester heeft zijn Meester gevonden" in HP gepubliceerd.
Het zijn kleine dingen waar ik het nu helemaal niet over wil hebben.

Waar ik het wel over wil hebben is dit: volgens Wim Boluijt beslaat Bob Dylans zogenaamde religieuze periode de albums Slow Train Coming (1979), Saved (1980) en Shot Of Love (1981). Boluijt is daar niet uniek in. Het is inmiddels bijna een mantra binnen de muziekjournalistiek: Bob Dylans religieuze periode beslaat drie albums: Slow Train ComingSaved en Shot Of Love. In mijn oren klopt dit niet. Alleen Slow Train Coming en Saved zijn, in mijn oren, uitgesproken religieuze albums. Shot Of Love is het album van de twijfel.
De grote twijfel.
In "Every Grain Of Sand", het laatste nummer van Shot Of Love, is de twijfel te horen: "Sometimes I turn, there’s someone there, other times it’s only me". De twijfel is niet alleen in deze regel te horen, maar in het hele nummer. "Every Grain Of Sand" is een song over het heen en weer geslingerd worden tussen dat wat vast lijkt te staan (God, religie) en de twijfel daarover.
Of wat te denken van "Property Of Jesus", afgaande op de titel moet dit wel een religieus nummer zijn. De titel bevat tenslotte de naam "Jesus", toch?
Nee dus.
"Property Of Jesus" is geen uitgesproken religieus nummer, "Property Of Jesus" gaat over de sukkels en nitwits die denken de volger van Jezus belachelijk te moeten maken.
Is het een sneer naar alle Dylan-liefhebbers die Slow Train Coming en Saved maar niks vonden vanwege de boodschap? Zeker, maar dat maakt "Property Of Jesus" nog niet tot een religieuze song. "Poperty Of Jesus" is een song over ik tegen de rest. Dat het meningsverschil tussen ik en de rest religie als basis heeft, maakt "Property Of Jesus" niet tot een religieuze song.
En tussen de regels, in Dylans stem op "Property Of Jesus" is de twijfel te horen.
Zo goed komt de Jezus-volger in "Property Of Jesus" er niet van af.
De song is niet zo zwart-wit als vaak in eerste instantie wordt gedacht. Dat geldt voor meer songs op Shot Of Love. Neem nou de titelsong. Draait de tekst van "Shot Of Love" om de liefde van God? Alleen wanneer je als luisteraar die betekenis er in legt is dat zo. Nergens is de song een uitgesproken lofzang op de liefde van God.
En dan zijn er natuurlijk nog de overduidelijk niet religieuze songs op Shot Of Love, zoals "Lenny Bruce" en "Heart Of Mine".

Ook de twijfelaar vindt soms zekerheid. In "In The Summertime" lijkt Bob Dylan niet langer te twijfelen, het geloof zal bij hem blijven, hij hoeft anderen niet meer te overtuigen. Het is goed zoals het is: ieder zijn eigen (on-)geloof:

And I’m still carrying the gift you gave
It’s a part of me now, it’s been cherished and saved
It’ll be with me unto the grave
And then unto eternity

Shot Of Love wordt vaak gezien als de afsluiting van een periode, als de laatste 'stuiptrekking' van een religieus zanger. Ook de samenstellers van Trouble No More, het dertiende deel van The Bootleg Series, lijken zo naar Shot Of Love te kijken, getuigen de tracks van dit album op Trouble No More. Aan de ene kant snap ik die keuze, aan de andere kant vind ik het een gemiste kans.
Shot Of Love is in mijn oren niet een afsluiting, maar een begin van iets nieuws. Het begin van de grote twijfel. De eerste uiting van een nieuwe zoektocht. De eerste stappen in een nieuwe wereld na het verlaten van een wereld waarin alles zeker was en vast stond.
Ik ben blij dat we met Trouble No More een aantal outtakes van Shot Of Love krijgen. Aan de andere kant had ik veel liever gezien dat Trouble No More volledig zou draaien om Slow Train Coming en Saved zodat een toekomstig deel van The Bootleg Series gevuld zou kunnen worden met outtakes van Bob Dylans beste album van de jaren tachtig: Shot Of Love.

Zing mij naar huis

Vanaf vandaag in de boekwinkel en online te bestellen: Zing mij naar huis; de Bob Dylan aantekeningen 2016 - 2017. (Brave New Books, 175 pagina's, €18,95; isbn: 9789402167412)



Van de achterflap:
Zing mij naar huis; de Bob Dylan aantekeningen 2016 - 2017 bevat de aantekeningen die Tom Willems (1973) tussen april 2016 en mei 2017 schreef. In deze aantekeningen schrijft Willems onder andere over de Nobelprijs voor de literatuur en de muziek op Bob Dylans boxset The 1966 Live Recordings. Een deel van de aantekeningen in dit boek werd eerder online gepubliceerd.

Dylan kort #1256

Tom Petty (1950 - 2017): Tom Petty overleed gisteren op 66 jarige leeftijd. Tom Petty & The Heartbreakers tourden in 1986 en 1987 met Bob Dylan. Daarnaast maakte Tom Petty - net als Bob Dylan - deel uit van The Traveling Wilburys. Bob Dylan over de dood van Tom Petty: “It’s shocking, crushing news. I thought the world of Tom. He was great performer, full of the light, a friend, and I’ll never forget him.”(zie hier)
Radio 1: Bindervoet en Henkes praten over de nieuwe vertaling van Tarantula, luister hier. (met dank aan Peter)
Outlander: "A Hard Rain's A-Gonna Fall", zie hier. (met dank aan Dirk)

Dylan kort #1255

Vanaf dinsdag ligt de nieuwe vertaling van Tarantula in de winkel. Op de website van Athenaeum Boekhandel staat een voorpublicatie, zie hier.
Een nieuwe archivaris voor The Bob Dylan Archive, zie hier. [met dank aan Ton]
"Hoe Bob Dylan danste in het vagevuur en er herboren uit kwam", zie hier. [met dank aan Dirk]
"Muziektheater over Bob Dylan? Dat wil zelfs ‘musicalhater’ Marc Didden zien", zie hier.
"Videoclip nieuwe single TEEK ode aan Bob Dylan!", zie hier.
"Is geëngageerd theater niet vooral iets van vroeger?", zie hier.
Terug naar 1995: " 'Only Wanna Be With You' is een eerbetoon aan Bob Dylan", zie hier.

Rita May (1975) - door Jochen

Rita May (1975)

De naam van Dorsey William “Billy” Burnette III zal in een ooit te schrijven Grote Definitieve Rockencyclopedie wel een paar keer langs komen. Het meest zichtbaar voor het grote publiek is Billy van 1987 tot 1995, als hij lid is van Fleetwood Mac. Dylanfans kennen hem van de drie weken in februari 2003 dat hij gitarist Charlie Sexton vervangt in Dylans band, tijdens de elf concerten in Australië en Nieuw-Zeeland. Daarna speelt hij jaren in de band van een ander legende, John Fogerty. Maar echt onsterfelijk is hij dankzij het lied dat door zijn vader Dorsey en zijn oom Johnny Burnette, de oprichters van The Rock and Roll Trio, wordt geschreven: “Rock Billy Boogie”. Dorsey en zijn broer Johnny worden rond dezelfde tijd in 1953 vader. Johnny noemt zijn zoontje Rocky, Dorsey kiest voor de naam Billy en samen schrijven ze een liedje over hun nieuwe geluk. Het wordt een populaire, veelvuldig gecoverde song, die gaandeweg, ook door de manier waarop Johnny Burnette het zingt, “Rockabilly Boogie” wordt genoemd – en daar komt de genreaanduiding rockabilly vandaan.
De jonge Billy krijgt aldus de rock and roll met paplepel binnen, zingt al op zijn zevende op een single van Rick Nelson ("Hey Daddy (I'm Gonna Tell Santa On You”), 1960), speelt op ontelbare platen mee en heeft ook nog een kleine twintig soloplaten op zijn naam.
Gesprekstof genoeg, al met al, voor de opnames van de podcast StageLeft in 2015. Burnette is een onderhoudend verteller, met oog ook voor de kleine absurditeiten. Of hij een soort Grote Gemene Deler heeft leren onderscheiden, bij al die grote artiesten met wie hij gewerkt heeft, wil de interviewer weten. “Ja, dat is wel gek,” antwoordt Burnette, “de écht groten hebben allemaal het sterrenbeeld Tweelingen. Bob is Tweelingen, Stevie Nicks, John Fogerty… dus dan weet je ook nooit wat je kunt verwachten.” Met dat laatste doelt Burnette op de anekdote die hij zojuist heeft verteld over zijn tourervaring met Dylan:

Ter voorbereiding had ik in anderhalve maand tijd ongeveer 120 songs geleerd. Maar we kregen de setlist altijd pas zo’n twintig minuten van te voren, en daar stonden dan altijd weer een stuk of vijf nieuwe songs op, die ik dan ontzettend snel nog even moest leren. Dus dat was nogal uitdagend. En het was allemaal anders dan op de plaat. Hij veranderde de toonsoort elke avond weer. Want vandaag klonk het weer beter in déze toonsoort. Het was een woeste rit, maar ik heb er echt van genoten. 

De interviewer wil nog wel meer horen over Dylan, maar heel veel heeft Burnette niet te bieden:

Hij is nogal op zichzelf. Maar we hebben wel veel gepraat over mijn vader en mijn oom. Hij was een fan van sommige dingen die ze hebben gedaan. En hij was een fan van Rick Nelson (de gebroeders Burnette hebben veel met Nelson gewerkt en ook een paar van zijn hits geschreven). Ik had hem al eens eerder ontmoet, in de jaren 70, en toen vertelde hij me al dat hij zich realiseerde dat mijn vaders song “Tall Oak Tree” de allereerste ecologische song was. Ik heb toen meteen mijn vader opgebeld: ‘Hee pa, ik heb net Bob Dylan ontmoet…’ Dat is leuk, hoor.
 
En dan verzwijgen zowel Billy als Dylan nog, uit onwetendheid of uit discretie, dat Dylan een van de meest gecoverde liedjes van pa Burnette en oom Burnette, “Bertha Lou” uit 1957, liefdevol heeft gestolen en heeft omgekat tot “Rita May”.

Dylan kort #1254 (inhaalslag)

Met dank aan een griepje was ik even een paar dagen afwezig. Tijd voor een inhaalslag.

100 tracks: Eerder schreef ik (hier) over de aangekondigde 100 tracks op Trouble In Mind en hoe ik als matige teller maar niet op de 100 uitkwam. Nu blijk ik ook nog een matige lezer te zijn, dat "Ye Shall Be Changed" op Trouble No More afkomstig is van The Bootleg Series vol. 1 - 3 was helemaal niet tot mij doorgedrongen en dat terwijl het toch echt duidelijk in de aankondiging van Trouble No More staat: "With the exception of 'Ye Shall Be Changed,' released in 1991 on The Bootleg Series, Vol. 1-3), none of the tracks on Trouble No More have been previously released." Verder is het wat vreemd dat ik in mijn eerste bericht die radio commercial gemakshalve niet als 'echte track' dacht te moeten laten meetellen, maar over het hoofd zag dat Trouble No More ook nog twee "band introductions" bevat (cd 6 track 7 en cd 8 track 11), ook nauwelijks 'echte tracks' te noemen (al wil ik ze niet missen).
Enfin, het begon allemaal, een paar berichten geleden, met de vraag of Trouble In Mind al dan niet precies 100 tracks bevat. Het antwoord is in ieder geval "nee", al ben ik zo langzamerhand kwijt waar de teller dan wel op staat. Ergens tussen de 98 en 102, denk ik (maar niet op 100...) [met dank aan Floater en Gerbrand voor de briefkaarten]

Thomas Verbogt - Ik begon te schrijven toen ik drie was is een veertig minuten durende documentaire. Niet alleen is Verbogt een groot schrijver, ook komt in een groot aantal van zijn boeken Bob Dylan voorbij. In de documentaire - zeer toepasselijk - is te zien hoe op de kamer van de jonge Thomas Verbogt Blonde On Blonde leunt tegen de poten van een tafel. De documentaire kan hier bekeken worden. [met dank aan Peter]

Trouble No More, het dertiende deel van The Bootleg Series moet nog verschijnen en Rolling Stone kijkt al weer naar de toekomst, naar The Bootleg Series vol. 14, zie hier. [met dank aan Gerbrand]

Oor over Trouble No More, zie hier.


Clinton Heylin - Trouble In Mind



[met dank aan Gerbrand]

Trouble No More - enkele losse gedachten / aanvullingen




  Gisteren plaatste ik een link naar die ene track van Trouble No More die inmiddels is vrijgegeven: "When You Gonna Wake Up", maar ik vergat er bij te melden dat deze opname niet van een concert in Oslo is, zoals bij de video op youtube staat, maar van een concert in Drammen.
Michael Shannon heeft blijkbaar nogal een belangrijke rol in de film Trouble No More, midden op de filmposter staan alleen Bob Dylan en Michael Shannon vermeld (zie de afbeelding hieronder).
"Slow Train": Het was me bij het bekijken van de tracklist van de deluxe editie van Trouble No More niet opgevallen, het is dat Rob me er op wees anders had ik het misschien nog steeds niet gezien: maar liefst zes van de acht cd's in de deluxe editie van Trouble No More beginnen met "Slow Train". Dat is geen toeval. [met dank aan Rob]
100 tracks: Her en der lees ik dat Trouble No More 100 tracks bevat. Het staat zelfs op Bob Dylans officiële website: "sential Dylan Anthology Premieres 100 Previously Unreleased Live and Studio Recordings including 14 Unreleased Songs".
Maar als ik ga tellen kom ik uit op 102 tracks. Dan kun je je afvragen of die radio commercial (cd 4 track 5) als een 'echte' track gezien kan worden, maar dan kom ik nog uit op 101 tracks + een radio commercial.
Zie ik iets over het hoofd? Is een van die 101 tracks op Trouble No More al eens eerder officieel uitgebracht? Kan ik niet meer rekenen? (Antwoorden op een briefkaart)
Live In San Diego (zie afbeelding hieronder) is een 2 cd bonus-uitgave voor iedereen die Trouble No More bestelt via Bob Dylans website. Voor de lijst met de songs die Bob Dylan tijdens dit concert speelde, zie hier.


Trouble No More - de filmposter + het fotoboek





Trouble No More - vervolg

Enkele aanvullingen op de aankondiging van Trouble No More - The Bootleg Series vol. 13 /1979 - 1981:
De live-versie van "When You Gonna Wake Up" van 9 juli 1981 kan al beluisterd worden, zie hier. Deze opname staat op de eerste cd van Trouble No More.
Een impressie van de dvd bij deze boxset staat op Facebook en kan hier bekeken worden.
Bert wees mij er op dat er informatie over de film Trouble No More te vinden is op IMDb, zie hier. In het lijstje onder "cast" één grote verrassing: Michael Shannon in de rol "The Preacher". [met dank aan Bert]



Trouble No More - The Bootleg Series vol. 13 / 1979 - 1981

Op 3 november verschijnt Trouble No More - The Bootleg Series vol. 13 / 1979 - 1981. Trouble No More is een box met 8 cd's en 1 dvd. De cd's bevatten concertopnamen uit de jaren 1979 - 1981 (cd 1 en 2), (studio-)outtakes van de albums Slow Train Coming, Saved en Shot Of Love (cd 3 en 4), opnamen van concerten in Toronto op 18 en 19 april 1980 (cd's 5 en 6) en concertopnamen van het concert in Londen op 27 juni 1981 (cd's 7 en 8).
De dvd bevat de film Trouble No More en enkele extra's, waaronder versies van "Ain't Gonna Go To Hell For Anybody" en "Slow Train".
Wie deze 9 schijven tellende editie van Trouble No More bestelt via Bob Dylans website krijgt een 2 cd bonus-set met opnamen van Bob Dylans concert in San Diego op 28 november 1979.

Naast deze luxe editie verschijnt er een 2 cd of 4 elpee tellende editie van Trouble No More. Deze 2 cd of 4 elpee tellende editie bevat de songs van de eerste twee cd's van de luxe editie.

De tracklist:

Disc 1: Live
1. Slow Train (Nov. 16, 1979)
2. Gotta Serve Somebody (Nov. 15, 1979)
3. I Believe in You (May 16, 1980)
4. When You Gonna Wake Up? (July 9, 1981)
5. When He Returns (Dec. 5, 1979)
6. Man Gave Names to All the Animals (Jan. 16, 1980)
7. Precious Angel (Nov. 16, 1979)
8. Covenant Woman (Nov. 20, 1979)
9. Gonna Change My Way of Thinking (Jan. 31, 1980)
10. Do Right to Me Baby (Do Unto Others) (Jan. 28, 1980)
11. Solid Rock (Nov. 27, 1979)
12. What Can I Do for You? (Nov. 27, 1979)
13. Saved (Jan. 12, 1980)
14. In the Garden (Jan. 27, 1980)

Disc 2: Live
1. Slow Train (June 29, 1981)
2. Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Unreleased song – Apr. 24, 1980)
3. Gotta Serve Somebody (July 15, 1981)
4. Ain’t No Man Righteous, No Not One (Unreleased song – Nov. 16, 1979)
5. Saving Grace (Nov. 6, 1979)
6. Blessed Is the Name (Unreleased song – Nov. 20, 1979)
7. Solid Rock (Oct. 23, 1981)
8. Are You Ready? (Apr. 30, 1980)
9. Pressing On (Nov. 6, 1979)
10. Shot of Love (July 25, 1981)
11. Dead Man, Dead Man (June 21, 1981)
12. Watered-Down Love (June 12, 1981)
13. In the Summertime (Oct. 21, 1981)
14. The Groom’s Still Waiting at the Altar (Nov. 13, 1980)
15. Caribbean Wind (Nov. 12, 1980)
16. Every Grain of Sand (Nov. 21, 1981)

Disc 3: Rare and Unreleased
1. Slow Train (Soundcheck – Oct. 5, 1978)
2. Do Right to Me Baby (Do Unto Others) (Soundcheck – Dec. 7, 1978)
3. Help Me Understand (Unreleased song – Oct. 5, 1978)
4. Gonna Change My Way of Thinking (Rehearsal – Oct. 2, 1979)
5. Gotta Serve Somebody (Outtake – May 4, 1979)
6. When He Returns (Outtake – May 4, 1979)
7. Ain’t No Man Righteous, No Not One (Unreleased song – May 1, 1979)
8. Trouble in Mind (Outtake – April 30, 1979)
9. Ye Shall Be Changed (Outtake – May 2, 1979)
10. Covenant Woman (Outtake –February 11, 1980)
11. Stand by Faith (Unreleased song – Sept. 26, 1979)
12. I Will Love Him (Unreleased song – Apr. 19, 1980)
13. Jesus Is the One (Unreleased song – Jul. 17, 1981)
14. City of Gold (Unreleased song – Nov. 22, 1980)
15. Thief on the Cross (Unreleased song – Nov. 10, 1981)
16. Pressing On (Outtake – Feb. 13, 1980)

Disc 4: Rare and Unreleased
1. Slow Train (Rehearsal – Oct. 2, 1979)
2. Gotta Serve Somebody (Rehearsal – Oct. 9, 1979)
3. Making a Liar Out of Me (Unreleased song – Sept. 26, 1980)
4. Yonder Comes Sin (Unreleased song – Oct. 1, 1980)
5. Radio Spot January 1980, Portland, OR show
6. Cover Down, Pray Through (Unreleased song – May 1, 1980)
7. Rise Again (Unreleased song – Oct. 16, 1980)
8. Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Unreleased song – Dec. 2, 1980)
9. The Groom’s Still Waiting at the Altar (Outtake – May 1, 1981)
10. Caribbean Wind (Rehearsal – Sept. 23, 1980)
11. You Changed My Life (Outtake – April 23, 1981)
12. Shot of Love (Outtake – March 25, 1981)
13. Watered-Down Love (Outtake – May 15, 1981)
14. Dead Man, Dead Man (Outtake – April 24, 1981)
15. Every Grain of Sand (Rehearsal – Sept. 26, 1980)

Disc 5 – Live in Toronto 1980
1. Gotta Serve Somebody (April 18, 1980)
2. I Believe In You (April 18, 1980)
3. Covenant Woman (April 19, 1980)
4. When You Gonna Wake Up? (April 18, 1980)
5. When He Returns (April 20, 1980)
6. Ain’t Gonna Go To Hell For Anybody (Unreleased song – April 18, 1980)
7. Cover Down, Pray Through (Unreleased song – April 19, 1980)
8. Man Gave Names To All The Animals (April 19, 1980)
9. Precious Angel (April 19, 1980)

Disc 6 – Live in Toronto 1980
1. Slow Train (April 18, 1980)
2. Do Right To Me Baby (Do Unto Others) (April 20, 1980)
3. Solid Rock (April 20, 1980)
4. Saving Grace (April 18, 1980)
5. What Can I Do For You? (April 19, 1980)
6. In The Garden (April 20, 1980)
7. Band Introductions (April 19, 1980)
8. Are You Ready? (April 19, 1980)
9. Pressing On (April 18, 1980)

Disc 7 – Live in Earl’s Court, London – June 27, 1981
1. Gotta Serve Somebody
2. I Believe In You
3. Like A Rolling Stone
4. Man Gave Names To All The Animals
5. Maggie’s Farm
6. I Don’t Believe You
7. Dead Man, Dead Man
8. Girl From The North Country
9. Ballad Of A Thin Man

Disc 8 – Live in Earl’s Court – London – June 27, 1981
1. Slow Train
2. Let’s Begin
3. Lenny Bruce
4. Mr. Tambourine Man
5. Solid Rock
6. Just Like A Woman
7. Watered-Down Love
8. Forever Young
9. When You Gonna Wake Up
10. In The Garden
11. Band Introductions
12. Blowin’ In The Wind
13. It’s All Over Now, Baby Blue
14. Knockin’ On Heaven’s Door

Disc 9: Bonus DVD
Trouble No More – A Musical Film

DVD EXTRAS:
Shot of Love
Cover Down, Pray Through
Jesus Met the Woman at the Well (Alternate version)
Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Complete version)
Precious Angel (Complete version)
Slow Train (Complete version)

Twintig jaar Time Out Of Mind - door Floater

Beste Tom,

Twintig jaar Time Out Of Mind
Geen eenvoudige zaak om deze plaat op de juiste waarde te schatten. Dit is het album dat OK Computer in 1998 afhield van een (verdiende?) Grammy voor “Album of the Year”. Al direct na verschijning werd het door de (pop)journalistiek vrijwel unaniem bestempeld als Bob Dylans wederopstanding, de zoveelste. Voor mij was de voorganger World Gone Wrong minstens zo goed, zo niet beter, ook al stonden daar louter covers op. ‘Nobody Sings Dylan Like Dylan’ was ooit de slogan van Columbia. Ik zou daar aan willen toevoegen: ‘Nobody Covers Others Like Dylan’ en het materiaal op die plaat (WGW) vind ik over het algemeen gewoon sterker dan het materiaal op Time Out Of Mind (TOOM). Eigenlijk heb ik vanaf het begin ook moeite gehad met de sound, en dan met name de sound van de TOOM-cd. De vinyl-versie heb ik vijf jaar geleden pas voor het eerst beluisterd. Daar kom ik zo dadelijk op.
Het heeft me eveneens altijd de nodige moeite gekost om Time Out Of Mind van begin tot het eind te beluisteren. Dit heeft enerzijds met de lengte van het album te maken, maar (voor mij) ook met de sterk wisselende kwaliteit van de songs.  Mijn favorieten zijn "Love Sick", "Standing In The Doorway", "Tryin’ To Get To Heaven" en "Not Dark Yet". Een lichtelijke aversie heb ik altijd gehad tegen "Million Miles", "‘Til I Fell In Love With You" en "Cold Irons Bound". Voor mij is "Highlands" een beetje een apart geval.  Omdat het nummer zo lang duurt heb ik eigenlijk zelden echt zin om er naar te luisteren, maar als het eenmaal op staat vind ik het zeker geen vervelend nummer. "Dirt Road Blues", "Make You Feel My Love" en "Can’t Wait" heb ik altijd als ‘fillers’ beschouwd. Het zijn zeker geen hoogstandjes, maar ze zijn eigenlijk op ieder goed album wel nodig om even op verhaal te komen.
Sinds ik TOOM in 2012 voor het eerst op vinyl heb beluisterd bevalt het album me prima, beter eigenlijk dan ooit tevoren. De warmere klank op vinyl heeft veel van mijn oorspronkelijke bezwaren t.a.v. de productie weggenomen.  Misschien is het ook een goede wijn die moet rijpen en na twintig jaar eindelijk op smaak is. Tijdens de her-beluistering op vinyl  heb ik Tell Tale Signs (TTS) er ook even bij gepakt (eveneens vinyl), omdat hier veel outtakes van TOOM op te vinden zijn. Met de koptelefoon op heb ik naar "Red River Shore", "Can't Wait", "Marchin' To The City" en de tweede versie van "Mississippi" geluisterd. Ook deze nummers klinken erg warm op vinyl. Bovendien kun je op deze nummers goed horen hoe de nummers moeten hebben geklonken toen ze in de studio werden opgenomen, dus voordat ze gemixt werden.
Ik heb altijd gedacht dat Lanois verantwoordelijk is geweest voor de sound van deze plaat, het blikkerige vervormde geluid. Onlangs las ik dat het geluid van de harmonica op "Tryin' To Get To Heaven" na de opname door sound engineer Mark Howard op verzoek van Dylan door een "distortion box" is gehaald. Kennelijk heeft Dylan zelf bewust naar de blikkerige sound gezocht. Is de plaat hierdoor beter geworden? Voor mij niet. Ik zou heel graag dit album in zijn geheel willen beluisteren zoals het oorspronkelijk live in de studio is opgenomen. TTS licht hierbij een tip van de sluier op.
Na het beluisteren van de nummers van TOOM (inclusief de outtakes op TTS) stel ik mijn ideale versie van TOOM samen. Tot mijn eigen verbazing behoren ook "Cold Irons Bound", "Million Miles" en "Make You Feel My Love" hiertoe. Met name deze nummers klinken fantastisch op vinyl en ze zorgen uiteindelijk ook voor de juiste balans. Hetzelfde geldt voor "Dirt Road Blues".

Mijn ideale vinyl-versie:
Love Sick
Mississippi (de tweede versie op Tell Tale Signs)
Standing In The Doorway
Million Miles
Tryin' To Get To Heaven
Marchin' To The City
Not Dark Yet
Cold Irons Bound
Make You Feel My Love
Dirt Road Blues
Can't Wait (Tell Tale Signs)
Red River Shore

Ik vraag me af hoe TOOM zou zijn ontvangen als bovenstaande versies erop hadden gestaan. Dan was dit naar mijn mening een waar meesterwerk geweest, beslist beter ook dan OK Computer...

Groet,
Floater

Dreamin' Of You



Acteur Harry Dean Stanton overleed gisteren. Hij werd 91 jaar.

Dylan kort #1253


The Bootleg Series vol. 13: Het lijkt er op dat het bedrijf Rare Cool Stuff Unltd. wederom betrokken is bij de vormgeving van een Bob Dylan-release. Twee "gelekte" afbeeldingen die mogelijk gebruikt gaan worden voor The Bootleg Series vol. 13 staan op de Facebook-pagina van Rare Cool Stuff Unltd. Het gaat om een bewerkte versie van de tekening die de hoes van Slow Train Coming siert en de woorden "Are You Ready...?" Heel spectaculair is dat allemaal nog niet, maar het geeft wel een mogelijke eerste indruk. Zie hier en hier.
Meer Rare Cool Stuff: Op de website van Rare Cool Stuff Unltd. staat onder andere een interview (in vier delen) met fotograaf John Scheele. Scheele maakte de foto's van Bob Dylan en The Band die gebruikt werden voor de hoes van The Basement Tapes en The Basement Tapes Complete. Deel 1 en 2 staan hier, deel 3 en 4 staan hier.
"Leren schrijven met Bob Dylan" op De Laatste Vuurtorenwachter, zie hier. [met dank aan Flor]

Love Sick (1997) - door Jochen

Love Sick (1997)

Een beetje tenenkrommend kunnen ze ook wel eens zijn, maar vaker nog raken ze je tóch, de reclameminiatuurtjes waarvoor Dylan zich in de eenentwintigste eeuw af en toe leent. De Pepsi-commercial is gelikt, zoet en weinig subtiel, maar geeft eigenlijk een reuze respectvolle en leuke upgrade aan “Forever Young”, met dank ook aan Will.i.am. De sobere Applereclame voor de iPod en iTunes uit 2006 (met “Someday Baby”) is aanstekelijk en stijlvol, en het filmpje waarin Dylan in een Cadillac Escalade door een leeg landschap rijdt, bevestigt wel de woorden van Liz Ventura, de verantwoordelijke marketing directeur van Cadillac: “We hebben geprobeerd om alle respect te hebben voor het feit dat hij een legende is.” Dat lukt mede omdat de bard, net als in die andere reclames, niets kwalitatiefs over het aan te prijzen product zegt. En omdat Pepsi, Cadillac en Apple net als Dylan true Americans zijn – met enige tolerantie en verdringing van al te kritische gedachten zou je Dylans aanbeveling van waarachtigheid kunnen verdenken.
Misschien omdat de meester meer praat, wordt dat al iets moeilijker bij de IBM reclame. Maar daar boeien dan wel weer de woorden van de pratende computer Watson, die beweert dat hij alle songs van Dylan heeft geanalyseerd.
“Je belangrijkste thema’s zijn,” concludeert Watson, “Tijd Verstrijkt en Liefde Vervaagt (Time Passes and Love Fades).”
“That sounds about right, dat klopt wel zo ongeveer,” antwoordt Dylan geamuseerd. Watsons claim klopt inderdaad wel zo ongeveer. IBM woordvoerster Laurie Freedman meldt officieel dat de onderzoekers echt 320 songs van Dylan in Watson hebben ingevoerd en diens analyse heeft daadwerkelijk de genoemde thema’s eruit gedestilleerd. Watsons vermogen tot “persoonlijkheidsanalyse, toonanalyse en trefwoordherkenning” heeft geholpen om de data beter te begrijpen. Weliswaar niet alle songs dus, maar toch ruim de helft.

De waardering voor zijn commerciële uitstapjes is echter allesbehalve kamerbreed. Dat hij 1996 de Bank Of Montreal toestond “The Times They Are A-Changin’”
te gebruiken, was al niet lekker gevallen, maar kon tenminste nog onder het veilige kopje ‘Ironie’ worden gerubriceerd. Dat lukt minder gemakkelijk bij de eerste keer dat Dylan ook lijfelijk figureert in een productaanprijzing, voor Victoria’s Secret in 2004. Alleen de doorgewinterde kenners schieten in de lach, want die herinneren zich meteen die ginnegapperige persconferentie uit 1965:

Vraag: Mr. Dylan, in zijn nieuwe boek Freedom In The Air suggereert schrijver Josh Dunson dat u zichzelf aan de commercie heeft verkocht en de folkgemeenschap heeft verraden. Heeft u daarop iets te zeggen, sir?
Dylan: Nee, geen opmerkingen, geen tegenwerpingen. Ik voel me oprecht niet schuldig.
Vraag: Maar als u zich aan de commercie zou verkopen, waarvoor zou u kiezen?
Dylan: Dameskleding.

Zie! Een Bijbels aantal van veertig jaren eerder verkondigt de Profeet reeds zijn verschijnen in een dameskledingadvertentie. De song die daarbij wordt gebruikt is “Love Sick” en daarmee werpt Dylan een tweede schaduw over de schoonheid van het lied.

De eerste Grote Afleider is niet aan Dylan te wijten. Bij de uitreiking van de Grammy Awards in 1998, waar hij zijn drie Grammy’s voor Time Out Of Mind komt ophalen, speelt Dylan “Love Sick”. Tijdens de uitvoering maakt een van de achtergronddansers zich los, ontbloot het bovenlijf, waarop met grote letters Soy Bomb staat geschreven, en voert dertig seconden lang pal naast Dylan een wat spastisch aandoende dans uit, alvorens hij wordt weggevoerd. De man is een zelfverklaard performancekunstenaar, ene Michael Portnoy. De bedoeling van zijn verstoring was, zo verklaart hij later, om “positieve vibraties naar de kijkers thuis te zenden.” De woorden soy bomb (“sojabom”) zijn een gedicht dat hij desgevraagd ook wel wil uitleggen: “Soja staat voor een leven van geconcentreerde voeding. Een bom is, uiteraard, een explosieve, vernietigende kracht. Dus ‘sojabom’ is wat ik denk hoe kunst zou moeten zijn: dicht, transformatief, explosief leven!”
Dat die kraakheldere boodschap niet helemaal overkwam wijt Portnoy, ietwat spijtig, aan een inschattingsfoutje: “Sojabom was bedoeld als een eenvoudig gedicht, maar mijn zwaaiende armen trokken alle aandacht weg.”
Het vestigt wel blijvende aandacht op Portnoy zelf, helaas. Hij mag in alle grote kranten zijn warrige zegje doen, krijgt een podium voor het meest infantiele gekwaak (“Bob Dylan is verleden tijd, ik ben de toekomst van de muziek.”- Daily News) en zelfs ware kunstenaars als popartiest Eels houden die gestolen roem in stand (“Whatever Happened To Soy Bomb” op Blinking Lights And Other Revelations, 2006).
Het gekrakeel overschaduwt, al met al, de schoonheid van Dylans optreden en de buitengewone kracht van “Love Sick”. Op de bonus DVD bij de Limited Edition van Modern Times (2006) is Portnoy vlekkeloos weggeknipt en de glorie kunstmatig hersteld.

Dylan kort #1252

Vergeet niet de bijdrage van Hans over Time Out Of Mind te lezen (zie het bericht hieronder).
Bob Dylan gaat touren door Amerika, veel concerten zijn een double bill met Mavis Stapels. Voor concertdata, zie hier.
Time Out Of Mind: Volgens een bericht op Searching For A Gem zal de heruitgave op vinyl van Time Out Of Mind bestaan uit het reguliere album op twee elpees en een bonus-single met de van de Victoria's Secret-promo bekende remix van "Love Sick" en de live-versie van "Cold Irons Bound" van Tell Tale Signs, zie hier. Deze heruitgave verschijnt op 6 oktober.
De afbeelding bij dit bericht is van de hoes van het door Simon onlangs gekochte album Band Of Gypsys van Jimi Hendrix. Deze hoes met een foto van vier door Saskia de Boer gemaakte poppen is zéér zeldzaam. Naast een pop van Jimi Hendrix staan op de hoes poppen van Rolling Stone Brian Jones (links), radiomaker John Peel (vooraan) en Bob Dylan (rechts). [met dank aan Simon] Meer over het album Band Of Gypsys en de hoes van dit album, zie hier.

Time out of Mind, flinterdun als een schim die zwaar op je drukt - door Hans Altena

Beste Tom

Het eerste dat me opviel toen ik, net ingetrokken bij een nieuwe geliefde na veel sores, voor het eerst de onovertroffen vinylversie van Time Out Of Mind opzette in '97, was dat de belofte van World Gone Wrong qua klank werd ingelost, en dat deed me dansen, hoe donker ook het klonk, want hoe waren we geteisterd door de productie van de meeste albums uit de tachtiger jaren. Dit was rauw en inventief tegelijk, modern maar niet kunstmatig. Goed, Shot Of Love rockte en Oh Mercy streelde het oor, maar de eerste bevatte teveel magere liedjes, erger nog, miste de geniale die er op hadden moeten staan, kunstje wat met het steriel klinkende Infidels over werd gedaan, al had die over het geheel betere songs, en de laatste gaf met zijn soundscapes een te gelikt tintje aan indringende poëtische bekentenissen, terwijl ook daar weer veel moois was weggegooid (we zwijgen over de briljante ramp die Empire Burlesque heet, wat me achteraf opvalt hoeveel goede teksten die rare periode opleverde, vooral als je de bootlegs meetelt). Hier leek een overdaad een ideeën de poorten te openen op magistrale wijze. We zouden er nog achter komen dat er toch ook weer meer goeds was van waar dit vandaan kwam. Net zoals we middels live uitvoeringen leerden dat Lanois toch ook hier teveel saus, hoe prikkelend ook, had toegevoegd aan deze evocatie van de schim van Buddy Holly, die nog nooit zo droevig het oor binnensloop. En hoewel de teksten intens indringend werden gezongen, bekroop mij al gauw twijfel, dit was liefdesverdriet in het kwadraat, in al zijn nuances beschreven, sfeervol, maar waar waren de lyrische vondsten die ten minste in de beste pennenvruchten van de tachtiger jaren nog diezelfde overweldigende kracht hadden als die van de zestiger jaren, eigenlijk kwam het er op neer dat door de bank genomen de enige echte pointe zat in de titels, de coupletten een tamelijk prozaïsche uitwerking daarvan, tot leven gewekt door de spookachtige dreigende, lijdende stem, hoewel er her en der toch mooie vondsten opdoken en het slotlied trots mocht staan vlak achter een "Desolation Row", "Visions Of Johanna" en "Brownsville Girl". Die twijfel bleef bestaan, hoewel het me later duidelijk werd hoe deze elpee zijdelings de aanleiding vormde voor het feest van "Love & Theft", dat bewust andere wegen insloeg, en dat verdiende toch ook waardering? En dan dat vreemde verschijnsel, telkens wanneer oud leed in me opwelt of frisse tegenslag me terugwerpt en ik in de stemming kom om me te laten troosten zet ik Time Out Of Mind op en word ik overweldigd door de simpele schoonheid, de prachtige opbouw, de vele prijsnummers, en swing ik mijn tranen tegemoet en hef ik met een glimlach mijn glas, even die stilte bij "Make You Feel My Love", waar veel Dylanliefhebbers op neer kijken, maar wat een liefdeslied, en dan de "Highlands" tegemoet, hand me my walking stick!


groet
hans altena

"Love And Theft"

Zondagavond, terwijl de potten pruttelen op het gas draai ik "Love And Theft".
Het maakt niet zo heel veel uit welk boek je er op na slaat, bijna altijd zul je lezen dat "Love And Theft" werd uitgebracht op 11 september 2001, de dag dat twee vliegtuigen de torens van het World Trade Center invlogen. Het klopt inderdaad dat "Love And Theft" in Amerika op 11 september 2001 verscheen. In Nederland lag het album een dag eerder al in de winkels. Dat is vandaag 16 jaar geleden.[1]
Er zijn weinig Dylan-albums die ik zo vaak heb gedraaid als "Love And Theft" en hoe vaak ik dit album ook draai, de muziek blijft altijd fris klinken.
Dochterlief danste net door de kamer toen "High Water (For Charley Patton)" voorbij kwam. Ik snap dat, ik doe vaak hetzelfde.
Dat is de reden dat ik "Love And Theft" zo hoog aansla: het niet stil kunnen zitten tijdens het horen van een groot aantal songs op "Love And Theft". Of liever: het is één van de redenen. Er zijn vele redenen om van "Love And Theft" te houden.
Het frisse, open Buddy-Holly-geluid met Dylans stem helemaal voor in de mix is nog zo'n reden om "Love And Theft" hoog aan te slaan.
De "diefstal" die rijk grossiert op dit album is ook een reden. De diefstal die de luisteraar wijst naar bijvoorbeeld Elmore James, Lewis Carroll en Nick Cave.
Songs als "Mississippi", "High Water" en "Floater", songs om jaren in te dwalen zonder een uitgang te vinden.
De behoefte om na het wegsterven van de laatste klanken van "Sugar Baby" weer vooraan te beginnen. Opnieuw "Love And Theft" beginnen.
Er is geen Dylan-album dat ik zo vaak twee, drie keer achter elkaar heb gedraaid als "Love And Theft". De mogelijkheid om te blijven herhalen zonder te vervelen moet ook een reden zijn "Love And Theft" hoog aan te slaan.
Vanavond kom ik niet meer los van "Love And Theft".
En morgen?
Morgen draai ik "Love And Theft" gewoon nog een keer.


[1] Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar bij de woorden "16 jaar" denk ik gelijk aan het begin van Dylans "Changing Of The Guards"...

de Volkskrant 9 september: Face Value



Met dank aan Herman en Simon.

The Comic Book and Me #49

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"



Time Out Of Mind, Dead Man Dead Man & de mail

Nieuw mailadres: De laatste paar weken is het geklooi met hotmail. Ik ben dat geklooi zat en dus ben ik overgestapt naar een nieuw mailadres: twillems87[at]gmail.com. Bijdragen voor deze blog mogen naar dit nieuwe mailadres.

Herkenbaar? Ik ben al dagen bezig met een opname van Dylans concert van 11 oktober 1989 in The Beacon Theatre te New York. Er zijn schitterende versies te horen van onder andere "Lakes Of Ponchartrain", "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" en "What Good Am I?"om er drie noemen. Toch luister ik niet keer op keer naar deze drie songs, maar naar de derde song van dit concert: "Dead Man, Dead Man". Dit nummer is zeker niet het beste nummer van dit concert, maar zeker ook niet het slechtste nummer. Deze "Dead Man, Dead Man" intrigeert. Het lijkt wel alsof Dylan tijdens het spelen van "Dead Man, Dead Man" op de hielen gezeten wordt door het grote kwaad zelf, misschien wel door de dood. Alsof hij haast moet maken, maar tegelijkertijd door de muziek wordt tegengehouden om het tempo niet te ver te laten oplopen. Het is een "Dead Man, Dead Man" vol onrust.
Terwijl ik dit type luister ik voor de twaalfde of dertiende keer in drie dagen naar "Dead Man, Dead Man", Beacon Theatre, New York, 11 oktober 1989.

Time Out Of Mind: Nog iets minder dan drie weken en het is al weer 20 jaar geleden dat Time Out Of Mind - volgens velen het begin van Bob Dylans wederopstanding na een moeilijke periode - verscheen. Is Time Out Of Mind echt zo goed als iedereen in september 1997 riep? Ik riep in september 1997 heel hard, maar heb nu soms mijn twijfels.
Bijdragen van lezers over 20 jaar Time Out Of Mind zijn meer dan welkom.


Deze tape moet je horen #2 - door Frits

De eerste keer dat je iets meemaakt, is altijd een bijzonder moment. Je hebt geen vergelijkingsmateriaal. Integendeel, het debuut ís het vergelijkingsmateriaal voor elke volgende keer. Dat is althans mijn ervaring bij het bezoeken van concerten van Bob Dylan.
In mei 2002 was het mijn eerste keer. In Ahoy' gaf Dylan een geweldig concert. Ik herinner me dat wij – twee broers, een huisvriend, diens kameraad en ik – schouder aan schouder stonden naast Frank Boeijen (“Zimmerman, waar ben je nou?”). De stoeltjes die door de organisatie waren klaargezet op het 'veld', maar waar niemand gebruik van maakte.
En natuurlijk de uitvoering van "Blind Willie McTell", waarbij we als drie broers elkaar blij verrast aankeken: “Blind Willie!”
Het zou bij een herinnering zijn gebleven, ware het niet dat het grijze circuit van bootleg-verzamelaars mij een live-registratie deed toekomen. Zo kan het gebeuren dat ik nog steeds met enige regelmaat naar het optreden van 2 mei 2002 luister. Om de opener "Wait For The Light To Shine" te horen. Meerstemmig en akoestisch, net als de versie van "Blowin' In The Wind".
Of de schitterende uitvoeringen van "I Threw It All Away", "Love Minus Zero/No Limit", "Solid Rock" en "Mr. Tambourine Man". Ik prijs mezelf gelukkig met deze opname. Anders zou ik nooit geloven dat ik óók nog luisterde naar "The Wicked Messenger", "Sugar Baby", "Man Of Constant Sorrow" (ook weer collegiaal samenzang) en "If Dogs Run Free".
Een schitterende afwisseling van pure rock en poëtische akoestische songs. Tussen 'protestsongs' en religieus materiaal. Klassiekers en publiekslievelingen.
Frank Boeijen ging in het staartje van de encores al eerder de zaal uit. Dat heb je, als je naar collega's gaat luisteren. Je loopt altijd het risico de aandacht op jezelf te richten. Gelukkig maar dat Dylan de Nijmegenaar niet herkende. Anders had hij hem wel toegesproken: “Kerel, het venijn zit 'm in de staart. Boeijen, waar ben je nou?”
Inmiddels zijn we vijftien jaar en acht concerten na dit optreden verder. Nog steeds houd ik '2 mei 2002' als norm aan voor de Dylan-shows. Nog steeds trek ik regelmatig de bootleg uit de kast om te luisteren naar mijn eerste Dylan-concert – ik luister vaker naar dit optreden, dan naar een van de andere bootlegs van “mijn” concerten.
Dat zal wel komen omdat dit eerste optreden het meeste indruk op me heeft gemaakt.

Soon After Midnight (2012) - door Jochen

Soon After Midnight (2012)

De succesvolle en invloedrijke comics serie Preacher (66 delen, 1995-2000) is het uitzinnige, woest uitwaaierende, verbijsterende en hoogst originele verhaal van de priester Jesse Custer. Custer heeft controle gekregen over een half goddelijke, half demonische kracht, “Genesis” en gaat op zoek naar God, die vermist wordt. Die verhaallijn, en de rijkdom aan kleurrijke antagonisten en fantasierijke zijlijntjes, doen veel filmmaatschappijen toehappen. Miramax, HBO, Columbia Pictures… rechten worden gekocht, scripts geschreven en acteurs geselecteerd, maar uiteindelijk durft men een verfilming niet aan. Religieus toch wat te controversieel, en vaak ook wel erg duister. Pas in mei 2016 verschijnt dan toch nog een verfilming: een tiendelige televisieserie op AMC. Het is een succes, en in juni 2017 volgt het tweede, dertiendelige seizoen.
De achtste aflevering daarvan eindigt, geheel in stijl, bizar. Custers reisgenoot en kameraad Cassidy, een ontroerend trouwe, vrolijke en onsterfelijke vampier van Ierse komaf, benadert het bed waarop zijn zoon ligt te sterven. Cassidy staart zijn zoon met ongewoon ernstige, intense blik aan en zingt met zwaar Iers accent:

Way down in Tipperary where cow plop is thick 
Where women are young and the lads all come quick
There lived pretty Charlotte, the girl we adore
The pride of Dear Erin, the Scarlet Haired whore
It's Charlotte the harlot, the girl we adore
The pride of Dear Erin
The Scarlet Haired whore

“Charlotte The Harlot”, Charlotte de lichtekooi, is een oeroud scabreus lied dat in tientallen varianten, in oplopende schunnigheid, overal in de Engelstalige wereld wordt gezongen. Dylan kent ongetwijfeld de versie van de peetvader van de Greenwich folkscene, Oscar Brand, op diens Bawdy Hootenanny (1955). Folkmuzikant Brand is behalve de organisator van het Newport Folk Festival ook de presentator van ’s werelds langst lopende radioshow, Oscar Brand's Folksong Festival. Aan hem danken we Dylans radiodebuut, 29 oktober 1961, de uitzending waarin de jonge Bob allerlei flauwekul over zijn kermisverleden bij elkaar fantaseert (“Dit lied heb ik geleerd van een boer uit South Dakota, hij speelde het op een autoharp. Hij heet Wilbur. Ik ontmoette hem iets buiten Sioux Falls toen ik daar op bezoek was”) en waarin hij “Sally Gal” speelt.

Vijftig jaar later dringt Charlotte the Harlot door tot Dylans oeuvre, in het intrigerende en vaak verkeerd begrepen lied “Soon After Midnight” op het bejubelde album Tempest (2012).
Bij verschijnen krijgt die plaat – uiteraard – alle aandacht en zonder uitzondering positieve recensies. In diezelfde besprekingen komt “Soon After Midnight” er echter doorgaans bekaaid vanaf. The Guardian en Rolling Stone noemen het lied zelfs helemaal niet, The New Yorker, Billboard en de New York Times denken dat het een liefdesliedje is en zien er liefdesverdriet in, en alleen Uncut en The Sun ontwaren kwaadaardige wraakzucht en een sinistere ommezwaai.
De opening zet de luisteraars natuurlijk op het verkeerde been, dat is waar. “Ik zoek naar de woorden om je te bezingen” is een zoetig, weeïg poesiealbumcliché, dat Dylan leent uit het doo-wop en crooneridioom van de jaren 50. Sinatra’s “Too Marvellous For Words”, Sarah Vaughans “Words Can’t Decribe” en “I Don’t Know How To Say I Love You” van The Superlatives, bijvoorbeeld. Zoals Dylan in elk couplet wel ergens leentjebuur speelt. “Money Honey” van The Drifters draait hij in zijn radioprogramma Theme Time Radio Hour, en speelt hij ook een paar keer zelf op het podium. “Moon Got In My Eyes” kennen we zowel van Bing Crosby als Sinatra, “On The Killing Floors” is een evergreen die Dylan vermoedelijk al sinds Howlin’ Wolf (1964) kent, en anders wel in de uitvoering van Clapton, of van Jimi Hendrix, of de schitterende versie van zijn muzikale partner Mike Bloomfield (met Electric Flag, 1968). In elk geval heeft de meester genoten van de film “O Brother Where Art Thou” van de Coen Brothers. Sowieso van de soundtrack, waarop “Hard Time Killing Floor Blues” van Chris Thomas King staat: “I was delighted with this album and even watched the movie,” verklapt hij tijdens een persconferentie in Rome, in juli 2001.

Open de deur, hoe je ook heet

Het kan gek lopen met namen. In 1975 werden een aantal songs die Bob Dylan en de leden van The Band in 1967 in Big Pink opnamen onder de titel The Basement Tapes door Bob Dylans platenmaatschappij uitgebracht. Een van de songs op dit album draagt de titel "Open The Door, Homer", maar wanneer je dit nummer beluistert, dan hoor je toch echt Bob Dylan "Open the door Richard" en niet Homer zingen.
Vreemd. Een Dylan-geintje misschien? Of zit er toch meer achter? Hier moest ik vanmiddag aan denken bij het beluisteren van aflevering 66 van Theme Time Radio Hour. In deze aflevering draait Bob Dylan een fragment van "Open The Door Richard" door Dusty Fletcher.*
De gedachte dat Dylans "Open The Door Homer" een zogenaamde answer song is ligt erg voor de hand, vooral omdat Bob Dylan in zijn song zingt:

Open the door, Richard
I’ve heard it said before

Hij heeft het allemaal al eerder gehoord, zingt hij. Natuurlijk heeft hij het eerder gehoord en wel bij Dusty Fletcher.
Zo zat ik een beetje te mijmeren over "Open The Door, Homer" terwijl ik naar huis reed en luisterde naar Theme Time Radio Hour.
Eenmaal thuis bij het opzoeken van de tekst van "Open The Door, Homer" op Bob Dylans website kwam ik voor de volgende verrassing te staan. Volgens de tekst op Dylans website is het:

Open the door, Homer
I’ve heard it said before

Heerlijke verwarrende onduidelijkheid.
Homer? Richard? Wat maakt het uit, het is een pracht nummer om het chagrijn mee uit het lijf te jagen.
Nog één keer dan:

Open the door, Richard / Homer
I’ve heard it said before






* Na de versie van Dusty Fletcher draait Bob Dylan in deze aflevering van Theme Time Radio Hour ook nog een uitvoering van "Open The Door Richard" door Jack McVea & His All Stars.

Deze tape moet je horen #1

Lezers van de blog hebben me meer dan eens gevraagd wat meer aandacht te schenken aan concertopnamen van Bob Dylan. Het is de bedoeling dat dit onder de titel "Deze tape moet je horen" zo nu en dan zal gaan gebeuren. Die titel - "Deze tape moet je horen" - is een bescheiden eerbetoon aan de fanzines van weleer, fanzines met artikelen als "You've got to hear this tape".
Lezers zijn meer dan welkom om een bijdrage aan "Deze tape moet je horen" te leveren. Stukken kunnen naar het gebruikelijke mailadres (zie rechter kolom).

Het is 24 juni 1988, de zogenaamde Never Ending Tour is nog niet uit de luiers. Die tour  begon op 7 juni in Concord, reisde langs steden als Denver, St. Louis en Salt Lake City om vanavond - voor het elfde concert - neer te strijken in Holmden, New Jersey. Bob Dylan, gitarist G.E. Smith, bassist Kenny Aaronson en drummer Christopher Parker staan samen op het podium van het Garden State Performing Arts Center. Bob Dylan heeft zijn mondharmonica thuisgelaten.

Het begint met een ranzige "Subterranean Homesick Blues", Bob Dylan hapt naar de woorden, naar lucht om al die woorden in die korte tijd uit zijn strot te krijgen. Het hakkelt voort. Aan het eind is het gelijk door, geen tijd voor het in ontvangst nemen van applaus of andere flauwekul. "It's All Over Now, Baby Blue" krijgt van Aaronson en Parker een strakke basis waaroverheen G.E. Smith gitaarwerk legt en Bob Dylan met de woorden kan doen wat hij wil: rekken, strekken, wegslikken en uitspugen.
Het concert is twee songs oud en beide songs zijn afkomstig van Bringing It All Back Home. Is dat de trend van deze avond?
Voor "Masters Of War" gaat het gas er weer op. De kracht van de herhaling: Dylan zingt een regel, G.E. Smith speelt een riff, Dylan zingt een regel, G.E. Smith speelt dezelfde riff, et cetera.
En dan mag het kippenvel komen. En het komt. "Simple Twist Of Fate". Is het nog zingen wat Dylan doet? Of is het vertellen? Ondergaan en verklanken? Van mij mag dit lang duren.
Er is geen tijd om te laten bezinken. Dylan en band gaan verder. Een (toen) recente song: "Driftin' Too Far From Shore" van het album Knocked Out Loaded (1986). Het contrast met voorganger "Simple Twist Of Fate" is groot. Waar "Fate" los en uniek voor het moment is, voor deze avond opnieuw uitgevonden werd, is "Driftin' Too Far From Shore" vanavond bijna gelijk aan de albumversie. En toch is deze "Driftin'" me bijna net zo lief als de "Simple Twist Of Fate" die ik net mocht horen.
En dan gaat het tempo weer flink omlaag voor het tweede nummer van Blood On The Tracks: "You're A Big Girl Now".
Net als in "Simple Twist Of Fate" neemt Bob Dylan de tijd, de moeite om zijn verhaal te zingen, te vertellen. Dit is mooi. Dit is een reden om ook morgen weer naar de opname van 24 juni 1988 te luisteren.

Kenny Aaronson en Christopher Parker mogen even pauze nemen. Bob Dylan en G.E. Smith blijven op het podium voor een korte set op akoestische gitaren:

1. "Lakes Of Pontchartrain"
2. "Boots Of Spanish Leather"
3. "A Hard Rain's A-Gonna Fall"

Dat dit mooi is, zal - denk ik - niemand verbazen. De traditional "Lakes Of Pontchartrain" heeft nog nooit anders dan goed geklonken, vanavond is geen uitzondering. Misschien zelfs wel een beetje meer dan goed vanavond.
"Boots Of Spanish Leather" komt wat minder goed uit de verf. Dylan lijkt te zoeken naar de nieuwe frasering, er tegenaan te schurken, maar 'm net niet helemaal te vinden.
Voor "A Hard Rain's A-Gonna Fall" heeft Dylan de frasering weer teruggevonden. Je hoort in de verte al de versie die Dylan opnam voor Expo Zaragoza in 2008 in deze "Hard Rain".
Hoe mooi deze akoestische set ook is, het is voor mij niet het hoogtepunt van deze avond. Vanavond legt Bob Dylan zijn donder in de songs die hij met de hele band op het podium speelt. Ik denk aan bijvoorbeeld "Driftin' Too Far From Shore" en "You're A Big Girl Now". De hele band, dat is Dylan + 3, meer niet.
De avond is nog niet voorbij, er komt nog meer.

De tweede set met de hele band begint met "Silvio" van het net een maand eerder verschenen album Down In The Groove. En net als bij "Driftin' Too Far From Shore", dat andere recente nummer op de setlist, is de tweede stem van G.E. Smith.
Dit is een garageband: twee gitaren, basgitaar en drums. Niks achtergrondzangeressen, synthesizers, tamboerijnen of blazers. Gewoon, vier jongens die spelen, rechttoe, rechtaan.
Voor "I Shall Be Released" gaat het tempo weer iets omlaag. Naarmate de song vordert gaat Dylan meer op zijn tenen staan, zo klinkt het, om iedere noot, iedere nuancering, ieder accent de microfoon in te spugen.
"Like A Rolling Stone", de laatste song voor de encores, lijkt aanvankelijk op de automatische piloot gedaan te worden, maar al snel wurmt Dylan zich uit het keurslijf van het verwachtingspatroon en laat hij de oude song rammelen. Vergelijken met andere grote versies van "Like A Rolling Stone" - zoals bijvoorbeeld tijdens tour 1966 - is onzin, dit is een unieke, een 1988-eigen "Like A Rolling Stone".
Kan "Like A Rolling Stone" anno 1988 nog een concerthoogtepunt zijn? Hell Yeah!

Voor de eerste encore verdwijnen bassist Kenny Aaronson en drummer Christopher Parker wederom van het podium: "The Times They Are A-Changin'" wordt in een hoog tempo gespeeld. Daarna volgt nog één uitsmijter, een derde song van Bringing It All Back Home, wederom met de hele band: een strakke, snoeiharde "Maggie's Farm".
En dan is het klaar. Veertien songs in ongeveer vijf kwartier.
Dylan en band razen voorbij en laten deze luisteraar helemaal klaar voor meer achter.
Ik luister gewoon nog een keer, kan mij het schelen.

Dylan kort #1251

Mavis!, de film over Mavis Staples (met een beetje Bob Dylan) kan hier bekeken worden. [met dank aan Alja]
Vinyl: de 2017-persingen van Oh Mercy, Good As I Been To You en Bob Dylan in Concert: Brandeis University 1963 zijn inmiddels verschenen. Ze kosten €25,- per stuk. Is er iemand die een of meerdere van deze elpees al gehoord heeft en iets kan zeggen over de (geluids-)kwaliteit?
De Slimste Mens van 28 augustus, Bob Dylan, Patti Smith en de Nobelprijs vanaf 31:20, zie hier. [met dank aan Hilda]

"Kun je een paar euro's missen?" (Trouble No More)

"Waarom gooi jij ineens kleingeld in die spaarpot? Dat heb ik jou nog nooit zien doen."
"Ik ben aan het sparen."
"Dat snap ik, maar waarvoor dan?"
"Ik ga in het najaar naar New York."
"New York, wat moet jij in New York?"
"Naar de film."
"Naar de film... Daarvoor reis je helemaal naar de andere kant van de wereld, voor de film. Dat moet dan wel een heel bijzondere film zijn."
"Trouble  No More van Jennifer Lebeau."
"En waarom moet je daarvoor naar New York?"
"Die film gaat in première tijdens het New York Film Festival."
"Ja, dus?"
"Ik wil daar dus bij zijn."
"Wat maakt die film zo bijzonder dat je daarvoor honderden euro's uitgeeft, uren in het vliegtuig gaat zitten?"
"Luister, ik zal een klein stukje van de beschrijving van die film van de website van het filmfestival voorlezen. Zit je er klaar voor? Komt het: This very special film consists of truly electrifying video footage, much of it thought to have been lost for years and all newly restored, shot at shows in Toronto and Buffalo on the last leg of the ’79-’80 tour. Snap je het nu?"
"Nee, eigenlijk niet. Waar gaat dit over?"
"BOB DYLAN! Wie anders? Een film over Bob Dylan met concertbeelden van Toronto en Buffalo. Dan hebben we het over april of mei 1980. Dat wil iedereen toch zien?"
"Jawel, maar om er nou voor naar New York te vliegen..."
"Het moet geweldig zijn om bij die première te zijn..."
"Ik bedoel, ik zie 'm wel hier in de bioscoop of als 'ie op dvd uitkomt. Maar New York? Nee, dat is mij te gek."
"Dus jij gaat niet naar New York?"
"Nee, absoluut niet."
"Als je dan toch niet hoeft te sparen, kun je dan een paar euro's missen. Mijn spaarpot is nog wat licht..."




Meer informatie over de film Trouble No More is te vinden op de website van het New York Film Festival, zie hier.

Dylan kort #1250

Opmerkelijke cover: Kate Tempest covert "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" als spoken word, zie hier (vanaf 27:41). Vanaf 25:22 praat Tempest over het ontdekken van Dylans muziek.
Voorlezen: John Mole leest "Early Roman Kings", zie hier.
Hans stuurde mij een link naar een door Don Hunstein gemaakte foto van Bob Dylan en Suze Rotolo en schrijft: "Ik zag deze foto en moest direct denken aan de back cover van Infidels, het verhoogde mijn waardering voor die tekening, waar ik voorheen mijn twijfels over had..." Voor de foto, zie hier. Ik moet bekennen dat ik nu ook anders naar de tekening op de achterzijde van Infidels kijk. [met dank aan Hans]
Bericht uit 2015: "Bob Dylan beter dan Lennon en McCartney", zie hier.

Blind Boys of Alabama - See By Faith



"See By Faith" is een niet eerder uitgebrachte compositie geschreven door Bob Dylan. Blind Boys of Alabama namen het op voor hun vorige week verschenen album Almost Home. Maar... er lijkt een addertje onder het gras te zitten. Op Amazon wordt Almost Home als download aangeboden. Deze download-versie van Almost Home telt dertien tracks waarvan de laatste track "See By Faith" is. De cd-versie van Almost Home, afgaande op de informatie hier, telt twaalf tracks en geen "See By Faith"...
Op Almost Home staat ook een cover van het door Bob Dylan geschreven nummer "I Shall Be Released".

Dylan kort #1249

The Nobel Lecture: Volgens een bericht op de website van Isis is de publicatie van het boek The Nobel Lecture van Bob Dylan uitgesteld tot lente 2018, zie hier. Volgens de informatie op de website van uitgeverij Simon & Schuster verschijnt het boek eind oktober, zie hier.
Cover: Shelby Lynne & Allison Moorer hebben net het album Not Dark Yet uitgebracht. Dit album bevat een cover van - hoe kan het ook anders - Dylans "Not Dark Yet". Een recensie van het album, inclusief de mogelijkheid om het nummer "Not Dark Yet" te kunnen beluisteren, staat hier.
Meer "Not Dark Yet": Volgens een bericht hier is het vandaag precies 20 jaar geleden dat de cd-single "Not Dark Yet" verscheen. Ik herinner mij dit anders. Volgens Searching for a gem verscheen deze cd-single in februari 1998, zie hier. Die datum komt beter overeen met mijn herinnering.

aanvullingen 17:30 uur:
The Silkscreen collection: The Beaten Path, zie hier.
1 november 1998: "The Times We've Known", zie hier.
Covers: 1 september verschijnt het album Take What You Need; UK Covers Of Bob Dylan Songs 1964-69, zie hier. Om een indruk van de cd (verpakking) te krijgen, zie het filmpje hier.