Dylan kort #1237

De winnaar van het Old Crow Medicine Show prijzenpakket is bekend: Pim.
Pim heeft inmiddels een e-mail van mij ontvangen. Dank aan alle deelnemers.
Setlists: 17 juni, 18 juni.
RTL Boulevard'Plagiaat Bob Dylan in nobellezing', zie hier.
Alleen voor betalende lezers: 'Wil Bob Dylan ons weer op het verkeerde been zetten?', zie hier.
'Een avondje Bob Dylan in De Avonden', zie hier.
NPO Radio 5: 'Op de band in 1965: "Like A Rolling Stone"', zie hier. [pijnlijk detail: de te beluisteren versie van "Like A Rolling Stone" bij dit bericht is niet van Bob Dylan, maar van een slechte imitator...]

Setlists

Setlist 14 juni: Things Have Changed / To Ramona / Highway 61 Revisited / Stormy Weather / Summer Days / Scarlet Town / Duquesne Whistle / Melancholy Mood / This Nearly Was Mine / Pay In Blood / Why Try To Change Me Now / Early Roman Kings / Desolation Row / All Or Nothing At All / Soon After Midnight / That Old Black Magic / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Niet alleen is de setlist in vergelijking met de setlist van een dag eerder flink op de schop gegaan, ook speelde Bob Dylan voor het eerst in lange tijd weer gitaar (tijdens "To Ramona").

Setlist 15 juni: Things Have Changed / Don't Think Twice, It's All Right / Highway 61 Revisited / Stormy Weather / Summer Days / Scarlet Town / Duquesne Whistle / Melancholy Mood / This Nearly Was Mine / Pay In Blood / Why Try To Change Me Now / Early Roman Kings / Desolation Row / All Or Nothing At All / Soon After Midnight / That Old Black Magic / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Bob Dylan speelde gitaar tijdens "Don't Think Twice, It's All Right".


Win concertkaarten en het album 50 Years Of Blonde On Blonde

Old Crow Medicine Show speelt Dylan

"Country music has a lot to learn from Bob Dylan" 
[Ketch Secor; Old Crow Medicine Show]



Americana-band Old Crow Medicine Show heeft 'iets' met de muziek van Bob Dylan. Voor het album Old Crow Medicine Show (2004) herschreef Ketch Secor de Bob Dylan-compositie "Rock Me, Mama" tot "Wagon Wheel" en voor het album Remedy (2014) werd Bob Dylans "Sweet Amarillo" bewerkt en opgenomen. Voor de officiële video van "Wagon Wheel", zie hier.
Dit jaar bracht Old Crow Medicine Show het album 50 Years Of Blonde On Blonde uit, een gewaagde, maar geslaagde poging om eer te bewijzen aan misschien wel Bob Dylans bekendste album: Blonde On Blonde (1966). Op 50 Years Of Blonde On Blonde speelt de band eigen versies van alle veertien songs van Bob Dylans meesterwerk Blonde On Blonde.
Op dit moment trekt Old Crow Medicine Show door Europa om op verschillende podia hun versie van Blonde On Blonde te spelen. Op 30 juni doet Old Crow Medicine Show Paradiso, Amsterdam aan om ook daar, tijdens het enige optreden in Nederland, de nummers van Blonde On Blonde te spelen. Een buitenkansje om deze band live te zien en horen.

Ga gratis naar Old Crow Medicine Show

Sony Music geeft een pakket met twee concertkaarten voor het optreden in Paradiso op 30 juni en een exemplaar van het album 50 Years Of Blonde On Blonde weg!

Het enige dat je moet doen om kans te maken op dit prijzenpakket is voor dinsdag 20 juni een mailtje sturen met je naam en adres naar tom_dylan@hotmail.com. [onderwerp van de e-mail: "Old Crow Medicine Show"]. Zet ook nog even in je e-mail of je voorkeur naar cd of lp uitgaat.
Loting bepaalt de winnaar. De ontvangen adresgegevens van de winnaar zullen worden doorgegeven aan Sony Music, zij zorgen er voor dat de gewonnen prijs bij de gelukkige winnaar terecht komt.



Video's van Old Crow Medicine Show:
50 Years Of Blonde On Blonde, album trailer, zie hier.
"Just Like A Woman", zie hier.
"Obviously 5 Believers", zie hier

De officiële website van Old Crow Medicine Show bekijken, zie hier.

Ieder pad een andere Bob Dylan

Zoonlief 'doet' havo 3. Hij maakt zijn huiswerk met meer enthousiasme dan ik ooit gedaan heb. Hij komt er wel.
Afgelopen week kwam hij met zijn boek en werkboek voor geschiedenis en de mededeling "dit ga je leuk vinden" de woonkamer in. Bob Dylan staat in de schoolboeken.
De jeugd van tegenwoordig leert op school over Bob Dylan. Het gaat wel goed komen met de wereld, zou je bijna denken. En wat leert de jeugd? De jeugd leert dat Bob Dylan in "The Times They Are A-Changin'" het ouderlijk gezag op de korrel neemt. That's it, meer leert de jeugd niet over Bob Dylan, althans niet op school.
Aan de ene kant teleurstellend, aan de andere kant leert de jeugd meer over Bob Dylan dan over andere 'culturele kanonnen', zoals Alfred Hitchcock, Jasper Johns of John Steinbeck. Zij komen helemaal niet in de schoolboeken voor de jeugd van havo 3 voorbij.

Het is avond, zoonlief heeft zijn huiswerk gemaakt. De achterdeur staat open in de hoop dat de warmte die in het huis gekropen is enigszins zal verdwijnen. Terwijl ik dit schrijf draait Another Self Portrait (2013), het tiende deel van The Bootleg Series.
Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ik bega nog wel eens de fout om Another Self Portrait over het hoofd te zien. Het album bevat schitterende muziek, ik vergeet alleen af en toe om die muziek ook daadwerkelijk te draaien.

Stel je voor, de veertien of vijftienjarige jongeman (of jongedame) die op internet naar Bob Dylans "The Times They Are A-Changin'" heeft geluisterd en de in het boek afgedrukte Nederlandse vertaling van de tekst van het nummer heeft gelezen om met die opgedane 'kennis' antwoord te geven op vragen 2a en 2b in het werkboek, wordt geconfronteerd met nummers van Another Self Portrait - laten we zeggen "New Morning" of "These Hands". Kan deze jongeman (of jongedame) geloven dat de Bob Dylan van "The Times They Are A-Changin'"  dezelfde Bob Dylan is als de Bob Dylan van Another Self Portrait? Ik betwijfel het.

Jaren tachtig: mijn vijftienjarige ik hoorde Bob Dylan "Blowin' In The Wind" op de radio spelen. Ik sprong op mijn fiets en kocht de eerste Bob Dylan die ik bij de lokale platenboer tegenkwam: Desire. Bij het voor het eerst beluisteren van Desire dacht ik dat dit niet dezelfde Bob Dylan als de Bob Dylan van "Blowin' In The Wind" kon zijn. Ik dacht in al mijn naïviteit dat er twee Bob Dylans op deze aardkloot rondliepen.

We (ik) prijzen Bob Dylan om zijn muziek, om zijn diversiteit, om zijn onrust, zijn drang om altijd verder te ontwikkelen, nooit lang op een ingeslagen pad te blijven.
Maar is dat wel correct? Bestaat Bob Dylan wel of moeten we (ik) over Bob Dylans - meervoud - spreken? Is ieder pad een andere Bob Dylan? Het is een verontrustende en tegelijkertijd een veel verklarende gedachte: Bob Dylan bestaat niet, daarom luister ik naar zijn muziek.

De jeugd van havo 3 leert één Bob Dylan kennen, een beetje. Dat is altijd nog beter dan geen enkele Bob Dylan kennen.

Dylan kort #1236

Setlist 13 juni: Things Have Changed / Don't Think Twice, It's All Right / Highway 61 Revisited / Beyond Here Lies Nothin' / I Could Have Told You / Pay In Blood / Melancholy Mood / Duquesne Whistle / Stormy Weather / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Spirit On The Water / Love Sick / All Or Nothing At All / Desolation Row / Soon After Midnight / That Old Black Magic / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

"Bob Dylan beschuldigd van plagiaat in Nobellezing", zie hier.
"Bob Dylan beschuldigd van plagiaat, alweer", zie hier.
"Plagiaat Bob Dylan in nobellezing", zie hier.
"Pleegde Bob Dylan plagiaat in zijn Nobellezing?", zie hier.
"Plagieerde Bob Dylan scholierenwebsite?", zie hier.
"Bob Dylan beschuldigd van plagiaat", zie hier.
"Plagieerde Bob Dylan scholierenwebsite voor Nobelprijslezing?", zie hier.
"Plagiaat Bob Dylan in nobellezing", zie hier. [met dank aan Dirk]

Oh if there’s an original thought out there, I could use it right now
[Brownsville Girl]

Nobel lecture - door M&A

Beste Tom,

Bob Dylan heeft zijn Nobel lecture gegeven en hoe! Ik heb vooral genoten van de audio-versie die me op de één of andere manier deed denken aan het reciteren van “Last Thoughts On Woody Guthrie”, zo’n 54 jaar geleden in Town Hall, New York. Ik heb de lezing nu twee keer beluisterd. De eerste keer probeerde ik aanvankelijk aandachtig naar de inhoud te luisteren maar na een minuut of vijf was het toch vooral de voordracht zelf die mijn aandacht trok. De klank van de woorden en het ritme van de zinnen. Dylan heeft zijn best gedaan om goed verstaanbaar te articuleren, iets wat hem bijvoorbeeld tijdens de radioshows van TTRH vaak veel minder goed afging. Dit is een kraakhelder betoog.

Het was natuurlijk vooraf onmogelijk te voorspellen welke invloeden Bob Dylan zou gaan noemen in zijn Nobel lecture. Toen hem in de jaren 60 gevraagd werd of Woody Guthrie zijn grootste voorbeeld was gaf hij te kennen dat dit Hank Williams was. Later noemde hij Jimmie Rodgers, voor wie hij in 1997 zelfs een tribute album organiseerde en financierde, als zijn belangrijkste muzikale invloed. De invloeden uit de literatuur waren vooraf onmogelijk te voorspellen. Im Westen nichts Neues van Erich Maria Remarque en de Odyssee van Homerus waren zeer verrassend, alhoewel Dylan in een interview met Paul Zollo (1991) zijn song “Joey” homerische kwaliteiten toekent: “…but to me the song is like a Homer ballad. Much more so than A Hard Rain, which is a long song too. But, to me, Joey has a Homeric quality to it that you don’t hear every day. Especially in popular music.”

Tijdens de vele uren interview met Jeff Rosen voor No Direction Home  zegt hij onder meer: “I had ambitions to set out and find like an odyssey of going home somewhere. I set out to find this home that I’d left a while back and I couldn’t remember exactly where it was, but I was on my way there…I was born very far from where I’m supposed to be and so I’m on my way home, you know.”

Moby Dick (en meer in het bijzonder Herman Melville) is eigenlijk achteraf geen verrassende keuze, aangezien Bob Dylan hier in interviews herhaaldelijk naar heeft verwezen. In 1976 (Neil Kickey interview) zegt hij bijvoorbeeld over Melville: ‘’…somebody I can identify with because of how he looked at life. "  Of in 1985 (Spin interview): “…someone like Herman Melville who writes out of experience – Moby Dick or Confidence Man. I think there’s a certain amount of fantasy in what he wrote. Can you see him riding on the back of a whale?” Het zijn slechts twee voorbeelden uit een hele reeks.

Bob Dylan heeft Buddy Holly altijd al in één adem genoemd met Elvis Presley. Dat was al lang voordat hij naar hem verwees in die Grammy toespraak in 1998. In 1974 (Newsweek) zegt hij over Holly: “The singers and musicians I grew up with transcend nostalgia. Buddy Holly and Johnny Ace are just as valid to me today as then.” In 1977 (Playboy) “…And there were others; I admired Buddy Holly a lot." En in 1984 (Rolling Stone): “…I saw Buddy Holly two or three nights before he did. I saw him in Duluth at the armory. He played there with Link Wray… He was great. He was incredible. I mean, I’ll never forget the image of seeing Buddy Holly up on the bandstand…”

Groet,

M&A

Dylan kort #1235

"Bob Dylan dient Nobel-toespraak in", zie hier.
"Bob Dylan stuurt op de valreep dankrede voor zijn Nobelprijs in", zie hier.
"Bob Dylan: deze boeken en muziek beïnvloedden mij", zie hier.
"Bob Dylan bezorgt alsnog zijn lezing voor de Nobelprijs", zie hier.
"Bob Dylan dient zijn Nobel-lezing in bij Zweedse Academie", zie hier.
"Dylan stuurt eindelijk Nobelprijs-rede in", zie hier.
40up Radio: Dylan covers: luister hier, hier, hier, hier, hier en hier.
Ton van Haperen in zijn column in Onderwijsblad 10: "Onlangs zag ik singer songwriter Bob Dylan optreden. In Antwerpen. De man is 76. Stapt elk jaar honderd keer op een podium. Maakt tussendoor een plaat. Doet dit bijna zestig jaar. En is niet van plan te stoppen. Gelukkig maar." [met dank aan Dolf]
Karel Wasch bij OBA Live over Brendan Behan en een beetje Bob Dylan (15:52), luister hier. [met dank aan Alja]
Marianne Zwagerman - 'Tolerant', zie hier. [met dank aan Dirk]

2016 Nobel Lecture in Literature



Toen gisteren de onderkaak van menig Dylan-liefhebber van verbazing het vloerkleed aantikte, lag ik met koorts op de bank te zwelgen in zelfmedelijden. Rob, Jochen, René en Ference waren zo goed om mij berichten te sturen waarin ze mij attenderen op de afgelopen zondag opgenomen Nobel lecture van Bob Dylan, waarvoor dank.
Ik heb Dylans lezing beluisterd en gelezen.
Er is ongetwijfeld ook al veel geschreven over Bob Dylans lezing. Ik heb de commentaren nog niet gelezen, ik kom tenslotte net van de bank. Er zullen ongetwijfeld mensen hebben geschreven dat Bob Dylan veel te lang heeft gewacht met het inleveren van zijn lezing. Er zullen ook mensen zijn die zullen klagen over het feit dat Dylan 'slechts' een audiobestand heeft ingeleverd in plaats van een daadwerkelijke lezing voor publiek te geven. En dan zijn er natuurlijk nog de Dylan-fans die enthousiast ieder woord van Dylans lezing vier keer omkeren voor ze het geheel nog een vijfde keer lezen en aan het eind verzuchten "dat heeft 'ie goed gedaan."

In zijn lezing noemt Bob Dylan vijf kunstwerken / kunstenaars die van invloed zijn geweest op zijn eigen muziek en schrijven. Hij noemt de muzikant Buddy Holly (en het optreden van Holly dat hij als tiener zag), de opname van "Cottonfields" van Leadbelly en de boeken Moby Dick, All Quiet On The Western Front en The Odyssey.
Al ik vooraf had mogen voorspellen welke vijf invloeden Bob Dylan in zijn speech zou noemen, dan had ik misschien Buddy Holly genoemd, als ik aan Dylans Grammy-speech uit 1998 had gedacht:




 Maar veel waarschijnlijker is het dat ik geen van de vijf vooraf had kunnen raden.
Als ik vooraf een lijstje had moeten maken, dan hadden daar onder andere Woody Guthrie, Hank Williams, Robert Johnson, Arthur Rimbaud en enkele beat-schrijvers op gestaan. Ik had er naast gezeten, en flink ook.

Bob Dylan noemt in zijn lezing drie boeken: Moby Dick, All Quiet On The Western Front en The Odyssey. In het deel over Moby Dick noemt hij zijdelings één keer de naam van de auteur van het boek: Herman Melville. Van de twee andere boeken geeft hij geen naam van de auteur.
Van deze drie boeken heb ik alleen Moby Dick gelezen en toch klinken alle drie de titels mij bekend in de oren. Ik weet niet hoe het bij jou werkt, maar ik krijg gelijk zin om deze drie boeken te lezen.

Moby Dick heb ik al eens gelezen. Wat mij vooral van dat boek is bijgebleven is de openingszin: "Call me Ishmael".
Terug naar 2009. Voor een eerste bijeenkomst voor een opleiding werd aan alle deelnemers gevraagd een voorwerp mee te nemen waarover iets verteld moest worden tijdens het voorstellen. Ik nam Moby Dick van Herman Melville mee.
Ik vertelde dat ik een boek had meegenomen omdat ik graag lees. Dat ik Moby Dick had meegenomen niet zozeer vanwege het boek an sich, maar vanwege de openingszin van dit boek: "Call me Ishmael". Drie woorden had Melville slechts nodig om een wereld open te scheuren en die drie woorden kregen ruim honderd jaar later een echo in misschien wel een van de mooiste songs ooit geschreven (want naast lezen, zo vertelde ik, luisterde ik naar muziek): "Farewell Angelina" van Bob Dylan:

Call me any name you like
I will never deny it

Ik vertelde nog meer tijdens dat voorstelrondje zo'n acht jaar geleden, maar dit was wel de kern van mijn verhaal: Bob Dylan, Herman Melville en iets over belang van namen.

Bob Dylan heeft zijn lezing gegeven, hij heeft voldaan aan de door het Nobelcomité gestelde voorwaarden, maar rustig zal het voorlopig niet worden in mijn bovenkamer.
Zo denk ik steeds aan een artikel in een Tirade van een aantal jaren geleden waarin de schrijver de literaire kwaliteiten van Bob Dylan en Buddy Holly met elkaar vergelijkt. Dat artikel moet ik herlezen, met Dylans speech in mijn achterhoofd kan ik niet anders.
Maar voor nu: terug naar de bank.

Dylan kort #1234

Tarantula (tekening), zie hier. [met dank aan Alja]
Op herhaling: het beeld in dat op Bob Dylan lijkt, zie hier en hier. [met dank aan Peter]
Filmmuseum EYE heeft een tentoonstelling over regisseur Martin Scorsese. In een van de zalen is er aandacht voor de muziekfilms die Scorsese maakte, waaronder The Last Waltz en No Direction Home. Zie hier. [met dank aan Peter]
The Post Online: "Bob Dylan en zijn aanraking met het cultuurmarxisme", zie hier.

Slow Train (1979) - door Jochen

Slow Train (1979)

Gotta Serve Somebody: The Gospel Songs of Bob Dylan uit 2003 is een prachtig tribuutalbum waarop zwarte gospelartiesten elf, deels uitmuntende, versies van Dylans religieuze songs vertolken, van songs die afkomstig zijn van het Devote Duo Slow Train Coming en Saved. Producer van beide Dylanplaten is de gelouterde veteraan Jerry Wexler, die ook bijdraagt op de boeiende begeleidende DVD bij het tribuutalbum, een documentaire waarop intimi als drummer Jim Keltner en gitarist Fred Tackett vertellen over hun ervaringen met Dylan.
Het interview met de bedaarde, milde en wijze Wexler is een hoogtepunt. Hij herinnert zich de eerste confrontatie met Dylans nieuwe repertoire en zijn verrassing:

Ik zei tegen Barry (Beckett, co-producer en toetsenist): “Het lijkt erop dat we van voor tot achter Jezus gaan krijgen.” Wat me helemaal niet afschrok, overigens. Dat kon me echt niet schelen. Want het was Bob. Al had hij de Gouden Gids willen doen: “Jawel, meneer. En waar wenst u te beginnen, bij de A of bij de Z?”

En nog steeds, ruim twintig jaar na de opnames, gloeit er trots na bij de man die toch ook bij legendes als Aretha Franklin, Dusty Springfield en Ray Charles achter de knoppen zat, de man die het begrip rhythm and blues bedacht om het hatelijke race music weg te poetsen.

Om bekend te staan als de producer van Bob Dylan… dat maakt het beeld helemaal af. Dus – aangezien ik over een gezonde behoefte tot zelfverheerlijking beschik – dat feit heeft me heel gelukkig gemaakt: ik heb met Bob Dylan gewerkt en ik ben niet afgegaan. (…) Heb je die uitzending met Sinéad O’Connor gezien, waarin ze zegt dat haar leven het meest is beïnvloed door die plaat? 

De eerste song die Dylan voor zijn eerste religieuze plaat schrijft is geen religieus lied. “Slow Train” heeft wel die status, mede ook omdat Dylan kennelijk een bijzonder belang eraan hecht en zelfs het hele album ernaar noemt. Maar tekstueel valt het lied beslist buiten de boot, Dylan kiest een vlag die de lading absoluut niet dekt. “Slow Train” behoort gerubriceerd te worden in de kolom waarin ook “Mississippi”, “Chimes Of Freedom” en “Changing Of The Guards” staan; weidse, omvattende confettiregens van impressies door een Amerikaanse staatsburger die het particuliere met het universele verbindt, die slalomt tussen satire, verslaggeving, surrealisme, aforismen en poëzie.

Het lied is dan ook, althans in een oervorm, geschreven vóór Dylans radicale omslag naar religieuze muziek, vóór de Bijbelstudiesessies in Reseda. Die sessies bezoekt de dichter bijna elke ochtend in de eerste maanden van 1979, de eerste kennismaking met “Slow Train” vindt plaats in december 1978, tijdens een soundcheck in Nashville. Een nietsvermoedende getuige van dat eerste uur zou het lied waarderend als een bonustrack bij Street Legal plaatsen, waarschijnlijk. De openingsregel is een echo van de verzuchting op “We Better Talk This Over”:
I feel displaced, I got a low-down feeling - Sometimes I feel so low-down and disgusted
En uit datzelfde Street Legal-lied herkennen we ook de uitgesproken afkeer van schijnheiligheid en achterbaksheid: hier fulmineert de dichter tegen de companions die hun principes verzaken, de vijand die zich verbergt onder een ‘mantel van fatsoen’, blufkampioenen en ‘meesters van de suggestie’, in We Better veracht hij de opponent die two-faced en double-dealing is, leugenachtig en verraderlijk.
Daarbij blijft het niet, qua sfeer-, toon- en inhoudsgelijkenis. In “Changing Of The Guards” aanschouwt de protagonist spijtig de machtshongerige thieves and merchants, in “No Time To Think” oordeelt hij, net als in “Slow Train” dat winstbejag en commercie ons beheersen en ontmenselijken (“Mercury rules you,” bijvoorbeeld) en überhaupt herinnert de trein die hier traag om de bocht verschijnt aan de trein die in het slotlied van Street Legal vertrekt: There is a long-distance train, pulling through the rain.

Nu zijn treinen geen nieuw verschijnsel in Dylans oeuvre, natuurlijk. Dit is het negenentwintigste officiële lied waarin een trein langs tuft, en al uit de hoestekst van Highway 61 Revisited, vijftien jaar hiervoor, blijkt Dylans fascinatie voor het beeld van de slow train. Die tekst opent met “On the slow train time does not interfere”, Autumn wijst een paar regels verder op de voorbij kruipende slow train en afgesloten wordt de woest uitwaaierende prozatekst met de verhullende onthulling dat de onderwerpen van de liedteksten op dit album iets van doen hebben met mooie vreemdelingen, Vivaldi’s groene colbertje en de holy slow train, de heilige trage trein.
Het is een mooi, sterk, gietijzeren beeld, het beeld van de trein die langzaam om de bocht verschijnt. In deze liedtekst dreigender, duisterder, apocalyptischer dan we kennen van Dylan. Aanvankelijk, in de eerste jaren 60, staat de trein ‘gewoon’ symbool voor romantische Wanderlust, de romantische drijfveer van de verteller die het geluk achter de volgende berg hoopt te vinden. “Poor Boy Blues”, “Gypsy Lou”, “Paths Of Victory”, om maar een paar te noemen. Gaandeweg verwordt het beeld van de trein langzaam tot decorstuk, om de onthechtheid van de protagonist te illustreren, bijvoorbeeld. Zoals in “It Takes A Lot To Laugh” en “Visions Of Johanna”. Onheilbrengend worden de treinen pas in de jaren 70. Nachtelijke hitte treft hem met de verwoestende kracht van een goederentrein in “Simple Twist Of Fate”. In “Señor” is het laatste dat de ontklede, knielende verteller ziet (overigens een kopie van de executiescène op de laatste bladzijde van Kafka’s Der Prozeß) a trainload of fools en in de podiumpraat waarmee Dylan in 1978 dit lied altijd aankondigt, verhaalt de zanger over een treinreis waarbij een oude Mexicaan met duivelse trekken in zijn coupé zit: “Hij was slechts gekleed in een deken en was minstens 150 jaar oud. Ik kon zien dat de vlammen uit zijn ogen sloegen. En er kwam rook uit zijn neus.”
Een medepassagier die vraagtekens oproept over de reisbestemming. Bepaald geen muizige forens op weg naar zijn werk op de afdeling debiteurenbeheer, in ieder geval – eerder een demon op weg naar het Armageddon.

hak & tak: Dylan, Belafonte, haiku, Beatles & een beetje Burroughs

Bob Dylans allereerste baantje als muzikant in de studio was mondharmonica spelen voor Harry Belafonte op het nummer "Midnight Special" van het gelijknamige album. Met dat weetje ben ik groot geworden. In 2004 bevestigde Bob Dylan in Chronicles dat het echt zo is gegaan: "I'd be making my professional recording debut with Harry [Belafonte], playing harmonica on one of his albums called Midnight Special."
Bob Dylan eerste keer in de studio was dus tijdens de sessies met Harry Belafonte.

Volgens Searching For A Gem zit 't echter anders: "documentation found in 2001 in the RCA vaults along with the tapes dates the session [met Belafonte] definitively as having been recorded at Webster Hall, New York City, on the later date of 2 Feb 1962." Dat is na de opnamen, in november 1961, voor Bob Dylans debuutalbum.
De wereld staat op z'n kop: dat wat ik zeker wist is niet meer zeker.

En ik was helemaal niet van plan om over de opnamedatum van "Midnight Special" te schrijven. Wat ik wilde schrijven is dit: Bob Dylan vond de titel "If You Ever Go To Houston" van het album Together Through Life (2009) in de tekst van het nummer "Midnight Special", een nummer dat begin jaren zestig door Harry Belafonte werd opgenomen met een piepjonge nog onbekende Bob Dylan op mondharmonica. Dat heb ik niet zelf bedacht, dat las ik in het onverwacht aardige boek Haiku 61 Revisited van Robert MacMillan.
Wie schrijft er nou een boek vol haiku over de songs van Bob Dylan?
Het antwoord op die vraag is natuurlijk: Robert MacMillan, maar ik stelde die vraag niet om een antwoord te kunnen geven. Ik stelde die vraag om aan te geven hoe absurd het idee is: een boek vol haiku over de songs van Bob Dylan. Absurd.
Het wordt nog absurder: het werkt.
MacMillan schreef voor iedere door Dylan uitgebrachte song een haiku gevolgd door een uitleg variërend in lengte van één regel tot enkele bladzijdes. De vorm van haiku (3 regels) zorgt ervoor dat MacMillan de essentie van iedere song in een zeer beperkte hoeveelheid woorden moet vangen. Hij heeft hierbij goed gekeken naar, zoals hij zelf in het voorwoord van zijn boek schrijft, de manier waarop de samensteller van Anthology Of American Folk Music, Harry Smith, de songs op deze box kort, maar krachtig omschreef in het boekwerk bij deze box.
Ik dwaal af, het ging om "If You Ever Go To Houston" en "Midnight Special".

"Midnight Special":

If you're ever in Houston, oh you better do the right
You better not gamble and you better not fight

"If You Ever Go To Houston":

If you ever go to Houston
Better walk right
Keep your hands in your pockets
And your gun-belt tight
You'll be asking for trouble
If you're lookin' for a fight

De overeenkomsten tussen de twee songsteksten zijn opmerkelijk.
Er is meer. Eerder in "Midnight Special" zit de regel: "Yonder come Miss Rosie, how in the world did you know?" en nu de connectie tussen de tekst van dit nummer en Bob Dylan is gelegd is het lastig om in de "Miss Rosie" uit "Midnight Special" niet een voorbode te zien van "Rosie" in Dylans "Mississippi":

I was thinkin’ 'bout the things that Rosie said
I was dreaming I was sleepin' in Rosie’s bed

Al is dit misschien wat ver gezocht, toch kan ik het niet helpen dat ik hier aan denk.
Ik denk veel.
Soms te veel.

Aangezien dit bericht toch al van de hak op de tak gaat, kan dit er ook nog wel bij:
Net als de halve wereld luister ik dit weekend naar de nieuwe mix Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles. Ik ben diep onder de indruk van deze nieuwe mix en als dit een Beatles-blog was geweest had ik veel meer te vertellen gehad over deze uitgave.
De Dylan-connectie: Bob Dylan staat afgebeeld op de hoes van Sgt. Pepper en in de liner notes lees ik: "Inspired by Bob Dylan, from the arrival of Rubber Soul in December 1965 it was clear that The Beatles were exploring new aveneus with their lyrics."
de connecties tussen the Beatles en Bob Dylan beperken zich (uiteraard) niet tot Sgt. Pepper. The Beatles bewonderden Bob Dylan en Bob Dylan bewonderde The Beatles. Uit zo'n situatie ontstaan bijna als vanzelf de connecties. Wie schrijft ze eens allemaal op?

Terwijl ik bedenk dat ook William Burroughs op de hoes van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is afgebeeld, een Beat-schrijver die (indirect) ook te vinden is op een hoes van een Dylan-album en een van de zes schrijvers wiens werk ik aan het (her-)lezen ben om Dylan & de Beats te kunnen schrijven, vervang ik de inmiddels afgelopen cd Sgt. Pepper voor The Bootleg Series vol. 9 - The Witmark Demos 1962 - 1964. Is er een groter contrast denkbaar dan tussen het "knutselwerk" Sgt. Pepper en de "het is wat 't is" Witmark Demos van The Bootleg Series vol. 9? Ik heb dat contrast niet bewust opgezocht, het ontstaat zoals zoveel ontstaat.


Face Value flyer




Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #48


Uit het boek Waldemar Post; de laatste illustrator.


The Comic Book And Me #45

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Met dank aan het overzicht van Brian Cronin [zie hier] heb ik weer twee comics met een Dylan-verwijzing gevonden. De eerste is Catwoman #49. Catwoman vraagt "Dylan quotes permissible?" voor ze uit "Like A Rolling Stone" citeert:



De tweede comic in deze aflevering van "The Comic Book And Me" is Nightwing #140 met - zoals Brian Cronin in zijn overzicht aangeeft - een verwijzing naar "Positively 4th Street".
Met de wetenschap dat er een verwijzing naar "Positively 4th Street" in deze comic zit, kan ik de woorden "Forever Young" een paar pagina's eerder haast niet anders dan als ook een verwijzing naar een Dylan-song zien.


Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #47


Luister naar The Bootleg Series vol. 9, cd 1 track 19.
[met dank aan Simon]

Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #46

"Ballad Of A Thin Man II"
Of hoe zeg jij het altijd? "Dylan horen waar hij niet is"?
Ik luister naar dit B-kantje van Robbie Williams [luister hier] waarin een (andere) Mr. Jones gefileerd wordt. Over wie het gaat heeft Robbie nooit gezegd maar de meest plausibele uitleg is dat het gaat over David Bowie.

Als je de tekst erbij pakt:

Bowie heeft ooit over zichzelf gezegd dat hij een National Treasure was
Hij was een Lord
Hij heeft een hartaanval gehad
"You're the oddest ever" - Space oddity
"He can never pass as straight" - Bowie's bi-seksualiteit
Bowie's echte naam David Robert Jones

Gerbrand

Dylan kort #1233

Jan Vollaard over "The Times They Are A-Changin'" zoeken op streaming diensten, uit NRC Handelsblad van 12 mei, zie afbeelding. [met dank aan Alja]
Nell Westerlaken - "Relax, mensen: laat je medebezoeker wel ademhalen", schitterende column in de Volkskrant van vandaag, zie hier. [met dank aan Herman]
In de documentaire "I'm not your negro" over James Baldwin is een fragment te zien van Bob Dylan die "Only A Pawn In Their Game" zingt. [met dank aan Herman]
James Baldwin-vraag: In mijn hoofd zit een stemmetje dat mij zegt dat ik Bob Dylan ooit in een boek van James Baldwin ben tegengekomen, ik weet niet meer welk boek dat is. Wie kan mij de titel van dat boek geven?
"Bob Dylan wordt 76, hier zijn meest Joodse songs", zie hier.
"Als Bob bezongen wordt", zie hier.
Museumtijdschrift: Face Value, zie hier.
Breda Jazz: Fernando Lewis speelt Bob Dylan, zie hier.

Face Value in De Fundatie

Nooit eerder zag ik een Dylan-shirt in een museum. Vandaag in museum De Fundatie te Zwolle waren Dylan-liefhebbers gekomen om de werken van Face Value te bekijken, waaronder de man met het Dylan-shirt om zijn schouders. En wat bleek? Dylan-liefhebbers zijn net gewone mensen. Niet de Dylan-liefhebber, niet de werken van Bob Dylan, zijn de vreemde eend in de bijt in museumland, maar de mannen en vrouwen die het maar moeilijk kunnen accepteren dat een muzikant als Bob Dylan misschien wel meer kan dan alleen muziek maken, zoals tekenen en schilderen op een bovengemiddeld niveau.
Het was vandaag druk bij De Fundatie, maar niet zo druk als ik had verwacht. Er was meer belangstelling voor de werken van Jeroen Krabbe, dan voor de werken van Bob Dylan. Muzikant en componist Michiel Borstlap leek er wat verloren bij te staan terwijl zijn werk audire et videre I  in het atrium klonk. Hoeveel mensen namen de moeite om met de trap of lift helemaal naar de bovenste verdieping van De Fundatie te gaan om daar bijvoorbeeld het schitterende werk Waterijsje van Miriam Meulepas te bekijken?
Ondanks de drukte waren de twaalf werken van Face Value goed te bekijken, mede door de wijze waarop de zalen in De Fundatie zijn ingericht. De werken twaalf door Bob Dylan gemaakte werken hangen over drie wanden aan een zijde van de zaal, aan de andere zijde van de zaal hangen de tussen 1651 en 1658 door Gerard ter Borch gemaakte portretten van Willem Craeyvanger, Christine van der Wart en hun kinderen. Het contrast tussen de werken van Bob Dylan en Gerard ter Borch werkt - voor mij - goed.
In De Fundatie klonk geen muziek (althans, niet van Bob Dylan). De muzikant Bob Dylan laat zich in De Fundatie van een andere kant zien: als beeldend kunstenaar. Of hij een groot beeldend kunstenaar is of dat zijn werken 'alleen maar' in musea hangen omdat hij eerder naam wist te verwerven als muzikant, daar zullen de meningen over blijven verschillen.
De portretten van de drie vrouwen en negen mannen kijken de toeschouwer aan. De door Bob Dylan gebruikte kleuren zijn beperkt in aantal, maar in alle portretten min of meer gelijk waardoor een eenheid tussen de portretten ontstaat. Ook de titels - iedere titel bevat het woord "face" en een naam - van de werken zorgen voor een eenheid, Deze twaalf werken horen bij elkaar.
Maar ondanks die eenheid zijn het toch twaalf individuen die de museumbezoeker vanaf de wanden van De Fundatie aanstaren en ieder door Bob Dylan geportretteerd individu lijkt een mysterie met zich mee te dragen. De twaalf werken intrigeren genoeg om een tweede bezoek in gedachten reeds te plannen.
Voor de tentoonstelling van Face Value in De Fundatie is geen catalogus gedrukt, maar de catalogus van de tentoonstelling van Face Value in Chemnitz (zomer 2016) is te koop in De Fundatie.
De twaalf door Bob Dylan gemaakte portretten hangen nog tot en met 20 augustus in De Fundatie, daarna gaan de werken terug naar Amerika om waarschijnlijk voorlopig niet meer beschikbaar te komen voor tentoonstellingen.
Mocht je voor 20 augustus de kans hebben om de werken in Zwolle in te gaan bekijken, dan kan ik je dit zeker aanraden.
Meer informatie is te vinden op de website van De Fundatie, zie hier.




Clipphanger: Wie is Bob Dylan?

Mister D.

Mister D.

Naast mij ligt het door Eric Sackheim samengestelde boek The Blues Line. In dit boek staan transcripties van teksten van oude bluessongs. Soms lees ik in dit boek, nooit meer dan een bladzijde of vier, vijf per keer. De songteksten in The Blues Line lezen als poëzie en niet zomaar poëzie maar poëzie van grote klasse.
In The Blues Line kwam ik de volgende regels tegen:

I twisted and I tumbled
I rolled the whole night long
I twisted and I tumbled 
I rolled the whole night long
I didn't have no daddy to
hold me in his arms

Deze regels komen uit "Eagles on a Half" van Geechie Wiley.
Een paar bladzijden verderop in hetzelfde boek staat de tekst van "Death Sting Me Blues" van Sara Martin met de regels:

Blues, you made me roll and tumble
you made me weep and sigh

En Muddy Waters nam "Rollin' And Tumblin'" op, dat begon met:

Well, I rolled and I tumbled, cried the whole night long
Well, I rolled and I tumbled, cried the whole night long
Well, I woke up this mornin', didn't know right from wrong

Wat bovenstaande volgens mij vooral laat zien - en er zijn veel meer voorbeelden in The Blues Line te vinden - is dat het onmogelijk is om uit het niets een nieuw kunstwerk te creëren. Goede kunst steunt altijd op de fundamenten van eerdere werken.
Aan de andere kant is het ook zo dat alleen goede kunst als fundament voor nieuwe werken kan dienen.

Het gedicht "Op de drempel" van Victor Schiferli uit de bundel Toespraak in een struik (2008) bevat de regels:

De radio speelt zacht maar er is eigenlijk niets 
om uit te zetten. Alleen Louise en haar minnaar,  
die danig in elkaar opgaan.

Nergens in de bundel wordt duidelijk dat Schiferli "Visions Of Johanna" van Blonde On Blonde nodig had om deze regels te kunnen schrijven (of het moet het citaat uit deze songtekst zijn die voorafgaand aan het gedicht in deze bundel staat afgedrukt).

Het is onmogelijk om als kunstenaar te werken zonder geïnspireerd te zijn of te inspireren, zo lijkt het wel, en u doet dat als geen ander.

Happy birthday, Mister D.

Tom Willems

Trouw (23 mei)

Trouw van vandaag heeft een artikel over de tentoonstelling Face Value, vanaf morgen te zien in Museum de Fundatie te Zwolle. Althans, zo lijkt het, afgaande op de voorpagina van de krant (zie afbeelding bij dit bericht). Het artikel van Joke de Wolf gaat echter helemaal niet over Bob Dylan of Face Value, maar over mensen die bekendheid hebben verworven in de politiek, muziek, o.i.d. en vervolgens gaan schilderen en exposeren. De Wolf heeft het meerdere malen over schilderen als "hobby", een slechtere woordkeuze is niet denkbaar.
Uit alles blijkt dat De Wolf de schilderijen van acteurs, muzikanten, politici, etc. niet serieus kan nemen omdat het schilderijen zijn van acteurs, muzikanten, politici, etc.
Het is jammer dat De Wolf in haar artikel niet ingaat op de kwaliteiten - of het gebrek daaraan - van beeldend kunstenaar Bob Dylan, een gemiste kans.

[met dank aan Marnix]

De Volkskrant van 23 mei heeft een bijlage over De Fundatie met een hele pagina over Face Value. [met dank aan Simon]

De leeslijst (2) - door Leo

Over het gedicht Voor Marc Bolan, geschreven door Peter Holvoet-Hanssen


IK BOBDYLAN, JIJ BOBDYLANT


‘Voor Marc Bolan’ heet het gedicht van Peter Holvoet-Hanssen. Het gaat over Bolan, zanger en gitarist van de glamrockband T-Rex. De zanger verongelukte in 1977 toen zijn auto tegen een boom, een esdoorn, reed.  Het is wonderlijke taal waarmee de dichter dicht. ‘Glimglam jezelf uit maan’. ‘Kom dans jezelf uit stof’.  ‘En zwaan voorbij de esdoorn/kleine bowie/tien is gecrasht/maar elf/ is van koper’.  Regel na regel laat hij mij verbluft achter, verward ook, want zijn woorden trekken mij uit mijn eigen veilige woordgebruik. Ik weet nooit zo goed wat ik met zijn poëzie aan moet. De verwarring gewoon verwarring laten zijn, denk ik steeds vaker. En zuig op zijn woorden als op een toverbal. Misschien is dat zijn aantrekkingskracht: ik word van het lezen van zijn poëzie geen verstandiger mens.
Het gedicht is opgenomen in de bundel Als een zwerfkei,  waarvoor Nederlandstalige dichters op verzoek een gedicht schreven over Bob Dylan.  Ja, over Dylan, niet over Marc Bolan…
Maar als een bal onder water die plots wordt losgelaten en omhoog springt staat er aan het einde van de tweede strofe de versregel

bobdylan je als regen in een krater

Lees wat er staat: het werkwoord bobdylan. Ik bobdylan, jij bobdylant. Voor iemand als ik, die al langer dan levenslang optrekt met de liedjes van Bob Dylan, verbeeldt dit werkwoord in één brandend ogenblik de betekenis die Dylan voor mij heeft. Het is een geniale sluiproute waarlangs een woord leven wordt. Dat is, uiteindelijk, als de toverbal is opgezogen, al zijn poëzie.

Dylan & reclame

Ik heb een aantal jaren geleden een aantal malen geschreven over reclame voor albums en singles van Bob Dylan op binnenhoezen van elpees en achterzijden van single-hoezen. Vandaag voor het eerst in een lange tijd vond ik een niet eerder geziene binnenhoes met reclame voor een Dylan-album:


Dylan vinden waar hij niet of nauwelijks is #45

Dag Tom,

ik ben al enige tijd op zoek naar een nieuwe wagen en zo belandde ik vorige donderdag in een Alfa Romeo garage.
Mijn oog viel onmiddellijk op de Mito. De verkoper heeft mij een prijsofferte gemaakt en ik ging er nog eens over nadenken.
Gisteren was ik een beetje aan 't surfen op het internet en na het intikken van "alfa romeo commercials" kwam ik bij onderstaand filmpje terecht:


Onmiddellijk verder gezocht en ik vond het volgende:


 Volgende week ga ik de wagen bestellen. Nu alleen nog de kleur kiezen (tangled up in blue?)

Toeval bestaat niet.
Groetjes
Dirk

Appie

Het moet ergens begin jaren negentig zijn geweest. Door Lochem scheurde een klein ventje met een grote zwarte kuif op een solex. Hij droeg een roze t-shirt waarop een gigantisch portret van Bob Dylan stond gedrukt. Dat was Appie Daalmeijer, de enige man die ik ken die een roze t-shirt en een solex er bad ass kon laten uitzien.

April 2011, voor de presentatie van mijn eerste boek, de Bob Dylan Aantekeningen, heeft een medewerker van de boekhandel Appie Daalmeijer uitgenodigd om een aantal nummer van Bob Dylan te spelen. Het roze t-shirt en de solex zijn dan inmiddels verdwenen. Appie is zenuwachtig, maar speelt schitterend enkele nummers van Bob Dylan.

Na die boekpresentatie liep ik Appie zo nu en dan op straat tegen het lijf en maakten we een praatje, altijd over Bob Dylan. Ik was een of twee keer bij hem thuis om te luisteren naar Bob Dylan en ik zag en hoorde hem Bob Dylan spelen, samen met Stef Woestenenk, in het kleinste theater van de weide omgeving. In de pauze stapte hij op mij af. "Was het goed?", vroeg hij.
"Je was weer geweldig, Appie," gaf ik hem terug.

En nu is het voorbij. Appie Daalmeijer is vanochtend op 67-jarige leeftijd overleden. De wereld is een groot Dylan-vertolker ontnomen.

aantekening #6348

Bij het lezen van het stuk van Jochen over "I Threw It All Away" en de liefde van Nick Cave voor de muziek van Bob Dylan (zie hieronder) moest ik denken aan Bob Dylans "Bye And Bye" van het album "Love and Theft" met die verwijzing naar wel het bekendste nummer van Nick Cave:

I’m rollin’ slow—I’m doing all I know
I’m tellin’ myself I found true happiness
That I’ve still got a dream that hasn’t been repossessed
I’m rollin’ slow, goin’ where the wild roses grow

~ * ~ * ~

Sinds een week of twee bestaat mijn muzikale dieet hoofdzakelijk uit afleveringen van Bob Dylans radioshow Theme Time Radio Hour en de muziek van Howlin' Wolf. In een van de afleveringen van Theme Time Radio Hour draait Bob Dylan "I Asked For Water" van Howlin' Wolf, dat beviel mijn oren zo goed dat ik alleen maar meer van Wolf wilde horen. En dus haalde ik de (slechts) 2 cd's die ik van Wolf heb van zolder.
Mijn muzikale dieet van Theme Time Radio Hour en Howlin' Wolf werd afgelopen weekend aangevuld met The Bootleg Series volumes 1 - 3.
Toen The Bootleg Series volumes 1 - 3 in 1991 verscheen was ik verre van een doorgewinterde Dylan-luisteraar. Ik had een album of drie, vier van Dylan gehoord en moest enkele weken van de zomervakantie werken om de aanschaf van The Bootleg Series volumes 1 - 3 te kunnen bekostigen. 
Een schok was het, voor het eerst luisteren naar The Bootleg Series volumes 1 - 3 met mijn achttienjarige oren. Die schok werd alleen maar groter bij de realisatie dat ik luisterde naar de inhoud van Bob Dylans prullenbak. Er is geen artiest waarvan de inhoud van de vuilnisemmer zo schittert als die van Bob Dylan. Luisteren met zonnebril op.
Afgelopen weekend luisterde ik voor het eerst naar de recente cd-heruitgave van The Bootleg Series volumes 1 - 3 en wat blijkt? De opnamen zijn opgepoetst en van een opmerkelijk betere geluidskwaliteit dan dezelfde opnamen op de oorspronkelijke box uit 1991. En dan te bedenken dat ik nog geen €15,- heb betaald voor die uitstekend klinkende nieuwe editie van Dylans prullenbak! 

~* ~ * ~

Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles verscheen. Om dat te vieren wordt het album opnieuw uitgebracht in een opgepoetste versie en voorzien van een greep uit de muzikale prullenmand van The Beatles. 
Om dit feestje wat extra glans te geven heeft BBC een aantal minidocumentaires gemaakt. Die minidocumentaires draaien om de personen die op de iconische hoes van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band staan afgebeeld. 
Een van de personen op die hoes is Bob Dylan. De minidocumentaire van de BBC over Bob Dylan is hier te zien. [met dank aan Rob]

~ * ~ * ~

Ik was het vergeten, maar er is een videoclip waarin zowel Bob Dylan als Milli Vanilli, Woody Harrelson en Woopi Goldberg te zien zijn. Enig idee? Het gaat om een videoclip van Traveling Wilburys, de groep die ontstond toen voormalige Beatle George Harrison een bonustrack voor een maxisingle moest opnemen. De track die voor de maxisingle werd opgenomen was "Handle With Care" en verscheen nooit op die maxisingle van George Harrison, maar wel op het eerste album van Traveling Wilburys, de gelegenheidsformatie bestaande uit Bob Dylan, George Harrison, Tom Petty, Jeff Lynne en Roy Orbison. Voor bedoelde videoclip, zie hier.

~ * ~ * ~

Wat is het toch heerlijk om weer eens naar The Bootleg Series volumes 1 - 3 te luisteren. Ik ken het allemaal van voor naar achter en weer terug en toch valt steeds weer mijn mond open van verbazing bij het beluisteren van al die schitterende muziek op deze drie cd's.
En dan te bedenken dat 't de inhoud van z'n prullenbak is.

~ * ~ * ~

De tweede cd van The Bootleg Series volumes 1 - 3, wie goed luistert herkent in "If Not For You" het gitaarspel van voormalige Beatle George Harrison. 
Op Under The Red Sky, het album dat verscheen direct voorafgaande aan de The Bootleg Series volumes 1 - 3 is dezelfde gitarist te horen, de gitarist bij wie Traveling Wilburys begon.
Er zullen best mensen zijn die denken dat 't toeval is.

~ * ~ * ~


I Threw It All Away - door Jochen

I Threw It All Away (1969)

“Dat lied heeft altijd iets gehad, een eenvoud, een onverschrokken soort eenvoud. Maar tegelijkertijd is het zo… zo krachtig. Ik ben altijd laaiend afgunstig geweest op dat lied.”

Aldus Nick Cave op de vraag of er een song bestaat waarvan hij zou willen dat hij het zelf had geschreven. Een fan had wel kunnen raden dat Cave “I Threw It All Away” zou noemen. Al ruim twintig jaar gaat het verhaal rond dat hij in elke stad waar hij komt een exemplaar van Dylans Nashville Skyline koopt, en de bron van dat verhaal is Cave zelf, in een interview met Andy Gill voor het blad Q, mei ’95:
Ik blijf telkens maar weer een en hetzelfde album kopen; ik heb zó ontzettend veel versies van Nashville Skyline – ik heb van Dylan zo langzamerhand wel … weet ik veel, zoveel als nodig is.

En als de Australiër in 1997 wordt gevraagd om de muziek bij de film To Have And To Hold te verzorgen, verschijnt er een Original Soundtrack met twintig originele composities en één cover: “I Threw It All Away”, gezongen door de legendarische Scott Walker.
De voormalige zanger van de gotische punkband The Birthday Party, die vanaf de jaren 80 vrijwel jaarlijks hoogstaande soloplaten uitbrengt, is een doorgewinterde Dylanfan. In zijn recente bundeling The Sick Bag Song, een verzameling gedachten, gedichten en schetsen die hij gedurende zijn vele vlieguren op de kotszakjes noteert, vinden we ook de poëtische weergave van de eerste en enige ontmoeting met zijn held (Glastonbury, 1998) terug:

Then slowly, extending from his sleeve,
A cold, white, satin hand took mine. 
Hey, I like what you do, he said to me. 
I like what you do, too, I replied. I nearly died. 
Then his hand retracted up his sleeve,
And Bob Dylan turned and took his leave,
Disappearing back into the rain.

Dylan kort #1232

"Zin op Zondag in teken van Bob Dylan", zie hier.
"De heer Buwalda vindt songteksten van Dylan deplorabele fuckgedichten", zie hier. [met dank aan Martijn] De link verwijst naar een deel van de column van Peter Buwalda. Ik heb 't hele stuk gelezen. Het tweede stuk is niet beter of opzienbarender dan het stuk dat gratis op internet te lezen is.
"De laatste trein roept Bob Dylan", zie hier. [met dank aan Dirk]
"Bob Dylan in De Windwijzer", zie hier.
"KANTeLing 2017: Bob Dylan en Guido Gezelle", zie hier.
"Bob Dylan villen", zie hier.

Dylan kort #1231

Setlists: 4 mei, 5 mei, 7 mei (live debuut van "This Nearly Was Mine") en 8 mei.
The Bootleg Series vol. 1 - 3 werd onlangs opnieuw op vinyl uitgebracht. Later deze week verschijnt The Bootleg Series vol. 1 - 3 opnieuw op cd. De verpakking heeft ongeveer het formaat van een dvd-doos. Deze nieuwe uitgave zal zo'n €17,- kosten. Zie ook de afbeelding bij dit bericht. [ met dank aan Gerbrand]
Uncut van juni heeft een artikel van zes pagina's over Bob Dylans Europese tournee, Triplicate en meer. [met dank aan Theo]
De film The Age Of Adaline (2015) bevat Dylans "Simple Twist Of Fate" [met dank aan Alja] "Simple Twist Of Fate" is ook te vinden op de soundtrack van deze film, zie hier.
Waarom weet ik niet, maar ik moest gelijk denken aan een geheel andere film waarin een ander nummer van Bob Dylan te horen is, zie hier.
"Bob Dylandienst in Morgensterkerk met zanger Wim Bevelander", zie hier.
"De 'Workingman's Blues #2' klinkt in het Nederlands net zo rauw als in het Engels", Janita Monna over de Bindervoet & Henkes-vertalingen, zie hier.
"Nostalgie met Appie en Stef", zie hier.
"Muzikale lezing over de ongrijpbare Bob Dylan" door Marc Stakenburg, zie hier.

The Comic Book And Me #44

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Voor de 70ste verjaardag van Bob Dylan maakte Brian Cronin een overzicht met 70 comics met een verwijzing naar Bob Dylan. In eerdere afleveringen van "The Comic Book And Me" heb ik vaak naar die lijst van Cronin gewezen.
Met dank aan het geweldige overzicht van Brian Cronin heb ik weer drie comics met een Dylan-verwijzing aan mijn collectie kunnen toevoegen: Marvel Team Up #122 (zie hier), The Mighty # 3 en 10 (zie hier en hier).
Wat Brian Cronin in zijn overzicht niet vermeld heeft is dat een van de hoofdpersonen in Marvel Team Up de naam Fate draagt en dat daarom (waarschijnlijk) deze comic de titel "A Simple Twist Of... Fate" heeft gekregen.
The Mighty is - voor zover ik heb kunnen achterhalen - een serie van 12 comics. Brian Cronin heeft maar liefst 3 van deze 12 comics in zijn lijst opgenomen. Twee van de drie door Cronin genoemde nummers van The Mighty heb ik dus gevonden. Cronin noemt in zijn lijst ook nog #5 (zie hier).
Naast de eerder genoemde nummers 3 en 10 heb ik ook nummer 6 van The Mighty gekocht. En ook in deze comic is een Dylan-verwijzing op de titelpagina te vinden. Het gaat - net als bij #5 - niet om een door Bob Dylan geschreven nummer, maar  om een door Bob Dylan opgenomen nummer:


Dylan kort #1230

Setlists: 25 april, 26 april, 28 april, 29 april, 30 april en 3 mei. [vanaf 30 april is "Don't Think Twice, It's All Right" weer van de setlist verdwenen om plaats te maken voor "To Ramona"]
Parterre: "Bob Dylan in Belgium", zie hier. [met dank aan Tommy en Dirk]
Wim van Leest onder andere over gebruik van "I Want You" in een reclamefilmpje, zie hier. [met dank aan Dirk]
8 Weekly over Triplicate, zie hier.
Sjoerd de Jong over het derde deel Dylan-vertalingen van Bindervoet en Henkes, zie hier.

ingezonden mededeling:

Wat: Bob Dylan-kerkdienst
Wanneer: 14 mei 2017
Waar: Gereformeerde Kerk De Morgenster,
Muilwijckstraat 1
3353 VD Papendrecht
Aanvang: 17.00 uur
Entree: gratis

Bob Dylan-kerkdienst in Papendrecht
Op zondag 14 mei wordt om 17.00 uur in Papendrecht een Bob Dylan-kerkdienst gehouden. In deze dienst klinken geen Psalmen of gezangen, maar de muziek van de bekende singer-songwriter Bob Dylan. En meezingen mag!
Bob Dylan won vorig jaar de Nobelprijs voor literatuur. En terecht. De teksten van Dylan kennen een grote rijkdom. En wat veel mensen niet weten: hij verwerkt veel religieuze en Bijbelse teksten in zijn songs. In de dienst zal daar de nadruk op vallen.
In de dienst gaat ds. Piet van Die in op het religieuze aspect in het werk van Dylan. Er worden clips van de singer-songwriter getoond. Maar de nadruk ligt op livemuziek die wordt gespeeld en gezongen door Wim Bevelander. Wim is bekend van zijn eigen cd’s, maar hij is ook een liefhebber van Dylan en kan diens liedjes schitterend vertolken.
Iedereen is van harte welkom in de dienst. Je hoeft er zeker niet religieus voor te zijn. De deur staat vanaf 16.30 uur open. Wim Bevelander speelt vóór de dienst al een aantal songs. Na afloop is er koffie en thee en volop gelegenheid om elkaar te ontmoeten en na te praten.

Ds. Piet van Die, de voorganger in deze dienst, is een Dylan-fan.

Meer informatie is te vinden op de website van Piet van Die, zie hier.

The Man In Me (1970) - door Jochen

The Man In Me (1970)

De kleurrijke gitaarbeul en volbloed muzikant Jack White mag zich tot de intiemere kennissen van Dylan rekenen en bewoont een groot huis met een flinke lap grond in Nashville. In maart 2017 krijgt hij bezoek van de journalist Alec Wilkinson, die voor The New Yorker een artikel schrijft over deze polymath, deze uomo universalis, en daarvoor wordt rondgeleid over het terrein. Drie hagelwitte pauwen paraderen hooghartig rond. Er staan wat gebouwtjes achter het huis. In een daarvan bevindt zich een atelier, een stoffeerderij – White is ooit opgeleid tot stoffeerder. In een ander gebouw heeft White een bowlingbaan met drie banen laten aanleggen, waar hij af en toe met vrienden gaat bowlen. De journalist ziet het ballenrek, met daarop bont beschilderde bowlingballen, voorzien van naamplaatjes. De bal van Bob Dylan is verfraaid met een portret van John Wayne.
Het is een intrigerend, bijna surrealistisch beeld dat zich nu opdringt: Bob Dylan in Nashville, gadegeslagen door albino siervogels, bowlend met het hoofd van John Wayne, terwijl Jack White op een psychedelisch gestoffeerd kuipstoeltje de score bijhoudt. Een beeld dat zó in de cultfilm past die de combinatie Bob Dylan + bowlen heeft gemunt, The Big Lebowski (1998).

Het is een bijzondere kunst, de vaardigheid om een filmscene dusdanig met een lied te versmelten dat het beeld zich in het collectieve bewustzijn van miljoenen kijkers vestigt. Heel veel voltreffers zijn er ook niet. “Stuck In The Middle With You” en de martelscene in Reservoir Dogs, “As Time Goes By” in Rick’s café in Casablanca, “The End” van The Doors in Apocalypse Now.
“The Man In Me” hoort inmiddels ook bij dat exclusieve clubje, en dat hebben we te danken aan T Bone Burnett, de “Musical Archivist” (hij voelt zich hoogst ongemakkelijk bij de gebruikelijke functieaanduiding “Musical Supervisor”, vandaar). Burnett heeft sedertdien een Olympische status opgebouwd in de filmwereld, ook op compositorisch gebied, en grossiert in Grammy Awards, Oscarnominaties (eenmaal gewonnen) en alle andere denkbare prijzen, voor zijn muzikale bijdragen aan films als The Hunger Games, O Brother Where Art Thou en Crazy Heart. Daarnaast is hij een veelgevraagd muziekproducer en ook dat doet hij niet voor de minsten: Roy Orbison en Los Lobos, om maar twee voorbeelden te noemen.
Dylanconnecties zijn er genoeg. Indirect sowieso: T Bone produceert zowel de platen van het bandje van Dylans zoon Jakob, The Wallflowers, als diens soloalbum Women & Country. En natuurlijk het Lost On The River-project, de ambitieuze onderneming van A-artiesten als Elvis Costello en Jim James om een stapeltje vergeten teksten uit Dylans Big Pink-periode op muziek te zetten.

Dylan kort #1229

Voordeel voor Knack-lezers, zie hier.
Vitalski blogt: "State of being" (Bob Dylan in Lotto Arena), zie hier.
29 april: Hard Rain speelt Bob Dylan, zie hier.
Bibliotheek Genk: Ik meldde al eerder over de Dylan-activiteiten in de bibliotheek Genk. Inmiddels is de lijst nog langer geworden, onder andere is Patrick Roefflaer aan het programma toegevoegd, zie hier.
Cover: Binnenkort verschijnt Joan Osborne Sings The Songs of Bob Dylan, zie hier.
Clinton Heylins boek Trouble In Mind: Bob Dylan's Gospel Years verschijnt op 14 november, zie hier. Vermoedelijk zal rond diezelfde tijd het volgende deel van The Bootleg Series verschijnen.
100 Songs is een boek met de honderd belangrijkste / beste / mooiste songteksten van Bob Dylan. Zeg maar een Selected Lyrics. 100 Songs verschijnt op 31 oktober.

The Comic Book And Me #43 [inhaalslag]

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"

Een kleine inhaalslag (of drie afleveringen van "The Comic Book And Me" in één bericht). Allereerst de schitterende hoes van Wonderland Gone Wrong van Mad Hatter, een getekende parodie op / eerbetoon aan Bob Dylans World Gone Wrong en het boek Alice In Wonderland van Lewis Carroll.


Gerbrand was zo aardig om mij deze afbeelding te sturen (waarvoor dank!) en uit een bericht op Facebook waar Gerbrand mij op wees maak ik op dat deze hoes getekend is door Chaz, zie hier.

Op de laatste dag van 2016 plaatste ik hier een aflevering van "The Comic Book And Me" rond misschien wel Amerika's meest bekende tekenaar van de underground comics, Robert Crumb. 
Robert Crumb is een groot verzamelaar van oude muziek, des te verrassender is het om - wederom - Bob Dylan in een van zijn comics tegen te komen. (In hetzelfde boek zit een verhaal waarin Crumb zijn afschuw van de moderne muziek duidelijk maakt). De afbeelding van Bob Dylan - niet Crumbs beste tekening - staat helemaal aan het begin van een verhaal over de jaren zestig.



Zoals de verschillende afleveringen van "The Comic Book And Me" hebben laten zien beperkte ik mij tot voor kort - als het om beeldverhalen gaat - tot de Amerikaanse comics. Onder invloed van 'mevrouw Tom' heb ik wat meer oog gekregen voor het gewone (Nederlandstalige) stripboek.
Tijdens een van de zoektochten naar leesvoer (strips) dacht ik aan Frans die mij ooit liet weten dat in afleveringen 12 en 16 van Jonathan Bob Dylan te vinden is (zie hier). Toen ik niet zo lang geleden de kans kreeg om Jonathan 12 te kopen deed ik dat. Na het lezen van dit boek was ik overstag, ik wilde meer uit de Jonathan-reeks lezen.
Bij de eerst volgende gelegenheid kocht ik Jonathan 7 en 11. Jonathan 7 heb ik net gelezen. Tot mijn verbazing kom ik ook in deze aflevering van Jonathan Bob Dylan tegen.
Allereerst staat op de achterzijde van dit stripboek onder de tekst "je leest dit verhaal en je luistert naar" onder andere The Freewheelin' Bob Dylan.
Daarnaast is op een van de tekeningen in dit stripboek de door Milton Glaser ontworpen poster van Bob Dylan te zien.


En Jonathan 11? Geen idee of Bob Dylan ook daar in voorbij komt. Dat boek moet ik nog lezen.

Dylan kort #1228

Setlists: 20 april, 21 april, 22 april, 24 april.
Gazet van Antwerpen: "Vakman Bob Dylan pakt hele Lotto Arena in", zie hier. [met dank aan Bart]
De Morgen: "Bob Dylan in de Lotto Arena: veel klassiekers weinig nostalgie", zie hier. [met dank aan Bart]
De Redactie: "Will Tura: 'Bob Dylan klonk helemaal zoals ik hem mij voorgesteld had'", zie hier. [met dank aan Bart]
Humo: "Bob Dylan in Lotto Arena", zie hier.
De Standaard: "Dylan in de Lotto Arena: Een jazz-ensembletje in een groezelig café", zie hier. [met dank aan Bart]
Dagblad vh Noorden: "Van de dood naar Bob Dylan en weer terug", voor de eerste paar regels van het artikel, zie hier.
Focus Knack: "Bob Dylan in de Lotto Arena: Hoogst elegant, maar met excentrieke trekjes" voor de eerste paar regels van het artikel, zie hier.
Nnieuws: "Bob Dylan speelt concert met 3 cd's in Lotto Arena", de titel is bijna langer dan het artikel, zie hier.
De award voor de beste titel boven een artikel gaat naar Dennis van Goethem van Nieuwsblad: "Bob blijft God", voor de eerste paar regels van het artikel, zie hier.


Dylan kort #1227

Peter Dejaegher: "Lessen in Dylan (24)", zie hier.
Cutting Edgde: Een recensie van Triplicate, zie hier.
Gazet van Antwerpen: "Ik heb Bob Dylan al 225 keer gezien", zie hier.
Cultureel Café Lochem organiseert op 23 juni een lezing door kunsthistoricus Jaap Nijland over Bob Dylans werken Face Value. Ap Daalmeijer zal enkele nummers van Bob Dylan spelen. Zie hier.
Heaven: "Bij de dood van 'Mr. Tamourine Man'", zie hier.
Saskia Goldschmidt - Verplicht gelukkig: "Ik kijk voorzichtig om me heen. Een lege ruimte, met een kale plank om op te zitten en te slapen, en bekladde muren. Deze staan vol met namen van bekende provo's en dichtregels van Bob Dylan en de Stones." [met dank aan Alja]
Saskia Goldschmidt - De Voddenkoningin: "Dylan zong zijn 'The Times They Are a-Changin'" En: "Mijn zonen zijn zakenmannen. The times they are a-changin'" En: "Het was het meest foute gebruik van de Dylanquote die ik me kon voorstellen." [met dank aan Alja]
Met dank aan de achternaam van de auteur moest ik gelijk denken aan het begin van Dylans "Cry A While":

Well, I had to go down and see a guy named Mr. Goldsmith
A nasty, dirty, double-crossin’, backstabbin’ phony I didn’t wanna have to be dealin’ with
But I did it for you and all you gave me was a smile
Well, I cried for you—now it’s your turn to cry awhile

Ik wens iedereen die vanavond naar Bob Dylan in Lotto Arena te Antwerpen gaat luisteren een bijzonder goed concert.

Dylan kort #1226

uit Plus (mei 2017)
Plus (editie mei 2017) heeft drie pagina's over Bob Dylan, zie afbeelding rechts [met dank aan Simon].
De puzzel in de Volkskrant van afgelopen zaterdag heeft bij horizontaal 29: "Was te beluisteren in AFAS en is te zien in De Fundatie." Dat is natuurlijk Bob Dylan. [met dank aan Simon]
Boekenbeurs: Zie cartoon onderaan dit bericht. Zoals bij een goede cartoon hoort schuilt er een kern van waarheid in de gemaakte grap. Het is opvallend hoe aanwezig Bob Dylan is in de boekenwereld sinds de Nobelprijs aan hem toegekend werd. [met dank aan Bart]
Elsevier: "Wie had gedacht dat Bob Dylan de Nobelprijs zou krijgen", zie hier. Wie kan mij vertellen of dit artikel ook in de papieren editie van Elsevier staat?
Wouter Braaksma over Bob Dylans concert van 16 april in AFAS Live, zie hier.
"Broeder Thomas ontdekt de monnik in Bob Dylan", Broeder Thomas was op 18 april bij het concert van Bob Dylan, hij viel op door zijn habijt, maar nog veel meer door zijn harde stem, zie hier. Wie kan mij het hele artikel sturen?
Het is nog ver weg, maar op 30 maart 2018 is in Bibliotheek Genk een avond rond Bob Dylan met Jan de Smet. Van 12 maart tot en met 6 mei 2018 worden albumhoezen van Bob Dylan in de Bibliotheek Genk tentoongesteld, zie hier.
"Beyond Here Lies Nothin'", 16 april, AFAS Live, zie hier.
AFAS Live, 18 april, luister hier.
DWDD: "De 9 duurste vinyl platen aller tijden", zie hier.
Souren Poems over het ophalen van de Nobelprijs door Bob Dylan, zie hier.



2007 revisited

2007, da's tien jaar geleden. Wat is nou tien jaar? Ik kan me alles, of in ieder geval veel, nog wel herinneren van 2007. In 2007 kwam er geen album uit van Bob Dylan, maar hij trok wel door Europa. In april kwam hij ook naar Nederland om twee of drie concerten te geven. In de Heineken Music Hall in Amsterdam waren die concerten. Ik was bij een van die concerten. Wat speelde hij toen ook al weer?
Het geheugen is toch niet zo goed. Bob Dylan opende beide concerten in Amsterdam met "Cat's In The Well", dat had ik nooit kunnen bedenken. Starend naar de setlist van het eerste concert in 2007 in Amsterdam, het concert waar ik was, moet ik bekennen dat ik me sowieso weinig van dit optreden kan herinneren. Wie mij had gevraagd of ik ooit Bob Dylan "Under The Red Sky" of "Watching The River Flow" in concert had horen spelen, had ik waarschijnlijk gezegd dat ik "Watching The River Flow" misschien, maar "Under The Red Sky" zeker niet had gehoord tijdens een van de Dylan-concerten waar ik geweest ben. Op 8 april 2007 speelde Bob Dylan beide nummers.
Ik herinner mij van dit concert "Just Like Tom Thumb's Blues" nog wel en dan vooral de guitige blik die mijn buurman mij tijdens dit nummer van achter zijn ronde brillenglazen toewierp. Ik herinner mij "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" en "Nettie Moore".
Herinner ik het mij echt of houd ik mezelf voor de gek?
Wat nog meer? Wat ik me nog herinner is Theme Time Radio Hour. In die dagen stond mijn computer nog op zolder, een grote kist met daarop een bakbeest van een beeldscherm. Zo'n ding wilde ik niet in de kamer hebben staan en dus was het een keer per week naar zolder om de meest recente aflevering van Theme Time Radio Hour van het internet te plukken en te beluisteren.
Wat is nou tien jaar? Da's niks en toch is er blijkbaar wel het een en ander uit mijn geheugen gegleden.
Even denken, wat bood het jaar 2007 nog meer aan Dylan-bijzonderheden. Volgens mij was dit het wel: geen album, twee concerten in Amsterdam en Theme Time Radio Hour.

Met bovenstaande in mijn hoofd haalde ik de map van 2007 uit mijn knipselarchief om door dat pak papier te bladeren en te kijken wat ik mogelijk vergeten was over dat jaar 2007. Dat bleek schrikbarend veel te zijn. Ik moet mijn zorgvuldig gekoesterde illusie van een goed geheugen maar loslaten. Ik vergeet te veel om nog te kunnen pochen over een goed geheugen.
2007 in een selectie uit de knipsels van dat jaar, te beginnen bij de twee zaken die ik me nog wel wist te herinneren:

Bob Dylan geeft op 8 en 9 april concerten in Heineken Music Hall te Amsterdam: