If Dogs Run Free (1970) - door Jochen

If Dogs Run Free (1970)

Na Star Trek heeft hij beslist een verdienstelijke vervolgcarrière gehad. Prijzen gewonnen (een Golden Globe en een Emmy Award voor zijn rol in Boston Legal, bijvoorbeeld), bestsellers geschreven, met een reiswebsite een vermogen van rond de $ 450 miljoen vergaard en redelijk succesvol geregisseerd en geproduceerd, maar iconisch blijft hij toch vooral dankzij die rol als Captain Kirk. Aanvankelijk is Star Trek maar matig populair en William Shatner speelt er ook niet heel lang in; een kleine vier jaar (1966-69). Maar dat geeft hem genoeg moed, en kennelijk ook krediet, om een plaat op te nemen: het bizarre, veel geparodieerde album The Transformed Man (1968).
Het is een pijnlijk mislukt, überpretentieus project, waarop Shatner klassieke literatuur, vooral Shakespeare, aan popsongs koppelt, zowel de toneelteksten als de songteksten schmierend en overacterend declameert, terwijl op de achtergrond gruwelijk verkitschte showorkestversies van de gekozen song dreutelen. “Lucy In The Sky With Diamonds” is wel een dieptepunt, maar Dylans “Mr. Tambourine Man” krijgt er ook flink van langs. Uit de zelfgeschreven hoestekst, perspublicaties en eerste interviews valt op te maken dat het geen grap is, dat Shatner werkelijk heeft toegegeven aan artistieke inspiratie en ambitie, en in eerste instantie reuze trots is op het resultaat. In latere jaren, na de karrenvrachten hoon en hilariteit, probeert hij zich af en toe halfhartigjes te distantiëren van het gedrocht, insinueert dan dat het eigenlijk een grapje was, maar in zijn autobiografie (Up Till Now, 2008) verklaart hij dan toch weer, met aantrekkelijke zelfspot:

In talkshows had ik al wel eens liedteksten van enkele populaire songs gedeclameerd, zonder verder blijvende schade aan te richten. Maar op mijn eerste album wilde ik meer, ik wilde de unieke relatie tussen klassieke literatuur en populaire songteksten verkennen. Ik wilde de poëtische kracht van taal demonstreren, zoals die, zowel in haar geschreven als in haar muzikale verschijningsvorm, de enorme verscheidenheid aan menselijke emoties vermag uit te drukken. Dat was mijn concept voor de plaat. 
Ik besloot om een selectie uit de mooiste literatuur te gebruiken als intro voor een song die daarop aansloot. Of op zijn minst een logisch gevolg daarvan kon zijn. Ik gebruikte bijvoorbeeld een stuk uit Cyrano de Bergerac, de “Gestegen, minder hoog, maar dan ook fier alleen” monoloog en liet dat overvloeien in Dylans “Mr. Tambourine Man”, waarvan werd gedacht dat het Dylans verwijzing was naar zijn ervaringen met LSD – en ik voerde dat dan op als een lied gezongen door een drugsverslaafde, die zichzelf beklaagt dat hij niet zonder drugs kan. 
Voor mij was het volstrekt helder. Maar blijkbaar vonden sommige mensen het een beetje onbenullig. Okee, veel mensen. Goed dan, de meeste mensen.

Tot de minieme minderheid die het niet helemáál onbenullig vindt, behoort zo te zien een van Shatners prominentere slachtoffers, Bob Dylan zelf. Anderhalf jaar na The Transformed Man neemt Dylan “If Dogs Run Free” op, de enige song in zijn catalogus waarin hij de tekst niet zingt of rapt, maar declameert. Minder geëxalteerd dan Shatner, maar toch.

Bob Dylan, 1981


Wie ging in 1981 met Veronica en Transalpino naar Londen om Bob Dylan te zien en heeft daar nog levendige herinneringen aan?
Wie schrijft er een stuk over het bezoeken van een of meerdere concerten van Bob Dylan in Londen in 1981 voor deze blog?
Zo'n stuk zou een mooie aanvulling kunnen zijn op het luisteren naar de concertopnamen van Londen in Trouble No More.


Shot of Love, de Planet Waves van de jaren 80 op vinyl - door Hans Altena

Beste Tom,

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, die van Dylan evenzeer, maar Sony kan er ook wat van. Zo brengen ze allerlei elpees van Dylan weer uit, geremastered, maar de meeste daarvan zijn hier via Music on Vinyl reeds op de markt, we hadden het er al eens over, terwijl diegene die niet beschikbaar zijn niet worden gereleased. Street Legal, Infidels, ik noem er maar een paar belangrijke, Shot of Love... Laat die laatste nu dus toch bestelbaar zijn bij Amazon.de, hoewel niet bij de gewone platenboeren in den lande. Ik kon me ondanks mijn voorliefde voor de fysieke winkel niet bedwingen, want tja, het draait hier wel om de enige plaat van Dylan waar ooit een nummer aan is toegevoegd, en wat voor een bovendien, terwijl in Europa deze nieuwe editie nooit op vinyl verscheen.
Hij arriveerde vandaag, en ik heb hem beluisterd, beseffend dat anderen zich nog verdiepen in Trouble no More, jij ook waarschijnlijk. Een van de dingen die over die box zijn gezegd, in het zo langzamerhand gebruikelijk initiële enthousiasme over de Bootleg Series, kwam er op neer dat de live nummers daarvan de studio edities verre overtreffen. Wel, als eerste aantekening kan ik maken dat dit voor de nummers van Shot of Love iets gecompliceerder ligt, zelfs niet altijd op gaat.
Zoals Shot of Love, jij merkte het laatst terecht op, niet echt tot de Christelijke albums behoort, eerder de beginnende twijfel boekstaaft en het begin is van zijn diepere religieuze zoektocht die zich van georganiseerde religies niets meer aantrekt, zo is het geluid van dit kleine, misschien gemankeerde meesterwerk ook uitzonderlijk. En laat ik met de deur in huis vallen, deze schijf smijt dit in je gezicht, nee, hoe Dylan hier musiceert en zingt doet niet onder voor wat op Trouble no More staat, zeker niet qua intensiteit, maar er zijn lichte aanmerkingen te maken op de remaster, die alles brengt met een scherper contrast. De persing is redelijk goed, niet zonder een klein zeldzaam spatje, toch qua kwaliteit echt aardig boven het lage gemiddelde van tegenwoordig, op het oog zelfs perfect. De drums klinken heel duidelijk en gedefinieerd, diep, het prachtig melodieuze en 'percussionistisch' gedetailleerde spel van Keltner komt prachtig uit, maar de stevige bas van Drummond zit daardoor lijkt het helaas iets lager in de mix en in "Trouble" hoor je hierdoor het tachtiger jaren soundje iets teveel zich aankondigen. De zangweergave evenwel is nog warmer dan origineel, en hoeveel beter zingt Dylan hier dan in de paar voorgaande jaren waar de emotie hem soms teveel werd en de schade van de zeventiger jaren zich vertaalde in een geknepen, geforceerde uithalen. De gitaren ook spatten er uit. "Watered Down Love" dat ik altijd wat minder vond blijkt zo funky! "Property of Jesus" is majestueus nu, op een Phil Spector manier. De keyboards lijken zo van Blonde on Blonde geplukt. En de mondharmonica, prachtig, "Summertime" en "Every Grain of Sand" nog ontroerender (ik vind dit laatste nummer in deze uitvoering wel degelijk op zijn plaats, een geresigneerd troostrijk slot van een tumultueuze tocht)! Kortom, het totaal is een positieve verbetering volgens mij, hoewel ik er nog niet uit ben of de dimensies van de afzonderlijke partijen genoeg ruimte krijgen, de dynamiek voldoende is bewaard, iets, heel weinig, van de loudness war schijnt hier toch zijn sporen na te laten, maar Shot of Love moet uit je boxen stuiteren en dat gebeurt: "Groom" heb ik nog nooit zo gehoord en deze versie kan concurreren met die op Trouble no More waar Santana zijn kunstjes onDylanachtig vertoont, de slide bijt. Laat ik daarbij direct ingaan op de toevoeging van dit nummer: voor mij maakt het de plaat beter, hoewel gezegd moet dat de overgang naar "Dead Man" je even enigszins uit balans brengt, waardoor je de kracht van dat nummer pas goed weer kunt ervaren na het intro, dat wat mager afsteekt tegen het voorgaande geweld.
Ach ik weet nog goed hoe het was Shot of Love voor het eerst te horen op de radio, ik wist meteen: dit lag dichter bij wat ik altijd zo mooi vond bij Dylan, bijtende, humoristische, emotioneel rijke en vooral beeldende teksten en wat jij Tom de Dylan rammel noemt. Voor jou was dit de introductie, voor mij de terugkeer, hoewel ik achteraf Slow Train en Saved meer ben gaan waarderen, als een gedurfde stap en een onderdeel van zijn ontwikkeling, ondanks het wat krampachtige en een dimensionale aspect. Toen kwamen de kritieken. "Lenny Bruce" dat mij op de knieën had gekregen van ontroering, werd kinderachtig genoemd, alsof de simpelheid ervan niet door je ziel sneed. Er zou haat sluimeren achter alles, waar ik alleen innerlijke strijd hoorde. Het was een rommeltje, terwijl ik het rauw en eerlijk vond.
Erger, er kwamen nummers boven water die niet op de plaat waren verschenen, en dat bracht mij pas in verwarring, want de andere verwijten kon ik terzijde schuiven. Het gemis van de meesterlijke  songs "Angelina", "Carribean Wind" en "Groom's still waiting at the Altar" schokte, deed de meeste andere songs wat verbleken, en wakkerde de twijfel over de geestelijke gesteldheid van Dylan weer aan, was hij toch de weg kwijt? Ik raakte gefrustreerd hierdoor, ondanks dat elke keer dat ik het album luisterde ik toch vooral op de tweede kant meegesleept werd, en dan hoe het allemaal begon! Het titelnummer was een knock out van jewelste. Maar ik had liever kant een zien eindigen met respectievelijk "Angelina" en "Carribean Wind". En "Lenny Bruce" dan?
Nu wij die nummers in een andere constellatie toch kunnen beluisteren, en in een goed verband, geniet ik met volle teugen van deze uitstekende heruitgave. Er zijn weinig platen die me zo raken en verwarren en blij maken en verdrietig. Met "Groom" erbij tel ik  toch echt als prijsnummers: "Shot of Love", "Property of Jesus" (echt gestegen in mijn achting), "Lenny Bruce", "Dead Man Dead Man", "Summertime" en "Every Grain of Sand", en de twee andere zijn gewoon goed... Fijne oogst toch. En een unieke sound!
(p.s.  Het dedain over de hoes begrijp ik evenmin achteraf: de foto mooi, de illustratie pop art en in overeenstemming met het karakter van het album, al had ik liever het oorspronkelijke ontwerp gezien. De binnenhoes is echter nog hetzelfde, zonder vermelding van "Groom": een misser en bovendien niet geplastificeerd, wat de spatjes verklaard...)

groet hans altena


~ * ~ * ~ * ~ * ~

Hallo Hans,

Ik heb gelijk een bezoek gebracht aan de website van Amazon Duitsland, na het lezen van je stuk over de heruitgave Shot Of Love wil ik die plaat ook hebben. Tot mijn schrik biedt Amazon de plaat echter niet meer aan. 
En dan te bedenken dat ik afgelopen zaterdag op de platenbeurs in Utrecht die persing nog in mijn handen had, maar niet kocht.
Shot Of Love hoorde ik voor het eerst ergens aan het eind van de jaren negentig. De eerste keer luisteren hoorde ik niet hoe mooi dit album is. Ik was zo dom geweest om te luisteren naar de boeken die ik had gelezen en dus verwachtte ik een ondermaats album. En omdat die verwachting er was, hoorde ik ook een ondermaats album. Pas bij de tweede of derde keer luisteren hoorde ik dat Shot Of Love beter is dan ik uit de boeken had geleerd. Shot Of Love leerde mij eigenwijs te zijn, zelf te luisteren.
In de loop der jaren is Shot Of Love alleen maar beter gaan klinken in mijn oren. Het is inderdaad die Dylan-rammel die het 'm doet.
Na nog wat speuren vond ik een andere webwinkel die mij de herpersing van Shot Of Love wel wil verkopen. Gelukkig maar.
Vanavond draai ik Shot Of Love, je enthousiasme dwingt mij te luisteren. Dat is verre van een straf. Ik luister nog niet naar die herpersing, dat zal nog wel een paar dagen duren voor ik die kan beluisteren.
Dank voor je stuk over de herpersing van misschien wel Dylans beste album van de jaren tachtig.

Groet,
Tom


Aanvulling: ik heb met mijn neus gekeken, Amazon biedt de plaat wel aan, zie hier. [met dank aan Gerbrand en Johan]

Dylan kort #1268

"Fortuin voor gitaar Bob Dylan" zie hier [met dank aan Ference]. Meer over de verkoop van de gitaar, zie hier, hier, hier.

No Direction Home is op 20 november (deel 1) en 27 november (deel 2) te zien in Het Eemhuis in Amersfoort, zie hier.

Trouble No More en Tarantula as cadeau bij een abonnement op Oor, zie hier. [met dank aan Wil]

Nederlands Dagblad had afgelopen vrijdag een artikel over Bob Dylans Trouble No More geschreven door Herman Veenhof. Dit artikel draagt de titel "Bob Dylan is jood én christen". Hieronder enkele opmerkelijke fragmenten uit dit artikel [met dank aan Gertjan]:
"De cd/dvd-box Trouble No More laat zien hoe Bob Dylan zich als artiest ontwikkelde in de periode waarin hij zijn geloof in Jezus Christus zeer publiek uitdroeg, alles buiten die enige weg afzwoer, felle tegenstand kreeg en zijn religieuze opvattingen tenslotte incorporeerde in een breder muzikaal spectrum. Dylan maakte in drie jaar drie albums die expliciet aandrongen op bekering: Slow Train Coming (1979), Saved (1980) en Shot Of Love (1981)."

"De liberale media buitelden over elkaar heen in cynische afkeuring; het echode de kreet ‘Judas!’, die Dylan medio jaren zestig ten deel viel, toen hij akoestische folkmuziek inruilde voor elektrische rock, schrijft Clinton Heylin, de beste Dylanbiograaf. Na Dylans bekering begon in evangelische kringen een even bevooroordeeld triomfalisme, dat Dylan annexeerde in een sfeer van ‘we hebben hem gevangen’. Veel christenen waren opeens altijd al vriendje van Bob geweest."

"Het grote verschil tussen nu en toen is de ontvangst van zijn werk. Juist de ongelovige critici benadrukken nu dat bij Dylan geen sprake is van een ‘religieuze periode’ of ‘christelijke trilogie’, maar dat hij altijd al zowel jood als christen was, en ook zeer serieus."

Het valt mij op dat er anno 2017 nogal verkrampt gereageerd wordt op Trouble No More, op de religie op Bob Dylans muziek. Het lijkt wel alsof je eerst moet 'bekennen' al dan niet gelovig te zijn voor je je mening over Trouble No More mag mededelen.

Ook in het artikel van Herman Veenhof proef ik weer die verkrampte houding, vooral in het laatste van de drie hierboven geplaatste citaten.
Ik kan het niet laten om op dat laatste citaat te reageren.
Ik ben een ongelovige criticus, al zie ik de relevante van mijn geloof - of het gebrek daaraan - bij het beoordelen van Bob Dylans muziek niet. Ik ontken niet dat er een religieuze periode in Bob Dylans carrière valt aan te wijzen, ik bestrijd wel het idee van een religieuze trilogie. Er zijn twee, niet drie albums in Bob Dylans carrière die vol staan met uitgesproken religieuze muziek: Slow Train Coming en Saved.
Bob Dylan is een muzikant. Wat hij wanneer gelooft / geloofde is voor mij als luisteraar alleen relevant wanneer dat geloof mijn luisterervaring raakt.

Setlist 10 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 11 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Setlist 12 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Scarlet Town / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Vraag: S. Tuik

Een lezer van de blog kocht onlangs op een veiling in Duitsland een geschilderd portret van Bob Dylan (ca. 160 cm x 60 cm; zie afbeelding). Bij navraag bij het veilinghuis bleek dit schilderij in 2000 gemaakt te zijn door de Nederlandse schilder S. Tuik. De koper van het schilderij is nu op zoek naar meer informatie over de schilder S. Tuik.
Wie is bekend met de schilder S. Tuik en / of kan de koper van dit schilderij in contact brengen met S. Tuik?

Reacties graag naar twillems87[at]gmail.com

Bijna kerst...



Bovenstaande video kwam ik tegen op de website van fanzine Isis. Deze commercial is in Australië op de tv te zien.

For the Love of the Music - the Club 47 Folk Revival



Voor meer over deze documentaire, zie hier.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #7

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #7

De jaren 1979, 1980 en 1981 in Bob Dylans carrière kenmerken zich niet alleen als muzikaal rijke jaren, maar ook als jaren waarin menig liefhebber van Bob Dylans muziek zich afkeerde van die muziek vanwege de religieuze boodschap in de songteksten.
Nu is er Trouble No More, het dertiende deel van Bob Dylans Bootleg Series, om de schoonheid van de muziek èn de teksten van Bob Dylan uit de jaren 1979, 1980 en 1981 nogmaals onder de aandacht van iedere muziekliefhebber te brengen die zijn muziekkeuzes niet laat bepalen door de reputatie van de muziek of het oordeel van anderen, maar bepaalt wat goed is door zijn eigen oren te gebruiken. De muziek die Bob Dylan in deze jaren maakte is goed en verdient de aandacht die het met de uitgave van Trouble No More krijgt.
Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981 is de glorieuze rehabilitatie van Bob Dylans zogenaamde religieuze periode.

Trouble No More verscheen op 3 november in drie verschillende edities: een luxe editie, een 2 cd-versie en een vinyl-editie. De 2 cd-versie en de vinyl-editie bevatten de muziek die op de eerste twee cd’s van de luxe editie staat.
De luxe editie bestaat uit 8 cd’s, een dvd met de film Trouble No More; A Musical Film met niet eerder vertoonde concertbeelden uit 1980 en twee boeken vol foto’s en informatie, alles opgeborgen in een luxe cassette.

De omvang en rijkdom van de luxe editie van Trouble No More is dusdanig dat ik mijn recensie in meerdere delen zal schrijven en publiceren. Vandaag deel 7: Live In San Diego; November 28, 1979.

De dubbel-cd Live In San Diego; November 28, 1979 werd weggegeven bij de aanschaf van de luxe editie van Trouble No More via bobdylan.com. Volgens de informatie op Bob Dylans website is deze San Diego-cd slechts beperkt leverbaar, maar wat verstaan wordt onder ‘beperkt’ wordt niet vermeld.
Wie in Nederland woont en de luxe editie van Trouble No More via bobdylan.com heeft besteld krijgt de Europese persing van Trouble No More, inclusief de voor de Engelse markt aan de box toegevoegde leeftijdsindicatie en de Amerikaanse persing van Live In San Diego; November 28, 1979, zolang de voorraad strekt.

Live In San Diego; November 28, 1979 bestaat uit twee cd’s in een kartonnen hoesje. Dat hoesje is echt een ramp. Het is bijna onmogelijk om de cd’s op een enigszins normale manier uit dat hoesje te krijgen zonder het risico te lopen het hoesje te beschadigen. Hiermee is dan ook het enige negatieve wat ik te melden heb over Live In San Diego; November 28, 1979 opgeschreven.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: Live In San Diego; November 28, 1979 had gewoon onderdeel moeten zijn van Trouble No More. Het zou perfect passen: San Diego 1979, Toronto 1980 en Londen 1981. Uit ieder jaar een volledig concert om te beluisteren (of een Best of dat zich laat beluisteren als een volledig concert).
Dat is niet de enige reden waarom San Diego 1979 naar mijn smaak aan Trouble No More toegevoegd had moeten worden. De andere reden is dat het concert opmerkelijk goed is, zelfs zo goed dat het bijna crimineel is dat dit is voorbehouden aan alleen diegene die Troube No More bij bobdylan.com hebben gekocht. Dit moet iedereen horen. San Diego 1979 verdient een brede release.

Live In San Diego; November 28, 1979 bevat bijna het volledige concert van 28 november 1979, althans Bob Dylans deel. De songs gezongen door de achtergrondzangeressen aan het begin van en halverwege het concert staan niet op deze cd’s. Ook zijn Bob Dylans preken niet op deze cd te horen. Het is vreemd dat Bob Dylans preken niet op deze cd’s, net zoals bij Trouble No More, te horen zijn aangezien deze preken onderdeel waren van Bob Dylans concerten in deze jaren.
Van de introductie van de band en “In The Garden” tijdens het concert van 28 november 1979 was bij het samenstellen van deze cd geen of geen volledige opname beschikbaar, vandaar dat de opnamen van de introductie van de band en “In The Garden” op deze cd afkomstig zijn van het concert van 27 november 1979. Aan het eind van cd 2 staat de incomplete versie van “In The Garden” van 28 november 1979.
Het opvullen van de gaten in de opname van 28 november met opnamen van een dag eerder, zoals Sony bij deze release heeft gedaan, vind ik een prima oplossing. Toch dient gezegd te worden dat de “In The Garden” van 27 november op deze cd enigszins uit de toon valt. Dat komt vooral doordat de geluidskwaliteit van de opname van deze “In The Garden” minder goed is dan de opname van het concert van 28 november.
(De opnamen van “Solid Rock” en “What Can I Do For You?” op de eerste cd van Trouble No More zijn ook afkomstig van het concert van 27 november 1979.)

Wat maakt dit concert van 28 november 1979 naar mijn smaak zo weergaloos goed? Allereerst is er Bob Dylans band, een uitstekende band. Tijdens dit concert in San Diego leken ze nog wat onzeker over het eigen kunnen, leken ze nog niet helemaal op elkaar ingespeeld. Hierdoor spelen ze op ‘zeker’. Dat klinkt negatief, maar zo bedoel ik het zeker niet. De band zorgde, vooral ook door op ‘zeker’ te spelen, voor een solide muzikale basis waaroverheen Bob Dylan zijn stemgymnastiek kan leggen. De muzikanten zorgden voor ruimte voor Bob Dylans verhaal.
Dat is goed te horen in delen van “Gotta Serve Somebody” en bovenal in “What Can I Do For You?”. Ik denk niet dat ik een mooiere versie van dit laatste nummer ken dan op deze opname van San Diego 1979.
Dit wil overigens niet zeggen dat de muzikanten het hele concert keurig in het gelid liepen. Dat ze speelden als was het verven-per-nummer. Verre van. Luister bijvoorbeeld maar naar Fred Tacketts knetterende solo in “Solid Rock”.
De muzikanten gaven Bob Dylan de ruimte om zijn ding te doen, maar volgden niet slaafs de voorgeschreven muziek.

Bob Dylan had tijdens tournee 1979 de neiging om ieder concert weer voluit te gaan. Dat is vooral te horen in de stevige songs zoals “Gotta Serve Somebody”, “Solid Rock” en “Saved”. Ik heb dit altijd geïnterpreteerd als het gevolg van Bob Dylans behoefte om zijn religieuze boodschap over te brengen, om te overtuigen. De wat meer ingetogen nummers die Bob Dylan tijdens deze concerten speelde leden soms wat onder die neiging om voluit te gaan. Het kostte Bob Dylan soms moeite, zo lijkt het, om te schakelen tussen volle kracht vooruit en ingetogen.
Maar niet tijdens het concert van 28 november 1979 in San Diego. De wat rustige, meer subtiele nummers krijgen tijdens dit concert Bob Dylans volledige aandacht. Luister maar hoe hij “Saving Grace” zingt, of “Covenant Woman”.
Meest opvallend in dit opzicht is toch wel “When He Returns”. Tijdens een groot deel van deze concerten bracht Bob Dylan dit nummer vol vuur en passie. Vol geldingsdrang. Schitterend versies zijn dat.
In San Diego zong hij “When He Returns” bijna teder waardoor het ineens een heel ander nummer is geworden en minstens net zo mooi als al die versies van dit nummer vol geldingsdrang.

Nogmaals: Live In San Diego; November 28, 1979 moet gehoord worden. Dit is Bob Dylan op de toppen van zijn kunnen. Deze cd’s laten de luisteraar van het ene in het andere kippenvelmoment vallen met als hoogtepunt een werkelijk hemeltergend mooie “What Can I Do For You?”. En als het om schoonheid gaat mag afsluiter “Pressing On” niet ontbreken.
Zolang Dylan zingt schaar ik mij bij de gelovigen.

Sony, breek de regels. Vergeet de belofte over de exclusiviteit van Live In San Diego; November 28, 1979 aan al die fans die hun portemonnee hebben getrokken om Trouble No More via bobdylan.com te kopen en breng dit album gewoon uit op cd, op vinyl en als het dan echt moet download. Dit moet gehoord worden in al z’n glorie.

Dylan kort #1267

Setlist 6 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Setlist 8 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Mojo: De Mojo met Bob Dylan op de cover (december 2017) is nu ook in Nederland te koop. In dit tijdschrift wordt uitvoerig aandacht geschonken aan Trouble No More. Bij dit tijdschrift zit de cd True Faith. De eerste track op deze cd is "Slow Train (Rehearsal)" van Trouble No More.
Martin Scorsese: Een bericht uit september: Martin Scorsese maakt een documentaire over The Rolling Thunder Revue. (Deze film is inmiddels al een jaar of 10 in de maak, zegt de herinnering...)
"Bob Dylan is jood én christen", slechts een fragment van het artikel is leesbaar, zie hier.
Trouble No More winnen, zie hier.

Twee aanvullingen op Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #6

Gerbrand stuurde mij twee aanvullingen op het stuk "Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #6".

De teksten op bladzijde 80 van Pressing On; Photographs & More 1979 – 1981 bevatten fragmenten van "Convenant Woman" en "Pressing On". Het boek bevat dus - in tegenstelling tot wat ik schreef - we degelijk songteksten van het album Saved.

De songtekst op bladzijde 11 is van "Ain't Gonna Go To Hell For Anybody" (disc 4, track 8).

[met dank aan Gerbrand]

De foto van Bob Dylan in een portiek werd gemaakt op 16 januari 1980 in Portland, zie hier.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #6

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #6

De jaren 1979, 1980 en 1981 in Bob Dylans carrière kenmerken zich niet alleen als muzikaal rijke jaren, maar ook als jaren waarin menig liefhebber van Bob Dylans muziek zich afkeerde van die muziek vanwege de religieuze boodschap in de songteksten.
Nu is er Trouble No More, het dertiende deel van Bob Dylans Bootleg Series, om de schoonheid van de muziek èn de teksten van Bob Dylan uit de jaren 1979, 1980 en 1981 nogmaals onder de aandacht van iedere muziekliefhebber te brengen die zijn muziekkeuzes niet laat bepalen door de reputatie van de muziek of het oordeel van anderen, maar bepaalt wat goed is door zijn eigen oren te gebruiken. De muziek die Bob Dylan in deze jaren maakte is goed en verdient de aandacht die het met de uitgave van Trouble No More krijgt.
Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981 is de glorieuze rehabilitatie van Bob Dylans zogenaamde religieuze periode.

Trouble No More verscheen op 3 november in drie verschillende edities: een luxe editie, een 2 cd-versie en een vinyl-editie. De 2 cd-versie en de vinyl-editie bevatten de muziek die op de eerste twee cd’s van de luxe editie staat.
De luxe editie bestaat uit 8 cd’s, een dvd met de film Trouble No More; A Musical Film met niet eerder vertoonde concertbeelden uit 1980 en twee boeken vol foto’s en informatie, alles opgeborgen in een luxe cassette.

De omvang en rijkdom van de luxe editie van Trouble No More is dusdanig dat ik mijn recensie in meerdere delen zal schrijven en publiceren. Vandaag deel 6: de boeken.

Bij de luxe editie van Trouble No More zitten twee boeken. Het boek waar de 8 cd’s en de dvd in opgeborgen zitten, en het boek Pressing On; Photographs & More 1979 – 1981.

Zo’n 120 pagina’s telt het boek Pressing On; Photographs & More 1979 – 1981, voor een groot deel gevuld met foto’s waarvan een groot deel nooit eerder gepubliceerd werd. Het voorwoord van Ben Rollins en het essay van Penn Jillette laat ik hier even voor wat het is. Ik wil me hier vooral richten op de foto’s, de songteksten en de afbeeldingen van memorabilia in dit boek.

In Pressing On bevatten zo’n twaalf pagina’s (vroege versies van) getypte of handgeschreven songteksten, plus twee op de binnenkant van de kaft afgedrukte songteksten. Een groot deel van de teksten zijn van songs van het album Slow Train Coming. Zo staat op bladzijde 12 de door Bob Dylan met de hand geschreven tekst van “Gotta Serve Somebody” en op bladzijde 31 de tekst van “When He Returns”, deels getypt, deels met de hand geschreven.
Gek genoeg staat er geen een tekst van een song van het album Saved in dit boek, wel van songs van (de sessies voor) Shot Of Love, zoals “Every Grain Of Sand”.
Het fascinerende van de vroege versies van deze songteksten is dat ze een inkijkje geven in Bob Dylans schrijfproces, zoals bijvoorbeeld de getypte songtekst van “Caribbean Wind” inclusief met de hand geschreven correcties en aanvullingen.
Met in het achterhoofd mijn aanname dat de titel van track 6 op cd 4 “Cover Down, Pray Through” moet zijn (zie hier) en Floaters terechte correctie hier waarin hij schrijft dat de titel “Cover Down, Break Through” is, staarde ik toch enigszins met verbazing naar de tekst op bladzijde 57. Op deze bladzijde staat de songtekst van een nummer met de titel “Cover Down”. Het refrein van het nummer waarvoor onder de titel “Cover Down, Break Through” copyright werd aangevraagd heeft het refrein: “Cover Down… Pray Thru (4 times)”. Is dit de reden dat op Trouble No More dit nummer de titel "Cover Down, Pray Through" heeft gekregen?
Fascinerend vind ik dit soort ontdekkingen.

Minstens zo fascinerend is de tekst op bladzijde 11. Van welke song is dit de tekst? Soms denk ik het te weten, maar dat is nooit voor lang. Ik meen het zelfs gehoord te hebben, flarden uit deze tekst, ergens op Trouble No More, maar hoeveel ik nu ook luister naar de muziek op die boxset, nooit meer hoor ik die tekst.
Heb ik het dan niet gehoord? Denk ik alleen maar dat ik het gehoord heb?

Of wat te denken van het op bladzijde 52 afgebeelde volgeschreven blad van de Executide Tower Inn in Denver. Deze krabbels zal Bob Dylan gemaakt hebben toen hij in Denver was, maar wanneer was hij in Denver? In januari 1980 gaf Bob Dylan drie concerten in deze stad. Of schreef hij dit blad al veel eerder vol, op 6 november 1978 bijvoorbeeld, toen hij ook een concert in de stad gaf.
Het blad lijkt vol te staan met ideeën voor een hele serie aan songs, zoals “Slow Train” (hier nog “Slow Train Comin’” geheten), “One More”, “Derby Girl” en “Love You Too Much”.
Deze laatste songtitel geeft mogelijk iets prijs over de tijd waarin deze krabbels werden gemaakt. In 1978 schreef Bob Dylan samen met Helena Springs het nummer “I Must Love You Too Much”. In januari 1979 werd er copyright voor dit nummer aangevraagd. In 1980 schaafde Greg Lake nog wat aan dit nummer, in oktober 1981 werd er copyright aangevraagd voor het door Bob Dylan, Helena Springs en Greg Lake geschreven nummer “Love You Too Much”.
Zijn dit krabbels uit 1978? Is de "Love You Too Much" op dit blad hetzelfde als "I Must Love You Too Much"?

Tot zover de songteksten in het boek Pressing On.

De foto’s in Pressing On staan (min of meer) in chronologische volgorde. De eerste serie foto’s werd gemaakt tijdens de sessies voor Slow Train Coming. Zo zien we Bob Dylan geknield achter een piano zitten en vele foto’s van de verschillende muzikanten die op Slow Train Coming te horen zijn, waaronder een jonge Mark Knopfler. Opvallend is het aantal geposeerde foto’s van Bob Dylan en een of meerdere muzikanten waarbij soms armen om elkaars schouder worden geslagen.
Een foto gemaakt niet lang voor of na de foto op bladzijde 33 werd gebruikt voor de heruitgave van Slow Train Coming uit 2003.
De twee foto’s van Bob Dylan en Jerry Wexler (bladzijden 28 en 29) zijn vooral interessant omdat ze een kleine inkijk geven – net als de eerder besproken songteksten – in de manier waarop Bob Dylan zijn songteksten schrijft: met de hand in een klein opschrijfboekje.

Na de foto’s gemaakt tijdens de sessies voor Slow Train Coming volgen enkele concertfoto’s, vooraf gegaan door een schitterende foto van concertzaal Warfield in San Francisco waar Bob Dylan in november 1979 zijn eerste ‘religieuze’ concerten speelde.
Deze foto’s worden opgevolgd door een geposeerde foto van Bob Dylan in de portiek van een winkel, waarna weer een serie concertfoto’s volgen. De eerste serie concertfoto’s waren in zwart-wit, de foto’s van deze tweede serie zijn deels in kleur. Door deze foto’s wordt een goed beeld van Bob Dylans optredens in deze jaren verkregen.
De derde serie concertfoto’s zijn van de zonnebriljaren. Een soortgelijke foto siert de cover van Trouble No More.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie; intermezzo #2

Onderstaande e-mail over de vertoning van Trouble No More - A Musical Film in Amsterdam ontving ik van Rob op 3 november. Met wat Rob schrijft in mijn achterhoofd keek ik naar deze film, wat duidelijk te merken is in mijn stuk over deze film.

Hallo Tom,

Hieronder een kort verslag van gistermiddag/avond.

De vertoning van de Trouble No More film vond plaats in Het Ketelhuis, een van de oude gebouwen in het Westerpark, op het terrein van het voormalige Westergasfabriek in Amsterdam.
Hier vinden ook festivals en concerten plaats. In 2008 zag ik hier R.E.M.
Het Ketelhuis is een filmhuis met 2 middelgrote zalen en een gezellig aandoend café.

In het café had Concerto een tafeltje waarop de 3 edities van Trouble No More te koop lagen, tegen naar boven afgeronde adviesprijzen. Ze zagen er alle drie natuurlijk erg mooi uit, als je voor het eerst de fysieke release onder ogen krijgt. De box uiteraard in het onderhand bekende formaat (hij past zo naast de eerdere 4 luxe boxen), maar de 2-cd zag er in dit rood-goude coverontwerp ook mooi uit. Topper kwa uiterlijk is natuurlijk de vinyl box, vanwege het grote formaat.

Het bleek geen besloten voorstelling en er werd niet gecontroleerd. Dus je bevestigingsmail van Sony hoefde je niet te laten zien.

Bij binnenkomst viel meteen de gemiddelde leeftijd het reeds wachtende publiek op het waren allemaal zestigers. Geen enkele jongere, behalve Erik, de medewerker van Sony.
Ik schat dat er totaal 50 à 60 mensen op de fan vertoning afgekomen zijn. De zaal was voor éénderde gevuld.

De film werd 1 keer vertoond. De projectie was uitstekend (scherp) en het geluid was stereo, dus alleen van voren. Beeldformaat uiteraard geen breedbeeld maar 4:3.
Inhoudelijk zal ik niet teveel over de film zelf zeggen, behalve dat de afwisseling Dylan live en de scenes met de acterende prediker zich ongemakkelijk verhouden, en de prediker te vaak terugkomt, daardoor de 'flow' van de livebeelden onderbreekt.
De grootste verrassingen in de film komen helemaal aan het begin, en aan het einde. De filmt begint met beelden van een gedeelte van een rehearsal uit 1979, van het nummer 'Jesus met the woman at the well', ooit jaren eerder door Dylan uitgevoerd, in februari 1961, te beluisteren op de zgn. East Orange tape. Iedereen staat dicht op elkaar.
De film eindigt met een prachtig gezongen duet door Dylan achter de piano samen met Clydie King, 'Abraham, Martin & John', bekend van de live uitvoeringen tijdens de 'Musical Retrospective' tour, dus mogelijk in de zomer van 1980, tijdens de uitvoerige rehearsals opgenomen, maar dit zou ook in 1979 opgenomen kunnen zijn.
Het duet zou zelfs in 1982 gefilmd kunnen zijn, toen Dylan met Clydie King dat gezamenlijke album opnam, een van zijn laatste projecten in Rundown voordat de lease van het gebouw verliep, en een van de 'missing albums' in zijn carrière.

De live concert beelden (tussen elk nummer dus steeds afgewisseld met een geacteerde preek, gefilmd in een kerk) zijn zeer spectaculair, vanwege regelmatig sterk ingezoomde close-ups. Het merendeel van de beelden lijken mij afkomstig van het Buffalo concert van mei 1980 want ze leken allemaal nieuw, mogelijk zijn er wat shots van Toronto tussengevoegd bij de montage (twee Toronto concerten in april 1980 zijn toen gefilmd).
Hier en daar is die montage niet vloeiend maar abrupt, en lijkt het alsof bepaalde nummers uit meerdere beeldbronnen aan elkaar geplakt zijn. Verder valt de overdubbing van het geluid op, enkele keren loopt het niet helemaal precies synchroon.
Het beeld is natuurlijk niet HD maar gefilmd met video dus niet haarscherp, maar mooi genoeg.
Opvallend is de kleinschaligheid van de optredens, het lijkt alsof ze in een club spelen in plaats van in concertzalen.
Zoals je dat ook in de reviews leest, beschikte Dylan over een perfecte band. Dit was een powerhouse, misschien nog wel beter dan in 1966. Door de close ups zie je o.a. hoe goed bijv. Fred Tackett de solo's speelde. Dit is mede ook voor hem een rehabilitatie want het gemiddelde beeld bij hem is van een timide, ingehouden speler die slechts ingehuurd was omdat hij de ingewikkelde gitaarlicks van Mark Knopfler op Slow Train Coming kon reproduceren. De film laat het tegendeel zien.

(De hier en daar op de forums geuite kritiek op de Trouble No More film is dat je niet een authentiek Dylan concert krijgt zoals deze indertijd hebben plaatsgevonden, dus met voorstuk door de zangeressen, en Dylans soms uitvoerige preken. Dat geldt ook voor de cd's. Het is een compilatie van aaneen geregen live tracks.)

Als je die preken ziet in de film, dan hoop je dat Dylan er de teksten van geschreven heeft (of daar tenminste zijn goedkeuring aan heeft gegeven), maar dat blijkt een zekere Luc Sante geweest te zijn, die ik niet ken.
De gezichtsuitdrukking van de acteur doet denken aan Dylans Never Ending Tour gitarist G.E. Smith, hij zou zeker voor diens oudere broer hebben kunnen doorgaan.

Er waren gisteravond uiteraard geen promotie weggevertjes van Sony om mee te nemen. Alleen op het tafeltje van Concerto lag een stapel leuke bierviltjes. Daar heb ik er wat van meegekregen.

Zoals je weet vinden er nu ook in meer plaatsen eenmalige vertoningen van de film/dvd plaats op het witte doek. Niet duidelijk is of dit promotie acties van Sony zijn, of dat zo'n filmzaal dat zelf organiseert. Vertoning van films in de bioscoop d.m.v. een dvd of computerbestand is tegenwoordig standaard.

Groet Rob

Nieuwsblad van het Noorden 21 december 1979


Walkin’ Down The Line (1962) - door Jochen

Walkin’ Down The Line (1962)

Searching for a gem, op zoek naar een juweel, zingt Dylan in “Dirge” en dat is een goed gevonden liedcitaat voor www.searchingforagem.com, de site die orde probeert te brengen in de onafzienbare oceaan aan rariteiten en obscure Dylanuitgaven. Hetzelfde gevoel voor romantiek spreekt uit de naam voor het dubbelalbum Nuggets, goudklompjes, dat platenmaatschappij Elektra uitbrengt in 1972, een verzamelplaat waarop obscure songs van obscure, veelal psychedelische bands uit de periode 1965-1968 aan de vergetelheid worden ontrukt. Het onverwachte, grote succes van de plaat bewerkstelligt inderdaad een herwaardering voor sommige van de opgepoetste goudklompjes. Voor de band van Dylans organist Al Kooper, bijvoorbeeld, The Blues Project, wiens “No Time Like The Right Time” kant 1 afsluit. Daarmee wordt Al Kooper een soort poëtisch recht gedaan; aan hem heeft de popmuziekminnende wereld immers het opdelven van Odessey & Oracle te danken, het meesterwerk van The Zombies dat pas verschijnt als de band, wegens uitblijven van succes, zichzelf al heeft opgeheven. “Time Of The Season” wordt de grote hit, in 1969, twee jaar nadat The Zombies het hebben opgenomen.
De mijn waaruit die verloren juwelen, de lost gems, worden opgegraven, lijkt sindsdien onuitputtelijk. Lang niet alle opgravingen verdienen ook écht die verlate waardering, maar af en toe is het goed raak. In november 2016 wordt 1968 uitgebracht van het volstrekt onbekende Marvin Gardens. De band, vanzelfsprekend uit San Francisco, drijft vooral op het tomeloze talent van Carol Duke, een kruising van Janis Joplin en Grace Slick. De Texaanse (uit Lubbock, het geboortestadje van Buddy Holly) heeft de blues en de folk in haar bloed, en dat mengt goed met de psychedelische rock van haar Californische mannenbroeders. De band oefent zich suf op het polijsten en verfraaien van prachtige songs van Leadbelly, Mississippi John Hurt, Hoagy Carmichael en eigen materiaal, maar hun pièce de résistance is een Dylancover: de lost gem “Walking Down The Line”.

Het is een van Dylans vroegere railroadsongs. Het aanleggen van de eerste spoorwegen wordt van meet af aan geïdealiseerd met grote woorden als ‘verbinding’, ‘vooruitgang’, ‘eenwording’ en ‘welvaart’. En niet ten onrechte, natuurlijk. In de Kunsten, echter, symboliseren de eindeloze slierten staal al gauw wanderlust, het romantische verlangen naar onbekende verten en, gek genoeg, juist ook ondergang, eenzaamheid en verlatenheid.
De trein is een tragiek verkondigend leidmotief in Tolstojs Anna Karenina (1877), een van Dylans helden, Nathaniel Hawthorne kiest al in 1843 de spoorweg als metafoor voor de geestelijke reis die zijn hoofdpersoon maakt (The Celestial Railroad), bij een andere held, Tsjechov, komen bijna in de helft van alle verhalen treinen langs, Melville grijpt vaak en graag naar treinbeeldspraak en ook de eerste filmmakers onderkennen de dramatische kracht van een spoorlijndecor (zoals The Kiss In The Tunnel, 1899, en The Great Train Robbery, 1903).

Dylan is, zoals bekend, dol op de symboolkracht van treintransport en helemáál geporteerd van de mistige meerduidigheid die ontstaat als je een zwervende protagonist down the line laat lopen. Behalve langs de spoorlijn kan dat immers ook betekenen: over een rechte lijn gaan om te bewijzen dat je niet dronken bent, op de grens tussen Goed en Kwaad balanceren, of braaf blijven, in het gelid lopen. Die laatste betekenis is de betekenis die de hoofdpersoon in Johnny Cash’ “I Walk The Line” bedoelt en dat lied heeft Dylan al zijn hele leven op een huizenhoog voetstuk staan, zoals we begrijpen uit zijn autobiografie Chronicles, als hij het over zijn song “Man In The Long Black Coat” heeft:

Dylan kort #1266

Trouble No More, de website, zie hier.
Oor: Recensie Trouble No More, zie hier.
Classic Rock Mag: Recensie Trouble No More, zie hier.
De krenten uit de pop: Recensie Trouble No More, zie hier.
Setlist 5/11: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man


Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #5

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #5

De jaren 1979, 1980 en 1981 in Bob Dylans carrière kenmerken zich niet alleen als muzikaal rijke jaren, maar ook als jaren waarin menig liefhebber van Bob Dylans muziek zich afkeerde van die muziek vanwege de religieuze boodschap in de songteksten.
Nu is er Trouble No More, het dertiende deel van Bob Dylans Bootleg Series, om de schoonheid van de muziek èn de teksten van Bob Dylan uit de jaren 1979, 1980 en 1981 nogmaals onder de aandacht van iedere muziekliefhebber te brengen die zijn muziekkeuzes niet laat bepalen door de reputatie van de muziek of het oordeel van anderen, maar bepaalt wat goed is door zijn eigen oren te gebruiken. De muziek die Bob Dylan in deze jaren maakte is goed en verdient de aandacht die het met de uitgave van Trouble No More krijgt.
Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981 is de glorieuze rehabilitatie van Bob Dylans zogenaamde religieuze periode.

Trouble No More verscheen op 3 november in drie verschillende edities: een luxe editie, een 2 cd-versie en een vinyl-editie. De 2 cd-versie en de vinyl-editie bevatten de muziek die op de eerste twee cd’s van de luxe editie staat.
De luxe editie bestaat uit 8 cd’s, een dvd met de film Trouble No More; A Musical Film met niet eerder vertoonde concertbeelden uit 1980 en twee boeken vol foto’s en informatie, alles opgeborgen in een luxe cassette.

De omvang en rijkdom van de luxe editie van Trouble No More is dusdanig dat ik mijn recensie in meerdere delen zal schrijven en publiceren. Vandaag deel 5: Trouble No More – A Musical Film.

Een paar weken geleden las ik ergens op het internet een klacht over de lengte van al die muziekdocumentaires die steeds maar weer met een boel bombarie de wereld in geslingerd worden. Die documentaires worden steeds maar langer zonder dat dit nou echt iets toevoegt aan de kwaliteit van de film. Een uurtje is precies goed, langer hoeft niet, aldus de klager.
De door Jennifer Lebeau geregisseerde film Trouble No More – A Musical Film duurt net geen uur. Precies goed dus.

Trouble No More – A Musical Film ging in première tijdens het New York Film Festival. (28 september – 15 oktober 2017).
De film werd aan de vooravond van het verschijnen van de boxset Trouble No More op verschillende plekken op de wereld aan publiek getoond, waaronder in Amsterdam en is te vinden op de dvd in boxset Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981.

Volgens de beschrijving van de film op de website van het New York Film Festival bevat de film beelden van Bob Dylans concerten in Toronto en Buffalo (1980) afgewisseld met door Luc Sante geschreven preken welke door Michael Shannon worden gebracht.

Met dit in het achterhoofd bekeek ik Trouble No More – A Musical Film en schrok. De film begint niet met concertbeelden of een prekende Michael Shannon, maar met beelden die de kijker mee een trap opnemen. Aan het eind van die trap staan Bob Dylan, Fred Tackett, Tim Drummond en enkele achtergrondzangeressen in een oefenruimte “Jesus Met The Woman At The Well” te spelen. Het is slechts een fragment, maar wat voor fragment! Eentje om van te watertanden.
Bob Dylan speelt op deze opname basgitaar terwijl basgitarist Tim Drummond gitaar speelt. Waarom? Geen idee, maar het werkt en dat is alles wat telt.
Na enkele foto’s, een radiospot[1] en beelden van klagende en jubelende concertbezoekers, krijgen we de film zoals beschreven op de website van het New York Film Festival: concertbeelden van Bob Dylan afgewisseld met beelden van een prekende Michael Shannon.

Bij het bekijken van de film begon ‘dominee’ Michael Shannon mij al snel de stort uit te hangen, niet eens zozeer om wat hij zegt, maar de manier waarop hij dit doet. Ik geloof hem voor geen seconde. Ik zie geen predikant, maar een acteur die zijn best doet om in de huid van een predikant te kruipen en daar niet in slaagt. Daarnaast vind ik de beelden van ‘de dominee’ en de concertbeelden niet goed op elkaar aansluiten. Als kijker moet je constant schakelen tussen die twee. Beter was het geweest wanneer regisseur Jennifer Lebeau de film helemaal rond concertbeelden had opgebouwd en de predikant achterwege had gelaten.

De concertbeelden zijn natuurlijk naar de maatstaf van 2017 van niet al te beste kwaliteit, maar dat kan ook niet anders. De beelden werden 37 jaar geleden gemaakt. Een heel enkele keer lopen beeld en geluid niet helemaal gelijk. Wie dit accepteert krijgt een mooie concertfilm te zien.
Er komen beelden voorbij van onder andere “Solid Rock”, “Pressing On”, “Slow Train” en “Ain’t Gonna Go To Hell For Anybody”. Gedurende de film krijgen we veel close ups van Bob Dylan te zien.
Verrassend is het om Bob Dylan met een microfoon in de hand “Solid Rock” te zien en horen zingen. Hoogtepunt van de concertbeelden is voor mij “When He Returns”.
Wat de concertbeelden vooral ook laten zien is wat een goede band Bob Dylan tijdens deze concerten had. Met name gitarist Fred Tackett en bassist Tim Drummond krijgen met deze film (en de cd’s van Trouble No More) het podium dat ze verdienen en daarmee de erkenning voor hun vakmanschap.

Dylan kort #1265 - aanvullingen

"Reünie", een gedicht Cozy Huarique, zie hier. [met dank aan Alja]
de Morgen over het boekje The Nobel lecture, zie hier.
Merik van der Torren vrij naar Bob Dylan: "Maar wat knaagt daar in het vooronder; Er is iets aan de knikker...", zie hier.
Vraag: is er iemand bekend met "On The Road: An Introduction To The Songs Of Bob Dylan" (1978) van Frank Vollemaere? Zie hier.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie; intermezzo #1

Beste Tom,

Met belangstelling en lichte jaloezie heb ik je vier besprekingen van Trouble No More - deluxe gelezen. Zelf ben ik momenteel namelijk nog in afwachting van mijn pakketje Bootleg Series Vol. 13. Aangezien je op Spotify de Trouble No More-sampler kunt beluisteren, heb ik inmiddels toch al een behoorlijk aantal nummers tot me kunnen nemen. Het maakt het verlangen echter alleen maar groter.
Ik ben het geheel met je eens dat er een periode is geweest dat Dylan louter nummers schreef en speelde die in het teken stonden van de Heer, en dat die periode zeer zeker niet tot en met de release van Shot Of Love heeft geduurd. Waarschijnlijk is er in de zomer van 1980 al een omslag gekomen. In de nazomer van 1980 nam hij in de Rundown Studios “Every Grain Of Sand” op. Een nummer waar duidelijk sprake is van twijfel omtrent de geloofsovertuiging, waarvan hij amper twee jaar daarvoor in de ban moet zijn geraakt. In diezelfde periode (nazomer 1980) begon hij weer nummers op te nemen, waarin zijn verhouding met vrouwen weer meer centraal kwam te staan. Voorbeelden (ik moet hierbij gedeeltelijk afgaan op de titels van die nummers) zijn “Brown Skin Girl”, “Her Memory”, “Angelina”, “Let’s Keep It Between Us”, “Groom’s Still Waiting At The Altar”, “Making A Liar Out Of Me” en last but not least “Caribbean Wind”. In november 1980 begint hij zijn oude werk weer live te spelen, met verve èn met overtuiging. Vanaf dat moment verschijnen ook weer seculiere covers op zijn setlist. Vrijwel alles wat hij daarna in de studio opneemt (incluis de Shot Of Love-sessies) getuigt niet meer of minder van een bepaalde geloofsovertuiging dan hetgeen hij vóór zijn reli-periode heeft opgenomen.
De pedal steel-versie van “Caribbean Wind”, opgenomen op 23 september 1980 en sinds een week op Spotify te beluisteren, heeft mij echt van mijn sokken geblazen. Je noemt het (gedurende de eerste minuten van beluistering) een rustige versie, iets te gladjes en de moeite waard. Ik moest zelf ook (heel even maar) wennen, maar nadat ik het nummer nu een keer of tien heb beluisterd, is het voor mij zonneklaar dat dit nummer, in deze versie, tot het allerbeste behoort wat de man ooit heeft gedaan. Dit is zoveel beter dan de versie op Biograph, zowel qua tempo en sfeer als zeker ook qua tekst. Voor zover bekend was dit de eerste keer dat Dylan “Caribbean Wind” opnam. Bijna twee maanden voordat hij het nummer (één keer slechts) live speelde in San Francisco. Dit is de oerversie, zoals hij het recht uit zijn hart heeft opgeschreven. Er wordt in dit nummer een verhaal verteld. Er wordt teruggekeken op een intense relatie met een vrouw die indruk maakte. Waarschijnlijk was dit verhaal uiteindelijk te persoonlijk, te autobiografisch en vond Dylan het nodig om op verschillende plaatsen wijzigingen aan te brengen in de tekst. Hierdoor werd de uiteindelijke versie, zoals we die van Biograph kennen, tamelijk raadselachtig en gekunsteld. Tevens gaat die Biograph-versie naar mijn mening enigszins gebukt onder een gedateerd jaren 80-geluid.
Ik heb een poging gedaan de oertekst van “Caribbean Wind” te ontrafelen:

She was from Haiti, fair brown and intense
I don't think she'd ever known about innocense
I was playin’ a show in Miami in the theatre of mystery
Told about Jesus, told about the rain
She told about division, told me about the pain
That had risen from the ashes and abiding in her memory

Was she a virtuous woman? I really can't say
Something about her said "Trust me" anyway
As the days turned into minutes and the minutes turned back into hours
I pretended to be sleeping, she thought I was
But I was only paying attention like a rattlesnake does
When he’s hearing footsteps trampling on the flowers

And that Caribbean wind still blows from Mexico to Curaçao
From China Town to the furnace of desire
And them distant ships of liberty on the iron waves so bold and free
Bringing everyone that's near to me closer to the fire

Well our shadows drew closer till they touched on the floor
Prodigal son’s waiting close to the door
Preaching of sanity, is waiting for the night to arrive
He was well connected, but her heart was a snare
She had left him to die in there
But I knew I couldn’t get him out while he still was alive

The stars on the balcony, flies buzz my head
Ceiling fence broken, there’s heat in my bed
Street band playin' "Nearer My God To Thee"
She looked into my eyes, I heard the mission bells ring
She says "I know what you're thinking, but there ain't a thing
You can do about it, so you might as well let it be”

And the Caribbean wind still blows from Mexico down to Curaçao
From China Town to the furnace of desire
And them distant ships of liberty on them iron waves so bold and free
Bringing everything and everyone close to me closer to the fire

Atlantic City by the cruel sea
I hear a voice cryin' "Daddy", I always think it's for me
But it's only the silence in the buttermilk hills that calls
Every new messenger bringing evil reports
About armies that are rioting and excuses are short
And them ugly gargoyles and hate words written on walls

Would I have married her? I don't know I suppose
She had bells in her braids, fire in her clothes
But the curtain was rising, like they say: “The show must go on”
When I left it come over me, some kind of gloom
I was gonna say: "Come home with me, I've got plenty of room"
But I knew I'd be lyin', and besides she had already gone

And that Caribbean wind still blows from Curaçao to Mexico 
From China Town to the furnace of desire
And them distant ships of liberty on iron waves so bold and free
Bringing everything that's near to me nearer to the fire

Tot slot nog een opmerking over “Cover Down, Break Through”. Je geeft aan dat de juiste titel “Cover Down, Pray Through” is, maar ik denk dat dit feitelijk onjuist is. Wie het boek The Bob Dylan Copyright Files van Tim Dunn raadpleegt, zal tot de ontdekking komen dat het nummer onder de titel “Cover Down, Break Through” officieel op 23 mei 1980 is vastgelegd.  Als je goed naar de concertopnames van dit nummer luistert, hoor je echter dat Dylan "pray through" zingt. Vandaar dat men er bij deze release voor heeft gekozen de titel aan te passen.

Groet, Floater

Dylan kort #1265

Setlist 3 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
Esquire: "Je kunt nu wonen in de studio van Bob Dylan in New York", zie hier.
Trouble No More gratis bij een abonnement op Oor, zie hier.

The Nobel lecturehet boek, zie hier en hier.
Toen Bob Dylan zijn lezing indiende stond er: "A Quaker pacifist priest, who is actually a bloodthirsty businessman, tells Flask, 'Some men who receive injuries are led to God, others are led to bitterness.'", zie hier.
Daar kwam al snel commentaar op, zo schreef Andrea Pitzer: "In Dylan’s recounting, a 'Quaker pacifist priest' tells Flask, the third mate, 'Some men who receive injuries are led to God, others are led to bitterness' (my emphasis). No such line appears anywhere in Herman Melville’s novel." (Zie hier.) Noem het maar de SparkNotes-affaire.
In het boek The Nobel lecture staat nu: "A Quaker pacifist priest, who is actually a bloodthirsty businessman, tells Flask some men who receive injuries are led to God, others are led to bitterness."
Het verschil zit 'm in de details, de aanhalingstekens.
Er zijn ongetwijfeld nog meer kleine verschillen te vinden tussen Bob Dylans Nobel lezing zoals die in juni online werd gepubliceerd en zoals diezelfde lezing nu in het boek The Nobel lecture te vinden is. Bij het vluchtig vergelijken zag ik bijvoorbeeld dat er in het boek een komma staat die niet online staat, of net andersom, maar wat doet het er toe?
Die hele SparkNotes-affaire was een onnodige storm in een glas water die vooral de aandacht afleidde van de inhoud van Bob Dylans Nobel-lezing. Een uitstekende lezing. Ik heb 'm gisteravond nogmaals gelezen en was wederom onder de indruk.
Ik raad iedereen aan het boekje The Nobel lecture aan te schaffen. Het is de moeite meer dan waard.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #4

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #4

De jaren 1979, 1980 en 1981 in Bob Dylans carrière kenmerken zich niet alleen als muzikaal rijke jaren, maar ook als jaren waarin menig liefhebber van Bob Dylans muziek zich afkeerde van die muziek vanwege de religieuze boodschap in de songteksten.
Nu is er Trouble No More, het dertiende deel van Bob Dylans Bootleg Series, om de schoonheid van de muziek èn de teksten van Bob Dylan uit de jaren 1979, 1980 en 1981 nogmaals onder de aandacht van iedere muziekliefhebber te brengen die zijn muziekkeuzes niet laat bepalen door de reputatie van de muziek of het oordeel van anderen, maar bepaalt wat goed is door zijn eigen oren te gebruiken. De muziek die Bob Dylan in deze jaren maakte is goed en verdient de aandacht die het met de uitgave van Trouble No More krijgt.
Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981 is de glorieuze rehabilitatie van Bob Dylans zogenaamde religieuze periode.

Trouble No More verscheen op 3 november in drie verschillende edities: een luxe editie, een 2 cd-versie en een vinyl-editie. De 2 cd-versie en de vinyl-editie bevatten de muziek die op de eerste twee cd’s van de luxe editie staat.
De luxe editie bestaat uit 8 cd’s, een dvd met de film Trouble No More; A Musical Film met niet eerder vertoonde concertbeelden uit 1980 en twee boeken vol foto’s en informatie, alles opgeborgen in een luxe cassette.

De omvang en rijkdom van de luxe editie van Trouble No More is dusdanig dat ik mijn recensie in meerdere delen zal schrijven en publiceren. Vandaag deel 4: Live in Earl’s Court, London – June, 27 1981.

Waar je ook kijkt, Trouble No More wordt ontvangen als de weerslag van Bob Dylans religieuze periode. Gijsbert Kamer heeft het in de Volkskrant over “Dylans relitijd” en Jan Vollaard heeft het in NRC over “de bekeerde Bob Dylan”. Gezien de breedte van het tijdsbestek van de muziek op Trouble No More heb ik mijn bedenkingen bij het onder de paraplu “Bob Dylans religieuze periode” scharen van alle muziek op Trouble No More.
Trouble No More beslaat de periode oktober 1978 tot en met juli 1981. In oktober 1978 werkte Bob Dylan tijdens soundchecks aan een aantal songs die later op Slow Train Coming terecht zouden komen. In juni en juli 1981 tourde Bob Dylan door Europa. Tijdens deze concerten speelde hij zowel religieuze als niet-religieuze songs.
In de jaren 1979, 1980 en 1981 nam Bob Dylan drie albums op: Slow Train Coming (1979), Saved (1980) en Shot Of Love (1981). Deze drie albums zijn vertegenwoordigd met outtakes van de opnamesessies op Trouble No More. Slow Train Coming en Saved zijn albums met uitgesproken religieuze songs. Shot Of Love is dat niet.
Om nog maar even de knuppel in het hoenderhok te gooien: Shot Of Love bevat geen enkele uitgesproken religieuze song, uitsluitend songs van een twijfelaar.
Trouble No More bestempelen als een weerslag van Bob Dylans religieuze periode doet volgens mij geen recht aan het brede spectrum van de muziek dat te vinden is op dit dertiende deel van The Bootleg Series. Veel beter is het om te praten over Trouble No More als de weerslag van de periode oktober 1978 tot en met juli 1981, van de omhelzing van een nieuw gevonden geloof tot de twijfel over ditzelfde geloof.

Die twijfel is op Trouble No More terug te vinden in de outtakes van Shot Of Love en in de registratie van Bob Dylans concert op 27 juni 1981 in Londen op cd 7 en 8 van Trouble No More.

Bob Dylan nam de songs voor Shot Of Love op tussen maart en mei 1981. Vervolgens gaf hij in juni vier concerten in Amerika waarna hij in de maanden juni en juli door Europa tourde. Regelmatig tijdens deze Europese tournee sprak Bob Dylan zijn frustratie uit over het uitblijven van het verschijnen van Shot Of Love.
Shot Of Love verscheen pas in augustus 1981.
Een van die Europese concerten, het tweede van zes concerten in Earl’s Court in Londen, is te beluisteren op de zevende en achtste cd van Trouble No More.

Dat Bob Dylans concert van 27 juni 1981 afkomstig is uit Bob Dylans twijfelperiode is goed te zien aan de setlist van dit concert. Van de tweeëntwintig nummers die Bob Dylan tijdens dit concert speelde, zijn er zeven afkomstig van de uitgesproken religieuze albums Slow Train Coming en Saved. Maar liefst elf songs werden door Bob Dylan geschreven voor hij zich bekeerde tot het Christendom. Verder speelde Bob Dylan drie songs van zijn toen nog niet verschenen album Shot Of Love en één cover: “Let’s Begin”. De setlist laat zien dat Bob Dylan in juni 1981 nog steeds zijn religieuze songs voor zijn publiek wilde spelen, maar dat hij niet meer uitsluitend religieuze songs speelde zoals hij in 1979 en een groot deel van 1980 deed.

Het concert begint met “Gotta Serve Somebody” in een enigszins nieuw, aangenaam arrangement. Net als deze opener is ook het tweede nummer afkomstig van Slow Train Coming: “I Believe In You”. Vervolgens speelt Bob Dylan “Like A Rolling Stone”, het eerste niet-religieuze nummer van de avond.
Na nog een song van Slow Train Coming – “Man Gave Names To All The Animals” – volgden vier songs uit de jaren zestig en één song van Shot Of Love: “Maggie’s Farm”, “I Don’t Believe You”, “Dadn Man, Dead Man”, “Girl From The North Country” en “Ballad Of A Thin Man”.
Hierna volgenden “Slow Train” van Slow Train Coming, de cover “Let’s Begin”, een mooie “Lenny Bruce” van Shot Of Love, het ‘oudje’ “Mr. Tambourine Man” en de eerste song van het album Saved: “Solid Rock”.
De laatste vijf songs voor de toegiften bevatten van alles wat: twee religieuze songs (“When You Gonna Wake Up” en “In The Garden”), twee ‘oude’ songs (“Just Like A Woman” en “Forever Young”) en één song van Shot Of Love – en een van de hoogtepunten van de avond – “Watered-Down Love”.
Tijdens de toegiften (drie stuks) speelde Bob Dylan uitsluitend oude songs.

Wat vond het Engelse publiek anno 1981 van dit concert? Aan de ene kant was het publiek mogelijk vooral nieuwsgierig naar de religieuze songs, nooit eerder had Bob Dylan dit materiaal in Europa gespeeld, voor veel Europeanen was dit de eerste kans om songs als “When You Gonna Wake Up” en “Slow Train” in concert te horen. Aan de andere kant waren veel Dylan-liefhebbers niet gecharmeerd van de songteksten op Slow Train Coming en Saved en dus werd er mogelijk vooral uitgekeken naar de ‘oude’ songs zoals “Blowin’ In The Wind” en “Forever Young”.
Of keek het publiek in de aanloop naar deze Europese concerten vooral uit naar de songs van het dan nog niet verschenen album Shot Of Love?

Het publiek – waar het dan ook het meest naar uitkeek – kreeg op die avond in juni 1981 een gepassioneerd spelende Bob Dylan en een uitermate strak spelende band te zien en te horen. Met name in de recente songs, de songs van Bob Dylan twee religieuze albums en Shot Of Love werden deze avond vol passie gespeeld. Luister bijvoorbeeld naar “Dead Man, Dead Man” of het aan George Harrison opgedragen “In The Garden”.
Luisterend naar de songs van Slow Train Coming en Saved tijdens dit concert valt op dat de songs vaak al een licht-afwijkend geluid hebben in vergelijking met de studio-versies van deze songs. Tijdens de concerten in 1979 en 1980 bleven de arrangementen van deze songs veel dichter de studio-versie dan tijdens de concerten in 1981.
Bob Dylans concerten in 1981 waren wel echt andere koek dan zijn concerten in 1979 en 1980. Zo zingt Bob Dylan in “Man Gave Names To All The Animals” tijdens het concert van 27 juni in Londen: “Smokin’ up so much grass…”. Dit was tijdens de concerten in 1979 en 1980 ondenkbaar, schat ik zo in.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #3

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #3

De jaren 1979, 1980 en 1981 in Bob Dylans carrière kenmerken zich niet alleen als muzikaal rijke jaren, maar ook als jaren waarin menig liefhebber van Bob Dylans muziek zich afkeerde van die muziek vanwege de religieuze boodschap in de songteksten.
Nu is er Trouble No More, het dertiende deel van Bob Dylans Bootleg Series, om de schoonheid van de muziek èn de teksten van Bob Dylan uit de jaren 1979, 1980 en 1981 nogmaals onder de aandacht van iedere muziekliefhebber te brengen die zijn muziekkeuzes niet laat bepalen door de reputatie van de muziek of het oordeel van anderen, maar bepaalt wat goed is door zijn eigen oren te gebruiken. De muziek die Bob Dylan in deze jaren maakte is goed en verdient de aandacht die het met de uitgave van Trouble No More krijgt.
Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981 is de glorieuze rehabilitatie van Bob Dylans zogenaamde religieuze periode.

Trouble No More vandaag in drie verschillende edities: een luxe editie, een 2 cd-versie en een vinyl-editie. De 2 cd-versie en de vinyl-editie bevatten de muziek die op de eerste twee cd’s van de luxe editie staat.
De luxe editie bestaat uit 8 cd’s, een dvd met de film Trouble No More; A Musical Film met niet eerder vertoonde concertbeelden uit 1980 en twee boeken vol foto’s en informatie, alles opgeborgen in een luxe cassette.

De omvang en rijkdom van de luxe editie van Trouble No More is dusdanig dat ik mijn recensie in meerdere delen zal schrijven en publiceren. Vandaag deel 3: “Best of” Live in Toronto 1980.

In februari 1980 verbleven Bob Dylan, producer Jerry Wexler en een handvol topmuzikanten een aantal dagen in de Muscle Shoals Sound Studio in Sheffield Alabama om de songs voor Saved op te nemen.
Eind februari kreeg Bob Dylan zijn allereerste Grammy voor “Gotta Serve Somebody”. Tijdens de Grammy-ceremonie speelden Bob Dylan en band een stevige, gloedvolle versie van “Gotta Serve Somebody” voor een enthousiast publiek.
In april 1980 begon Bob Dylan aan zijn derde serie concerten sinds zijn bekering tot het Christendom. Die serie concerten begon met vier concerten in de Massey Hall in Toronto op 17, 18, 19 en 20 april. Met opnamen van de laatste drie van deze concerten is een “Best of” Live in Toronto 1980 samengesteld welke te vinden is op de vijfde en zesde cd van Trouble No More.

Deze concerten in Massey Hall, Toronto begonnen met zes of zeven gospelsongs gebracht door de achtergrondzangerssen Clydie King, Gwen Evans, Mary Elizabeth Bridges, Regina McCrary en Mona Lisa Young.
Vervolgens speelden Bob Dylan en band acht nummers, waarna twee van de achtergrondzangeressen beiden een nummer zongen.
Tot slot speelden Bob Dylan en band zes nummers waarna nog twee toegiften volgden.

Op de vijfde en zesde cd van Trouble No More zijn zeventien songs van de sets van Bob Dylan en band te horen. De door één of meer achtergrondzangeressen gezongen songs tijdens deze concerten zijn niet terug te vinden op Trouble No More.

Bob Dylan had sinds zijn bekering tot het Christendom de neiging om tijdens concerten tussen de songs te preken. Zo sprak hij tijdens het concert in Toronto op 20 april 1980 tussen het spelen van “Do Right To Me Baby” en “Solid Rock” uitvoerig tegen het publiek naar aanleiding van een ontmoeting met een man op straat eerder die dag.
Deze preek ontbreekt grotendeels op Trouble No More terwijl de songs waartussen deze preek werd afgestoken wel op de zesde cd te vinden zijn. Slechts een fragment van Bob Dylans verhaal, eigenlijk alleen de introductie van “Solid Rock”, is op Trouble No More terecht gekomen: “You need something strong to hang on to. I don't know what you got to hang on to, but I got something called a solid rock to hang on to that was manifested in the flesh, and justified in the spirit, and seen by angels, preached on in the world.”

Op papier lijkt er nogal wat mis te zijn voor diegene die naar “Best of” Live in Toronto 1980 wil luisteren als ware het een Bob Dylan-concert:
- De opnamen werden tijdens drie verschillende concerten gemaakt;
- De songs van de achtergrondzangeressen ontbreken;
- Bob Dylans preken ontbreken.
Maar ondanks dat een en ander ontbreekt op deze cd’s, werkt het toch.

Ik accepteer dat ik bij de neus wordt genomen, dat “Best of” Live in Toronto 1980 geen ‘echte’ concertopname is, al klinkt het wel zo. Bij het beluisteren van de vijfde en zesde cd van Trouble No More heb ik het gevoel naar één concert te luisteren.

Ik ben het niet eens met Gijsbert Kamer die in de Volkskrant (2 november) deze “Best of” Live in Toronto 1980 “een tikkeltje overbodig” noemt. De Toronto-cd’s laten zich van begin tot eind beluisteren als ware het één concert (ook al is dit niet zo). Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de eerste twee cd’s van Trouble No More welke klinken als een verzameling live-tracks, niet als een album. Juist in het feit dat de “Best of” Live in Toronto 1980-cd’s zich laten beluisteren als een album schuilt de waarde – voor mij – van deze twee cd’s.

Zoals ik naar de luxe editie van Trouble No More luister, bestaat deze box uit vier albums:
1. Compilatie met live-tracks (cd 1 en 2)
2. Compilatie met outtakes (cd 3 en 4)
3. Het Toronto 1980-album (cd 5 en 6)
4. Het Londen 1981-album (cd 7 en 8)

 Ik zou geen van deze albums “een tikkeltje overbodig” willen noemen.

Dylan kort #1264

Setlist 1 november: Things Have Changed / It Ain't Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Honest With Me / Tryin' To Get To Heaven / Once Upon A Time/ Pay In Blood / Tangled Up In Blue / September Of My Years / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Love Sick // [encores] // Blowin' In The Wind / Ballad Of A Thin Man
De Nobelprijsrede in boekvorm uitgegeven, waaronder een dure collector's edition, zie hier. [met dank aan Frits] En hier en hier.
De Volkskrant: Een recensie van Trouble No More, zie hier. [met dank aan Herman]
NRC: Een recensie van Trouble No More, zie hier.
Een lezing met beeld en muziek over Bob Dylan, 9 november in Hardinxveld-Giessendam, zie hier.
Radio 1: Trouble No More winnen? Zie hier.

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #2

Trouble No More: een glorieuze rehabilitatie #2

De jaren 1979, 1980 en 1981 in Bob Dylans carrière kenmerken zich niet alleen als muzikaal rijke jaren, maar ook als jaren waarin menig liefhebber van Bob Dylans muziek zich afkeerde van die muziek vanwege de religieuze boodschap in de songteksten.
Nu is er Trouble No More, het dertiende deel van Bob Dylans Bootleg Series, om de schoonheid van de muziek èn de teksten van Bob Dylan uit de jaren 1979, 1980 en 1981 nogmaals onder de aandacht van iedere muziekliefhebber te brengen die zijn muziekkeuzes niet laat bepalen door de reputatie van de muziek of het oordeel van anderen, maar bepaalt wat goed is door zijn eigen oren te gebruiken. De muziek die Bob Dylan in deze jaren maakte is goed en verdient de aandacht die het met de uitgave van Trouble No More krijgt.
Trouble No More – The Bootleg Series vol. 13 / 1979 – 1981 is de glorieuze rehabilitatie van Bob Dylans zogenaamde religieuze periode.

Trouble No More verschijnt op 3 november in drie verschillende edities: een luxe editie, een 2 cd-versie en een vinyl-editie. De 2 cd-versie en de vinyl-editie bevatten de muziek die op de eerste twee cd’s van de luxe editie staat.
De luxe editie bestaat uit 8 cd’s, een dvd met de film Trouble No More; A Musical Film met niet eerder vertoonde concertbeelden uit 1980 en twee boeken vol foto’s en informatie, alles opgeborgen in een luxe cassette.

De omvang en rijkdom van de luxe editie van Trouble No More is dusdanig dat ik mijn recensie in meerdere delen zal schrijven en publiceren. Vandaag deel 2: rare & unreleased.

Voor veel Dylan-liefhebbers zal in de aanloop naar het verschijnen van Trouble No More de nieuwsgierigheid naar de studio-outtakes op dit dertiende deel van The Bootleg Series groter zijn dan de nieuwsgierigheid naar de concertopnamen op deze boxset. De reden daarvoor is simpel: concertopnamen uit de jaren 1979, 1980 en 1981 circuleren al sinds jaar en dag onder de Dylanliefhebbers, dat geld niet (of in mindere mate) voor de studio-outtakes.
Deze studio-outtakes zijn met onder andere enkele opnamen van oefensessies onder de titel rare & unreleased verzameld op de derde en vierde cd van Trouble No More. Deze twee cd’s bevatten samen 31 tracks en zijn samen een ware schat aan schitterende, niet eerder gehoorde muziek.

Disc 3 - rare & unreleased

01. “Slow Train” (05/10/1978)
Dit is de oerversie, het begin van “Slow Train”.
Deze “Slow Train” werd opgenomen tijdens een soundcheck voor het concert in Largo op 5 oktober 1978. Deze vroege versie van “Slow Train” heeft nog een grotendeels andere tekst dan de latere versie op het album Slow Train Coming. Daarnaast ligt het tempo van deze vroege versie een stuk lager dan bij de van Slow Train Coming bekende versie.

02. “Do Right To Me Baby (Do Unto Others)” (07/12/1978)
Net als “Slow Train” is “Do Right To Me Baby” op deze derde cd van Trouble No More een erg vroege versie van een nummer dat later op Slow Train Coming terecht zou komen. En ook hier zijn er in de oerversie in vergelijking met de bekende album-versie afwijkingen in muziek en tekst te vinden.
Met de release van deze oerversies krijgen we een uniek kijkje achter de schermen bij Bob Dylan-de-songwriter.

03. “Help Me Understand” (05/10/1978)
Tijdens de soundcheck voor het concert in Largo op 5 oktober 1978 speelde Bob Dylan niet alleen de oerversie van “Slow Train”, maar ook het nummer “Help Me Understand” van de hand van Hank Williams (1923 – 1953).

04. “Gonna Change My Way Of Thinking” (02/10/1979)
Tijdens de oefensessies voor de tournee waar Bob Dylan op 1 november 1979 aan begon speelden Bob Dylan en band onder andere “Gonna Change My Way Of Thinking”, inclusief blazers. Het is een heerlijke, los uit de pols versie vol ruwe randjes.
Uiteindelijk gingen de blazers niet mee op tournee. Luisterend naar deze versie is dat achteraf gezien misschien jammer, al wist Bob Dylan tijdens bewuste concerten menig concertbezoeker ook zonder kopersectie (aangenaam) te verrassen met zijn muziek.

05. “Gotta Serve Somebody” (04/05/1979)
Een outtake van de sessies voor het album Slow Train Coming. Deze versie van “Gotta Serve Somebody” is muzikaal wat minder hoekig, wat gladder dan de van Slow Train Coming bekende versie. Hoewel ik deze versie zeker aangenaam vind, heeft Bob Dylan naar mijn smaak de goede beslissing genomen door deze versie niet op Slow Train Coming te zetten. “Gotta Serve Somebody” is gebaat bij de hoekige benadering die Bob Dylan voor de versie die uiteindelijk wel op Slow Train Coming terecht kwam koos.
Bob Dylan zoekt hier en daar nog wat naar de woorden. Daarnaast ontbreken de achtergrondzangeressen op deze versie van “Gotta Serve Somebody”. Naarmate de track vordert krijgt de piano een steeds prominentere rol.
Een aanwinst voor iedere Dylan-liefhebber.

06. “When He Returns” (04/05/1979)
Meer glijdend, met minder vuur gezongen dan de versie die Slow Train Coming afsluit. Erg mooi, maar niet zo mooi als de magistrale versie die wel op Slow Train Coming terecht kwam.
Misschien oordeel ik te snel, misschien moet ik hier nog een aantal malen naar luisteren. Bob Dylan zing van onder uit zijn tenen.

07. “Ain’t No Man Righteous, No Not One”(01/05/1979)
“Ain’t No Man Righteous, No Not One” werd opgenomen tijdens de sessies voor Slow Train Coming, maar kwam uiteindelijk niet op dat album terecht. Geen blazerssectie, geen achtergrondzangeressen. Een aangename song, maar zeker niet een van Bob Dylans sterkste songs uit deze periode. Luister vooral hoe Bob Dylan dit zingt, daarin schuilt de schoonheid van deze opname.

08. “Trouble In Mind” (30/04/1979)
“Trouble In Mind” werd tijdens de sessies voor Slow Train Coming opgenomen, maar kwam niet op dat album terecht. Wel werd dit nummer op de b-kant van enkele verschillende singles uitgebracht, in Nederland bijvoorbeeld op de flipside van de single “Precious Angel”.
“Trouble In Mind” staat op Trouble No More in een alternatieve versie. Ook hier ontbreken de achtergrondzangeressen weer. Ik mis de zangeressen op deze take van “Trouble In Mind” niet, door het ontbreken van de achtergrondzangeressen komt Bob Dylans stem beter tot zijn recht.
Deze “Trouble In Mind” is fantastisch, muzikaal spannend en naar mijn smaak beter dan de eerder uitgebrachte single-versie.
Een top-track.